چاقی شکمی یا چاقی مرکزی باعث افزایش مشکلات جسمی از جمله دیابت نوع 2، فشار خون بالا و بیماری قلبی می‌شود.

چه چیزی چاقی شکم را زیان‌آور می‌کند؟

دانشمندان جواب قطعی این سوال را نمی‌دانند اما با تحقیقات صورت گرفته دلایلی قوی پیدا شده‌اند. برای درک این دلایل، ابتدا باید بدانید که چربی شکم به دو شکل متفاوت است. 

مقداری از آن در بافت چربی ذخیره شده که درست در زیر پوست قرار دارد. عملکرد این چربی زیر پوستی مانند چربی در جاهای دیگر بدن است که ضرر خاصی هم ندارد. اما چربی داخل شکم داستان دیگری دارد. این چربی احشایی در اطراف اندام‌های داخلی جمع می‌شود و واقعا مضر است. اما چرا مضر است؟

افزایش واکنش بدن به استرس 

یکی از نظریه‌هایی که اخیراً بیان شده مشخص کرده است که چاقی شکم و چربی احشایی باعث افزایش واکنش بدن به استرس می‌شود. طبق این نظریه، فعالیت بیش از حد سیستم عصبی مرکزی و غدد فوق کلیوی منجر به افزایش سطح هورمون‌های استرس مانند آدرنالین و کورتیزول می‌شود و در نتیجه فشار خون، سطح قند خون و خطر قلبی افزایش می‌یابد.

همچنین بخوانید: بهترین راه‌های مدیریت استرس

تجمع سلول های چربی در اندام های حیاتی

 سلول‌های چربی احشایی اسیدهای چرب آزاد را به کبد منتقل می‌کنند. اسیدهای چرب آزاد همچنین در لوزالمعده، قلب و سایر اندام‌ها تجمع می‌یابند. در تمامی این اندام‌ها، اسیدهای چرب آزاد در سلول‌هایی جمع می‌شوند که برای ذخیره چربی ساخته نشده‌اند. در نتیجه عملکرد آن اندام مختل می‌شود و باعث بروز مشکل در تنظیم انسولین، قند خون، کلسترول و همچنین عملکرد طبیعی قلب می‌شود.

عملکرد شبه هورمونی ترشحات سلول های چربی 

نظریه سوم عملکرد پیچیده سلول‌های چربی یا آدیپوکین را به طرز جدید ارزیابی می‌کند. دانشمندان زمانی معتقد بودند که سلول‌های چربی شبیه به ظرف‌های غیر فعالی هستند که کالری‌های اضافی را به عنوان چربی ذخیره می‌کنند.

 اما اکنون مشخص شده است که سلول‌های چربی علاوه بر ذخیره انرژی اضافی، تعداد زیادی پروتئین نیز تولید می‌کنند که وارد جریان خون شده و بر عملکرد سایر اندام‌ها تاثیر می‌گذارند. در واقع این آدیپوکین‌ها مانند هورمون‌ها عمل می‌کنند.

 بسیاری از آنها مانند فاکتور نکروز تومور (TNF) و اینترلوکین ۶ (IL-6) به بروز ناهنجاری‌های متابولیک، التهاب و بیماری‌های قلبی عروقی کمک می‌کنند. 

همچنین بخوانید: چگونه چاقی شکم خود را کاهش دهیم؟

حداقل یکی از محصولات سلول چربی ممکن است باعث حفظ سلامت شود:

 به نظر می‌رسد آدیپونکتین باعث افزایش واکنش به انسولین، افزایش سطح کلسترول خوب بدن و کاهش خطر قلبی می‌شود. سلول‌های چربی احشایی مقدار زیادی آدیپوکین‌ مضر تولید می‌کنند اما تعداد کمی از آنها نیز مفید هستند. 

این سه تئوری بیان شده با یکدیگر در تضاد نیستند؛ همه آنها به خطرات چربی احشایی اشاره کرده‌اند و دانشمندان ممکن است در آینده مکانیسم‌های بیشتری نیز کشف کنند. در مجموع، مشاهدات بالینی و نتایج حاصل از تحقیقات به این نتیجه رسیده‌اند که چربی بیش از حد داخل شکم یکی از عوامل اصلی بروز بیماری قلبی عروقی است.

راه‌های ساده برای از بین بردن چاقی شکم

1- از مصرف شکر و نوشیدنی‌هایی که با شکر شیرین شده‌اند خودداری کنید

غذاهایی که به آنها شکر اضافه شده است برای سلامتی شما مضر هستند. خوردن مقدار زیادی از این نوع غذاها می‌تواند باعث افزایش وزنتان شود. تحقیقات نشان می‌دهند که شکر اضافه شده اثرات بدی بر روی سلامت سوخت‌وساز سلولی دارد.

بسیار از تحقیقات متعدد نشان داده‌اند که مقادیر زیادی فروکتوز می‌تواند منجر به چاقی شکم و تجمع چربی در اطراف شکم و کبد شود. نیمی از شکر را گلوکز و نیم دیگر آن را فروکتوز تشکیل داده است. وقتی مقدار زیادی قند اضافه می‌خورید، بیش از حد ظرفیت کبد فروکتوز وارد آن می‌شود و به اجبار آن را به چربی تبدیل می‌کند.

 برخی‌ها معتقدند که این دلیل اصلی مضر بودن قند برای سلامتی است. این فرآیند چربی شکم و کبد را افزایش می‌دهد و باعث مقاومت به انسولین و مشکلات مختلف سوخت‌وساز سلولی می‌شود

 به نظر می‌رسد که مغز به کالری مایع همانند کالری جامد واکنش نشان نمی‌دهد، بنابراین وقتی نوشیدنی‌های می‌خورید که با شکر شیرین شده‌اند، در نهایت کالری بیشتری مصرف خواهید کرد.

همچنین بخوانید: بهترین جایگزین‌های قند و شکر کدامند؟

 سعی کنید مقدار قند موجود در رژیم غذایی خود را به حداقل برسانید و نوشیدنی‌های شیرین را کاملاً حذف کنید. این موضوع شامل نوشیدنی‌های شیرین شده با قند، نوشابه‌های شیرین، آبمیوه‌ها و انواع نوشیدنی‌های انرژی زا پر قند می‌شود.

برای این که مطمئن شوید در محصولاتی که می‌خرید قند‌های تصفیه‌شده وجود ندارند، ابتدا نوشته روی برچسب محصول را بخوانید. حتی غذاهایی که به عنوان غذاهای سالم در بازار عرضه می‌شوند می‌توانند حاوی مقادیر قابل توجهی قند باشند.

 به خاطر داشته باشید که هیچ یک از ضررهای ذکر شده شامل شیرینی میوه‌ها نمی‌شود، زیرا میوه‌ها بسیار سالم و دارای فیبر زیادی هستند و اثرات منفی قند افزوده شده به خوراکی ها را ندارند.

2- ورزش منظم

ورزش یکی از بهترین مواردی است که باعث افزایش عمر، سلامت و جلوگیری از بیماری می‌شود. از جمله فواید شگفت‌انگیز ورزش برای سلامتی، کمک به کاهش چاقی شکم است. منظور تنها انجام تمرینات شکمی نیست، زیرا از بین بردن چربی در یک نقطه از بدن تنها با انجام یک ورزش خاص امکان پذیر نیست.

 در یک تحقیق، 6 هفته فقط روی عضلات شکم حرکات ورزشی انجام شد اما تاثیری قابل اندازه‌گیری بر روی اندازه دور کمر یا میزان چاقی شکم نگذاشت. تمرین با وزنه و انجام تمرینات قلبی عروقی باعث کاهش چربی بدن می‌شوند. 

ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی، دویدن و شنا می‌توانند باعث کاهش عمده چاقی شکم شوند. تحقیق دیگری نشان داد که پس از کاهش وزن، ورزش از افزایش چربی شکم در افراد جلوگیری می‌کند، این بدان معناست که ورزش از اهمیت ویژه‌ای برای حفظ وزن برخوردار است. ورزش همچنین التهاب، سطح قند خون و سایر مشکلات متابولیکی که باعث چربی اضافه شکم می‌شوند را کاهش می‌دهد.

همچنین بخوانید: رژیم غذایی برای کاهش چاقی شکم

3. به کاهش استرس در زندگیتان بله بگویید!

حتی اگر غذای سالم بخورید و ورزش کنید، استرس می‌تواند احساس گرسنگی کاذب در شما ایجاد کند. چرا؟ به دلیل این که استرس سطح هورمون کورتیزول را که باعث افزایش اشتها و ذخیره چربی می‌شود افزایش می‌دهد. دفعه بعد که استرس شدید پیدا کردید، یک لیوان چای سیاه بنوشید. تحقیقات نشان داده است که این نوشیدنی می‌تواند میزان کورتیزول بدن را به حالت طبیعی برگرداند و به شما در کاهش وزن کمک کند.

The post چرا چاقی شکم سلامتی شما را به خطر می اندازد؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

مزایای جراحی بای پس معده

برخی از مزایای جراحی بای پس معده در زیر شرح داده شده است:

• میزان وزنی که بیماران پس از جراحی از دست می‌دهند اغلب قابل توجه است. کاهش وزن منجر به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های مرتبط با چاقی مانند فشار خون بالا و بیماری‌های قلبی می‌شود. خطر مرگ ناشی از چاقی نیز پس از عمل بای پس معده تقریباً تا 40٪ کاهش می‌یابد.
• چاقی باعث افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 می‌شود. این خطر معمولاً با میزان کاهش وزنی که می‌توان پس از عمل بای پس معده به دست آورد، کم می‌شود.
• خطر ابتلا به چربی خون (کلسترول خون بالا و تری‌گلیسیرید) نیز کم می‌شود.
• بیماری آپنه انسدادی خواب و اختلال در خواب از دیگر عوارض شایعی است که اغلب پس از جراحی بای پس معده برطرف می‌شود.
• مشکل رفلاکس معده ممکن است پس از جراحی بای پس معده برطرف شود.
• کمردرد، مشکلات زانو و درد مفاصل همراه با کاهش اضافه وزن بدن نیز ممکن است بهبود یابند.
• خطر ابتلا به بیماری ترومبوآمبولی وریدی کاهش می‌یابد.

معایب جراحی بای پس معده

• تغییر دائمی در آناتومی بدن شما
• تا آخر عمر مصرف برخی از غذاها محدود می‌شود

جراحی‌هایی که ممکن است در آینده نیاز به انجام باشد

با وجود این که جراحی بای پس معده به عنوان یک عمل جراحی بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود، اما در صورت بروز برخی عوارض بعد از عمل، ممکن است نیاز به انجام برخی از جراحی‌ها باشد. نمونه‌هایی از این عوارض عبارتند از:

• تشکیل زخم حاشیه‌ای: زخم حاشیه‌ای مانند زخم معده است. ممکن است در نزدیکی محلی که کیسه معده و روده کوچک در حین بای پس معده به هم متصل شده‌اند چنین زخمی به وجود بیاید. در صورت سوراخ شدن زخم (ایجاد سوراخ در روده)، یا اگر بیمار با وجود مداوا همچنان درد یا خونریزی مداوم داشته باشد، ممکن است نیاز به جراحی مجدد باشد.
• تشکیل فتق شکافی: نام دیگر آن فتق برشی است و ممکن است پس از بای پس معده ایجاد شود. اگر بیمار درد شدیدی احساس کند یا روده کوچک او مسدود شود، ممکن است نیاز فوری به جراحی باشد.

سندرم دامپینگ دیررس: سندرم دامپینگ هنگامی اتفاق می‌افتد که غذا به سرعت از معده به سمت روده کوچک حرکت می‌کند و باعث حالت تهوع و گرفتگی شکم می‌شود. این علائم با تغییر در رژیم غذایی و دارو بهتر نمی‌شوند بنابراین احتمالا نیاز به جراحی مجدد و بازگرداندن معده به حالت اولیه باشد.

یکی از مشکلات دیگری که نشان می‌دهد بیمار می‌بایست مجدد جراحی کند (جراحی ترمیمی چاقی) این است که بیمار نتواند وزن خود را کاهش دهد. این عارضه نادر است و معمولاً به دلیل داشتن عادات غذایی نامناسب پس از جراحی اتفاق می‌افتد.

مشکل دیگری که برای آن نیاز به جراحی مجدد می‌باشد این است که وزن بیمار مجدد 20 درصد افزایش پیدا کند. دلیل این برگشت وزن ممکن است عوامل زیر باشد:

• عدم رعایت رژیم غذایی سالم و تغییر ندادن سبک زندگی پس از جراحی
• به وجود آمدن فیستول معده، که دلیل آن ایجاد یک راه ارتباطی بین کیسه جدید معده و باقی مانده معده قدیمی است
• کشیده و بزرگ شدن کیسه جدید معده 
• گسترش ارتباط بین کیسه معده و روده‌های باریک

پس از کاهش وزن از طریق جراحی بای پس معده، به دلیل شل شدن بیش از حد پوست، بیماران ممکن است برای برداشتن پوست اضافه جراحی کنند.

کنترل سبک زندگی

پس از جراحی بای پس معده با لاپاراسکوپی، تقریباً 80 درصد بیماران بیش از 70 درصد از اضافه وزن خود را طی دو سال از دست می‌دهند. به منظور حفظ این وزن، باید سبک زندگی خود را تغییر داده و برخی مواردی را که در زیر بیان شده‌اند رعایت کنند.

درست خوردن و آشامیدن

روزهای ابتدایی پس از جراحی، به بیماران یک رژیم غذایی کاملا مایع همراه با نوشیدنی‌های پروتئینی داده می‌شود. معمولاً این رژیم را به مدت حدوداً دو هفته یا تا اولین بازدید مجدد پزشک می‌بایست ادامه دهند. پس از آن، یک رژیم غذایی نرم و در نهایت یک رژیم غذایی حاوی مواد غذایی که می‌بایست به طور منظم مصرف کنند به آنها داده می‌شود. در این مدت لازم است که بیماران مصرف مایعات را ادامه دهند.

برخی از دستورالعمل‌های مربوط به خوردن غذا که بیمار می‌بایست به صورت مادام العمر رعایت کند شامل موارد زیر است:

• گنجاندن پروتئین در هر وعده غذایی برای تامین نیاز روزانه بدن که حدود 60 گرم می‌شود. مصرف یک نوشیدنی پروتئینی یا یک غذای کم‌کالری پروتئینی (مثلاً پنیر کم‌چرب) در بین وعده‌های غذایی ممکن است برای برطرف کردن این نیاز لازم باشد.
• زمان سیر شدن، دست از غذا خوردن برداشته شود.
• حداقل 30 دقیقه قبل و بعد از غذا چیزی ننوشید.
• برای جلوگیری از کمبود آب بدن، به مقدار کافی در طول روز بنوشید. 
• از مصرف نوشیدنی‌های گازدار (حباب گاز می‌تواند باعث کشش معده شود) و غذاهای سرشار از قند یا چربی پرهیز شود.
• به صورت روزانه یک مولتی ویتامین دارای کلسیم، ویتامین D، آهن، ویتامین C و ویتامین B12 مصرف شود.

ورزش منظم

پس از جراحی، ورزش منظم (پنج تا هفت روز در هفته) برای چربی سوزی، حفظ قدرت عضلات، کنترل اشتها و کاهش استرس ضروری است. بیماران می‌توانند برای یافتن فعالیت‌های طولانی مدت لذتبخش مانند پیاده‌روی، شنا یا رقص، از یک مربی تناسب‌اندام یا فیزیوتراپیست کمک بگیرند.

به یک گروه حامی بپیوندید

جهت کمک به بیماران برای کنار آمدن با شرایط پس از جراحی، گروه‌های پشتیبانی بسیاری هستند که برنامه‌هایی را پس از جراحی ارائه می‌کنند. پیوستن به یکی از این گروه‌ها (چه به صورت حضوری و چه به صورت آنلاین) می‌تواند به بیماران کمک کند تا به عادات جدید زندگی خود (که ممکن است در ابتدا سخت به نظر برسند، اما در نهایت به مرور زمان تبدیل به عادت شوند) متعهد بمانند. در صورت بروز سوال یا نگرانی، این گروه‌های پشتیبانی می‌توانند از نظر عاطفی بیمار را حمایت کرده و همچنین برای یافتن پاسخ و رفع نگرانی مشاوره‌های تخصصی ارائه دهند.

ملاقات دکتر خود به طور منظم

حتی پس از بهبودی از عمل جراحی، مهم است که بیماران به طور منظم (طبق معمول هر سه ماه، شش ماه و سپس سالانه) با جراح متخصص و پزشک مراقبت‌های اولیه خود در ارتباط باشند.

هدف از این ملاقات‌ها این است که:

• عوارض طولانی مدتی که ممکن است پس از جراحی به وجود بیایند زیر نظر گرفته شوند. 
• از طریق آزمایش خون (حداقل هر شش ماه)، کمبود مواد غذایی مشخص شود.
• شرایط کلی بیمار ارزیابی شده و در صورت لزوم دارو تجویز شود.

نتیجه‌گیری

از نظر بسیاری از بیماران، جراحی بای پس معده شروع یک زندگی جدید می‌باشد که سال‌ها است آرزوی آن را داشتند. با وجود این که جراحی راه مطمئنی برای کاهش وزن به میزان قابل توجه است، اما این تنها اولین قدم است. بیماران باید فعال بوده و مراقب شرایط بعد از عمل و عادات روزمره خود باشند.

The post مراقبت‌های طولانی مدت پس از جراحی بای پس معده appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

دیابت

دیابت شرایطی است که توانایی بدن را برای پردازش قند خون مختل می‌کند. میزان قند خون طبیعی بین 70 تا 99 میلی‌گرم در دسی لیتر است، درحالی‌که فرد مبتلا به دیابت قند خون ناشتا بالاتر از 126 میلی‌گرم در دسی لیتر دارد.

مقاله پیشنهادی: پیش دیابت چیست؟

سه نوع عمده دیابت

دیابت نوع یک

 به‌عنوان دیابت نوجوانان نیز شناخته می‌شود. این نوع دیابت زمانی اتفاق می‌افتد که بدن نتواند انسولین تولید کند. افراد مبتلا به دیابت نوع I وابسته به انسولین هستند، به این معنی که برای زنده ماندن باید روزانه انسولین مصنوعی مصرف کنند.

دیابت نوع دو

 دیابت نوع 2 بر نحوه استفاده بدن از انسولین تأثیر می‌گذارد. درحالی‌که بدن هنوز انسولین ترشح می‌کند، برخلاف نوع اول، سلول‌های بدن به میزان طبیعی به آن پاسخ نمی‌دهند. طبق اعلام موسسه ملی دیابت و گوارش و بیماری‌های کلیوی، این نوع دیابت، رایج‌ترین نوع است و با چاقی ارتباط محکمی دارد.

دیابت حاملگی

این نوع در خانم‌ها در دوران بارداری رخ می‌دهد که به دلیل عوارضی که برای مادر و جنین دارد حتما باید در ارزیابی های دوره ای مادر قند خون او پایش شود و دیابت بارداری در صورت وجود کنترل شود.

چاقی چیست؟

چاقی به‌عنوان وزن اضافی بدن تعریف می‌شود. در دهه هشتاد میلادی، مفهوم شاخص توده بدنی (BMI) معرفی شد و نقاطی برای تعیین اضافه‌وزن و چاقی در مردان و زنان بزرگ‌سال ایجاد شد. مستقل از این واقعیت که مقادیر بالای BMI با علائم خطرناک برای عوارض و مرگ‌ومیر همراه است، انواع مختلفی از چاقی شرح داده‌شده است که مکمل رابطه ظاهری و پاسخ بین BMI و تأثیر آن بر سلامتی است.

برای سنجش شاخص توده بدنی خود اینجا کلیک کنید

انواع چاقی عبارت‌اند از:

چاقی اندرویدی یا سیبی شکل (شکمی)

چاقی ژینوئید یا گلابی شکل (چاقی گلوتئال)

انواع کمتر شناخته ‌شده تری از چاقی هم وجود دارند. به‌عنوان‌مثال، افراد با وزن طبیعی که از نظر متابولیکی چاق هستند (MONW). این افراد دارای BMI طبیعی همراه با برخی از خصوصیات افراد چاق مانند مقاومت به انسولین، چربی مرکزی، سطح پایین لیپوپروتئین‌های با چگالی بالا یا همان کلسترول خوب (HDL) و مقادیر زیاد تری گلیسیرید و فشارخون بالا (HBP) هستند.

سندرم متابولیک

سندرم متابولیک یک دسته از شرایطی است که در کنار هم اتفاق می‌افتد و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع 2 را افزایش می‌دهد. این شرایط شامل افزایش فشارخون، قند خون بالا، چربی اضافی بدن در اطراف کمر و سطح کلسترول غیرطبیعی یا تری گلیسیرید است.

داشتن تنها یکی از این شرایط به معنای ابتلا به سندرم متابولیک نیست؛ اما این بدان معنی است که شما خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری جدی دارید و اگر این شرایط ایجاد شود، احتمال بروز عوارض مانند دیابت نوع 2 و بیماری‌های قلبی بیشتر می‌شود.

سندرم متابولیک به‌طور فزاینده‌ای شایع است و تا یک‌سوم بزرگ‌سالان نیز مبتلا به آن هستند. اگر مبتلا به سندرم متابولیک یا هر یک از مؤلفه‌های آن هستید، تغییرات سبک زندگی می‌تواند به تأخیر بیفتد یا حتی از بروز مشکلات جدی برای سلامتی جلوگیری می‌کند.

بیشتر بخوانید: آیا شما سندروم متابولیک دارید؟

علائم

بیشتر اختلالات مرتبط با سندرم متابولیک علائم آشکاری ندارند. یکی از نشانه‌هایی که قابل‌مشاهده است، دور کمر بزرگ است و اگر قند خون شما زیاد است، ممکن است متوجه علائم و نشانه‌های دیابت مانند افزایش تشنگی و ادرار، خستگی و تاری دید باشید.

علل

سندرم متابولیک ارتباط نزدیکی با اضافه‌وزن یا چاقی و عدم تحرک دارد. همچنین با بیماری به نام مقاومت به انسولین ارتباط دارد. به ‌طور معمول دستگاه گوارش شما غذاهایی را که می‌خورید تجزیه می‌کند. انسولین هورمونی است که توسط لوزالمعده شما ساخته‌شده و به شما کمک می‌کند تا قند وارد سلول‌ها شود تا به‌عنوان سوخت بدن شما استفاده شود.

افراد دارای اضافه‌وزن تمایل به ایجاد مقاومت در برابر انسولین دارند. انسولین هورمونی است که سطح قند خون را تنظیم می‌کند و قند را وارد سلول‌های بدن می‌کند. هنگامی‌که به انسولین مقاوم هستید، قند خون به‌طور مؤثر وارد سلول نمی‌شود. این منجر به قند خون زیاد در جریان خون می‌شود که این‌یکی از علائم دیابت نوع 2 است.

بیشتر افراد مبتلا به سندرم متابولیک نیز مقاومت به انسولین دارند. این بدان معنی است که بدن به‌درستی از انسولین استفاده نمی‌کند. تخمین زده می‌شود که 86٪ از افراد مبتلا به دیابت دارای سندرم متابولیک باشند.

عوامل زیر شانس ابتلا به سندرم متابولیک را افزایش می‌دهد.

سن: خطر ابتلا به سندرم متابولیک با افزایش سن بیشتر می شود.

چاقی: تحمل وزن بیش‌ازحد، به‌خصوص در شکم، خطر ابتلا به سندرم متابولیک را افزایش می‌دهد.

دیابت: اگر در دوران بارداری، مبتلا به دیابت هستید یا سابقه خانوادگی ابتلا به دیابت نوع 2 را دارید، احتمال ابتلا به سندرم متابولیک بیشتر است.

بیماری‌های دیگر اگر تاکنون به بیماری کبد چرب غیرالکلی، سندرم تخمدان پلی کیستیک یا آپنه خواب مبتلا باشید، خطر ابتلا به سندرم متابولیک بیشتر است.

عوارض چاقی و سندرم متابولیک

ابتلا به سندرم متابولیک می‌تواند خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهد.

 دیابت نوع 2

اگر برای کنترل وزن اضافی خود تغییر سبک زندگی ایجاد نکنید، ممکن است مقاومت به انسولین ایجاد کنید که این امر باعث افزایش قند خون شما می‌شود. سرانجام، مقاومت به انسولین می‌تواند منجر به دیابت نوع 2 شود.

بیماری قلبی و عروقی

 کلسترول بالا و فشارخون بالا می‌تواند به ایجاد پلاک در شریان‌های شما کمک کند. این پلاک‌ها می‌توانند شریان‌های شما را باریک و سفت کنند که می‌تواند منجر به حمله قلبی یا سکته مغزی شود.

جلوگیری

داشتن شیوه زندگی سالم ممکن است از شرایطی که موجب سندرم متابولیک می‌شود جلوگیری کند.

یک سبک زندگی سالم شامل موارد زیر است:

• بیشتر روزها حداقل 30 دقیقه فعالیت بدنی داشته باشید
• خوردن مقدار زیادی سبزی‌، میوه، پروتئین بدون چربی و غلات کامل
• چربی و نمک اشباع را در رژیم غذایی خود محدود کنید
• حفظ وزن سالم
• ترک سیگار

سندرم متابولیک و مقاومت به انسولین

یکی از عوارض سندرم متابولیک مربوط به مقاومت به انسولین است. حدود یک‌سوم از بیماران مبتلا به سندرم متابولیک دارای حساسیت به انسولین طبیعی هستند. مقاومت به انسولین با غلظت انسولین پلاسمائی بالا نشان می‌دهد که بدن نمی تواند قند خون را به طور طبیعی کاهش دهد.

عوامل مؤثر بر این موضوع پیچیده هستند، یک ویژگی اصلی عدم پاسخ به انسولین در سطح سلول به دلیل تغییر در اتصال گیرنده یا مکانیسم‌های گیرنده است. مقاومت به انسولین ارتباط نزدیکی با اختلال در تحمل گلوکز، دیابت و خطر ابتلا به بیماری های قلبی دارد.

تأثیر چاقی و سندرم متابولیک بر دیابت

چاقی، سندرم متابولیک و دیابت نوع 2 سه بیماری به‌هم‌پیوسته هستند که تعدادی از مکانیسم‌های پاتوفیزیولوژیک را به اشتراک می‌گذارند و اغلب مشاهده می‌شوند که منجر به عوارض قلبی عروقی می‌شوند.

چاقی و سندرم متابولیک به سرعت در حال گسترش است. موثرترین راه، مربوط به اصلاح سبک زندگی است. درمان دارویی با هدف کنترل عوامل خطر (به‌عنوان‌مثال، فشارخون بالا، دیس لیپیدمی و ترومبوفیلی)، ناهنجاری‌های متابولیک و اضافه‌وزن نیز ضروری است.

کلام آخر

اگر می‌دانید حداقل یک درصد سندرم متابولیک دارید، از پزشک خود بپرسید که آیا برای سایر مؤلفه‌های این سندرم به آزمایش نیاز دارید یا خیر. اولین قدم اساسی کاهش وزن است.

این مرحله ظاهراً ساده (که در حقیقت دشوارترین کار است و بنابراین ممکن است کمترین نتیجه حاصل شود) اثرات مفیدی بسیاری را نشان داده است. باعث کاهش مرگ‌ومیر، پایین آمدن چربی، کاهش فشارخون و توده بطن چپ در فشارخون بالا و همچنین دیابت نوع دو می‌شود؛ بنابراین برای پیشگیری حتماً به پزشک مراجعه کنید.

دریافت رژیم آنلاین از وب اپلیکیشن رژیم پلاس

The post دیابت چیست؟ اثر چاقی و سندرم متابولیک بر دیابت appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

همان‌طور که گفته شد این بیماری معمولاً فقط بر زنان تأثیر می‌گذارد، ولی در موارد نادر نیز می‌تواند بر مردان تأثیر بگذارد. حدود 11 درصد از زنان در جهان با این عارضه درگیر هستند. تمایل به شروع لیپیدما در بلوغ (شروع اولین پریود) یا در سایر مواقع تغییر هورمونی مانند دوران بارداری یا یائسگی است که نشان می‌دهد هورمون‌ها نیز ممکن است تأثیر بگذارند.

زنان  مبتلابه لیپیدما احساس می‌کنند که دو بدن دارند.  قسمت فوقانی بدن، شکم و سینه با اندازه‌های نرمال هستند درحالی‌که دور کمر و پایین‌تنه آن‌ها بسیار نامتناسب با پایین‌تنه است و غالباً در پیدا کردن لباس‌های مناسب مشکل‌دارند.

اندازه ساق و بازو بین افراد مبتلابه لپیدمیا می‌تواند متفاوت باشد و به‌تدریج می‌تواند باگذشت زمان وضعیت بدتر شود.

علائم لیپیدما

در چاقی پایین تنه یا لیپیدما، ران، باسن، پاها و گاهی اوقات بازوها به دلیل ایجاد سلول‌های چربی غیرطبیعی بزرگ می‌شوند. هر دو پا و یا بازوها معمولاً هم‌زمان و به یک اندازه (به‌صورت متقارن) بزرگ می‌شوند.

علاوه بر بزرگ شدن، مناطق آسیب‌دیده بدن ممکن است:

• محل تجمع چربی دردناک و متورم باشد
• در محل تورم احساس نرمی، خمیری و سرما وجود دارد
• تورم در تمام طول روز ادامه دارد، حتی وقتی پاها را بالا می‌برند
• ناحیه متورم حساس به فشار است
• بدن به‌راحتی کبود می‌شود
• وجود شبکه تارعنکبوتی از رگ‌ها مانند واریس زیرپوست به‌خصوص در اطراف مچ پا
• دور مچ پا حالت بریدگی دارد مانند اینکه دور مچ پا را با یک‌بند بسته باشند

ترکیب این علائم می‌تواند منجر به کاهش تحرک و مسائل روان‌شناختی مانند اعتمادبه‌نفس پایین شود.

تفاوت لیپیدما و لنف ادم

گاهی لیپودما با لنف ادم (lymphedema) اشتباه گرفته می‌شود. لنف ادم به علت انسداد سیستم لنفاوی و اختلال در خارج کردن مایع لنف از بدن رخ می‌دهد. در لنف ادم درصورتی‌که محل متورم فشار داده شود آن قسمت دچار حفره یا تورم می‌شود درحالی‌که در لیپودمیا این‌گونه نیست

لنف ادم تا پایان روز بدتر می‌شود و ممکن است در طول شب بهبود یابد، درحالی‌که تورم چربی در لپیدمیا در طول شبانه‌روز ثابت است.

در لنف ادم تورم دست‌ها و پاها بیشتر در انگشتان است و تورم به سمت بالا گسترده می‌شود، درحالی‌که در لپیدمیا تورم در ران، باسن و بازوها است و تورم به سمت پایین گسترش می‌یابد.

اگر در فرد مبتلابه لیپیدما چربی‌ها در محل تخلیه لنفاوی تجمع یابند، فرد مبتلابه لنف ادم می‌شود و عارضه لیپو_لنفودم (lipo-lymphoedema) رخ می‌دهد.

علت لیپیدما

علت چاقی پایین تنه هنوز به‌طورقطع مشخص نیست، اما در برخی موارد گزارش سابقه خانوادگی این بیماری وجود دارد. به نظر می‌رسد ژن‌هایی در بروز این بیماری نقش داشته باشند.

اگرچه تجمع سلول‌های چربی در افراد چاق اغلب بدتر است، اما لیپودما به دلیل چاقی ایجاد نمی‌شود و می‌تواند بر افرادی که دارای وزنی سالم هستند تأثیر بگذارد.

تشخیص و درمان لیپیدما

در حال حاضر، بهترین راه برای تشخیص لیپیدما، انجام معاینه دستی توسط پزشک و بررسی تاریخچه بیمار است. هنگامی‌که پزشک محل متورم را لمس می‌کند مواردی مانند دانه‌های ماسه یا برنج، سنگریزه‌های کوچک یا گره‌های کوچک یا رشته‌های بزرگی از گره را احساس می‌کند.

درحالی‌که هیچ داروی اثبات‌شده‌ای برای لیپیدما وجود ندارد، برخی توصیه‌های درمانی و اصلاح سبک زندگی وجود دارد که می‌تواند به شخص کمک کند:

1. در صورت ابتلا به لیپودما، جلوگیری از افزایش وزن و چاقی مهم است زیرا با افزایش وزن تورم چربی وخیم‌تر می‌شود.
2. تراکم درمانی: استفاده از بانداژها، آستین‌ها و جوراب‌های فشاری برای بعضی افراد مفید است زیرا از پیشرفت تورم چربی جلوگیری می‌کند و ممکن است درد را کاهش دهد.
3. رژیم غذایی: در مورد رژیم غذایی نظرات متفاوتی وجود دارد اما به‌طورکلی مصرف مواد غذایی که خاصیت التهابی ندارند، رژیم‌های غذایی سرخ‌پوشان (حاوی میوه و سبزیجات تازه و ارگانیک و گوشت‌های بدون چربی) و کتو توصیه‌شده هستند.

کاهش کالری باعث کاهش چربی لیپیدما نمی‌شود و شواهد نشان می‌دهد کاهش بیش‌ازحد کالری بدن شما را برای ذخیره چربی بیشتر تشویق می‌کند.

4. ورزش: ورزش‌هایی با شدت کم مانند شنا، پیاده‌روی، یوگا یا دوچرخه‌سواری ممکن است درد را کاهش دهد.
5. فیزیوتراپی و کاردرمانی: در این حالت با انجام تمریناتی برای کشش و ماساژ پوست جریان مایعات درون بدن تحریک می‌شود به کاهش علائم دردناک لپیدمیا کمک می‌کند.

6. لیپوساکشن: لیپوساکشن شامل مکیدن چربی ناخواسته از طریق لوله است. یک محلول مایع ابتدا به اندام تزریق می‌شود تا به بی‌حس شدن منطقه و کاهش خونریزی کمک کند. این روش می‌تواند مؤثر باشد و نتایج خوبی داشته باشد، اما ممکن است به چند جلسه درمانی در قسمت‌های مختلف بدن لازم باشد. پس از جراحی پوشیدن بانداژها و لباس‌های فشرده کننده و کنترل وزن لازم است. در صورت افزایش وزن تورم چربی پاها پس از انجام عمل ممکن است برگردد.

The post لیپیدما یا چاقی پایین تنه، چاقی منحصر به زنان appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

پنج عامل اصلی در ابتلا به سندرم متابولیک دخیل هستند و این اختلال زمانی اتفاق می‌افتد که یک فرد دارای سه یا بیشتر از شرایط زیر است:

• چاقی شکم: دور کمر بیش از 40 اینچ (101 سانتی‌متر) در مردان و بیش از 35 اینچ (89 سانتی‌متر) در زنان
• سطح تری گلیسیرید بالا: به میزان 150 میلی‌گرم در دسی لیتر خون (mg / dL) یا بیشتر.
• سطح کلسترول HDL پایین: کلسترول HDL کمتر از 40 mg / dL در مردان و یا کمتر از 50 mg / dL در زنان.
• فشارخون بالا: فشارخون سیستولیک (شماره بالا فشارسنج) 130 میلی‌متر جیوه (mmHg) یا بیشتر و یا فشارخون دیاستولیک (شماره پایین فشارسنج) 85 میلی‌متر و یا بیشتر
• قند ناشتا بالا: گلوکز ناشتا 100 میلی‌گرم / دسی لیتر یا بیشتر

سایر عوامل موثر در ابتلا به سندرم متابولیک عبارت‌اند از:

• سن: خطر ابتلا به سندرم متابولیک با افزایش سن، بالا می‌رود.
• ژنتیک و وراثت
• نژاد: خطر ابتلا به سندرم متابولیک در نژاد آسیایی بیشتر است
• سایر بیماری‌ها: سندرم تخمدان پلی کیستیک در زنان، کبد چرب غیر الکل و بیماری‌های قلبی عروقی و مقاومت به انسولین در دیابت نوع 2

این سندرم  را بانام‌های سندرم مقاومت انسولین، سندرم چاقی، سندرم x  و سندرم دیس متابولیک نیز می‌شناسند.

علائم سندرم متابولیک

علائم سندرم متابولیک ناگهانی بروز نمی‌کند، بلکه به‌مرورزمان نمایان می‌شوند؛ بنابراین برای پی بردن به این بیماری بررسی منظم وضعیت سلامتی ضروری است. برخی از علائم سندرم متابولیک به شرح زیر هستند:

• دور کمر بزرگ در افرادی که چربی شکم دارند.
• تشنگی، افزایش ادرار به‌خصوص در شب، خستگی و تاری در افرادی که قند خون بالا دارند.
• سردرد، سرگیجه و خونریزی از بینی برای کسانی که فشارخون بالا دارند
• تیرگی پوست در ناحیه گردن، زیر بغل، کشاله ران و باسن
• مقاومت به انسولین در بیماران دیابتی

سندرم چاقی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهد

این سندرم خطر ابتلا به بیماری‌های ایسکمیک قلبی را افزایش می‌دهد. علاوه بر سندرم متابولیک سایر موارد مانند سطح کلسترول LDL بالا و استعمال دخانیات، عوامل خطر اصلی بیماری قلبی هستند.

برنامه ملی آموزش کلسترول (NCEP) خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی کوتاه‌مدت (10 ساله) را به چهار دسته تقسیم می‌کند: NCEP دارای یک ماشین‌حساب آنلاین است که بر اساس آن خطر ابتلا به بیماری قلبی را در یک بازه زمانی محاسبه می‌کند. بر این اساس:

احتمال بالا حمله قلبی: فرد در حال حاضر دارای بیماری قلبی یا دیابت است؛ و ریسک 10 ساله حمله قلبی برای این شخص بیش از 20 درصد است.

احتمال متوسط حمله قلبی: فرد دارای دو یا بیشتر از عوامل خطر است و ریسک 10 ساله حمله قلبی برای این شخص بین 10 تا 20 درصد است.

احتمال پایین حمله قلبی: فرد دارای یکی از عوامل خطر است یا هیچ علائم خطری ندارد.

پیشگیری و درمان سندرم متابولیک

بهترین راه برای جلوگیری از سندرم متابولیک، تغییر شیوه زندگی است. اگرچه سندرم متابولیک یک وضعیت جدی است، می‌توان با انجام موارد زیر از ابتلا به آن پیشگیری کرد و یا پیشرفت بیماری را کنترل کرد:

• کاهش وزن
• افزایش فعالیت بدنی
• خوردن یک رژیم غذایی سالم که غنی از دانه‌های کامل، میوه‌ها، سبزی‌ها و ماهی
• ترک سیگار
• کنترل استرس
• نظارت و کنترل مداوم قند خون، کلسترول خون و فشارخون

گاهی تغییرات شیوه زندگی برای کنترل عوامل خطر سندرم متابولیک کافی نیست. به‌عنوان‌مثال، ممکن است به داروهای استاتین برای کنترل یا کاهش کلسترول نیاز شود. با کاهش سطح کلسترول خون، می‌توان احتمال ابتلا به حمله قلبی یا سکته مغزی را کاهش داد. پزشکان معمولاً استاتین را برای افرادی استفاده می‌کنند که دارای دیابت، بیماری قلبی، سابقه سکته مغزی و سطح کلسترول LDL بالا هستند.

علاوه بر این پزشک ممکن است داروهایی برای کاهش خطر حمله قلبی، پایین آوردن فشارخون، کنترل قند خون و … را تجویز کند.

The post سندرم متابولیک چیست و چگونه درمان می‌شود؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

چاقی با افزایش خطر ابتلا به انواع مختلف سرطان همراه است.

در سی سال گذشته صدها مطالعه رابطه بین چاقی و خطر ابتلا به سرطان را بررسی کرده‌اند و آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) در سال 2016 نتیجه‌گیری کرد که چاقی با افزایش خطر ابتلا به 13 نوع سرطان و همچنین با افزایش خطر عود و مرگ‌ومیر ناشی از سرطان در افراد سرطانی همراه است.

آمار جهانی سرطان‌های مرتبط با چاقی

مطالعات مبتنی بر جمعیت با استفاده از داده‌های BMI و بروز سرطان در پروژه GLOBOCAN تخمین زده است که در سال 2012 در ایالات‌متحده، حدود 28000 مورد سرطان جدید در مردان (3.5٪) و 72000 مورد در زنان (9.5٪) به دلیل اضافه‌وزن یا چاقی گزارش‌شده است. درصد گزارش‌شده برای انواع مختلف سرطان متفاوت است.

انواع سرطان‌های مرتبط با چاقی و اضافه‌وزن

سرطان مخاط رحم (سرطان آندومتر)

• سرطان سلول‌های پوشش داخلی رحم به نام اندومتریوم
• احتمال ابتلا در زنان چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی دو تا چهار برابر بیشتر است
• احتمال ابتلا در زنان به‌شدت چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، هفت برابر بیشتر است

آدنوکارسینومای مری

• قسمت تحتانی مری که به معده متصل است
• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، دو برابر بیشتر است.
• احتمال ابتلا در افراد به‌شدت چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، چهار برابر بیشتر است.

سرطان بخش بالایی معده

• بخشی از معده که نزدیک به مری است.
• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، دو برابر بیشتر است.

سرطان کبد

• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، دو برابر بیشتر است.
• احتمال ابتلا در مردهای چاق و دارای اضافه‌وزن بیشتر است.

سرطان کلیه

• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، دو برابر بیشتر است.

سرطان مولتیپل میلوما

• سرطان سلول‌های سفید خون در مغز استخوان
• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 10 تا 20 درصد بیشتر است.

سرطان مننژیوم

• سرطان غشای اطراف مغز و نخاع
• احتمال ابتلا در افراد دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 20 درصد بیشتر است.
• احتمال ابتلا در افراد چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 50 درصد بیشتر است.

سرطان پانکراس

• احتمال ابتلا در افراد چاق و دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 1.5 برابر بیشتر است.

سرطان کلورکتال (روده بزرگ)

• احتمال ابتلا در افراد چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 30 درصد بیشتر است
• احتمال ابتلا در مردهای چاق و دارای اضافه‌وزن بیشتر است.

سرطان کیسه صفرا

• احتمال ابتلا در افراد دارای اضافه‌وزن نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 20 درصد بیشتر است.
• احتمال ابتلا در افراد چاق نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 60 درصد بیشتر است.
• احتمال ابتلا در زنان چاق و دارای اضافه‌وزن بیشتر از مردها است.

سرطان پستان

• احتمال ابتلا در زنان چاق یائسه نسبت به افراد دارای وزن طبیعی، 20 تا 40 درصد بیشتر است.
• احتمال ابتلا در زنان یائسه که هورمون درمانی انجام نداده‌اند بیشتر است.
• احتمال ابتلا در زنان چاق و دارای اضافه‌وزن بیشتر از مردها است.

سرطان تخمدان

• احتمال ابتلا در زنان یائسه که هورمون درمانی انجام نداده‌اند بیشتر است.
• افزایش 5 واحد BMI موجب افزایش 10 درصد احتمال ابتلا به سرطان تخمدان در زنان یائسه می‌شود.

سرطان تیروئید

افزایش 5 واحد BMI موجب افزایش 10 درصد احتمال ابتلا به سرطان تیروئید می‌شود

چگونه چاقی خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد؟

برای توضیح چگونگی ارتباط چاقی با خطر ابتلا به برخی از سرطان‌ها پیشنهاد‌ها زیر ارائه‌شده است:

• افرادی که چاق هستند اغلب دارای التهاب مزمن با درجه پایین هستند که باگذشت زمان باعث ایجاد آسیب DNA و درنهایت منجر به سرطان می‌شود.
• بافت چربی مقدار زیادی استروژن تولید می‌کند که سطوح بالایی آن با افزایش خطر ابتلا به سرطان‌های سینه، آندومتر، تخمدان و برخی سرطان‌های دیگر مرتبط است.
• سطح خونی انسولین و فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1) در اکثر افراد چاق بیشتر است. سطح بالای انسولین و IGF-1 ممکن است باعث افزایش احتمال سرطان‌های کولون، کلیه، پروستات و آندومتر شود.
• سلول‌های چربی تولید آدیپوکین می‌کند، آدیپوکین‌ها هورمون‌هایی هستند که می‌توانند رشد سلولی را تحریک یا مهار کنند. به‌عنوان‌مثال سطح آدیپوکینی به نام لپتین که برای تکثیر سلولی عمل می‌کند، در خون با افزایش چربی بدن افزایش می‌یابد و یا آدیپونکتین در افراد چاق کمتر از افرادی است که وزن طبیعی دارند، ممکن است اثرات ضد انعقادی داشته باشد.
• همچنین سلول‌های چربی ممکن است اثرات مستقیم و غیرمستقیم بر روی دیگر تنظیم‌کننده‌های رشد سلولی مانند هدف پستانداري راپامايسين(mTOR) (رشد سلولي و هم پيشرفت چرخه سلولی را تنظیم می‌کند) داشته باشد.

آیا اجتناب از افزایش وزن یا کاهش وزن خطر ابتلا به سرطان را کاهش می‌دهد؟

مطالعات نشان داده‌اند افراد بزرگ‌سال که کاهش وزن داشته‌اند در معرض پایین‌تر خطر ابتلا به سرطان کولون، سرطان کلیه، سرطان سینه، تخمدان و آندومتر هستند.

همچنین خطر ابتلا به سرطان‌های مرتبط با چاقی در افرادی که تحت عمل جراحی کاهش وزن قرارگرفته‌اند کاهش‌یافته است. به‌خصوص برای سرطان‌های سینه و آندومتر که موجب کاهش خطر ابتلا تا 38 درصد شده است.

The post افزایش احتمال ابتلا به سیزده سرطان‌ در افراد چاق appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

در دهه‌های اخیر چاقی به سطح بی‌سابقه‌ در سطح جهانی رسیده است و افزایش آن همچنان ادامه دارد.

با توجه به ارتباط بین چاقی و طیف وسیعی از شرایط نامطلوب سلامتی، یک دیدگاه کلی وجود دارد که میزان افزایش چاقی به شیوع دیابت، بیماری‌های قلبی عروقی، سایر بیماری‌های مزمن و همچنین کاهش طول عمر می‌انجامد.

اما مسئله بسیار پیچیده‌تر است و به‌طور عکس مشاهده‌شده که مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی در کشورهای پیشرفته به‌طور پیوسته کاهش و طول عمر افزایش‌یافته است. به‌عنوان‌مثال ایالت متحده امریکا بیشترین میزان چاقی و اضافه‌وزن را به خود اختصاص داده است اما میزان مرگ‌ومیر مرتبط با چاقی در این کشور رو به کاهش است.

ارتباط BMI با میزان مرگ‌ومیر

شاخص توده بدنی فرمولی است که با استفاده از قد و وزن فرد به بررسی وزن طبیعی فرد می‌پردازد.

یک تصور غلط رایج در مورد BMI این است که از آن به‌طور مستقیم برای اندازه‌گیری سطوح چربی بدن استفاده می‌کنند، درصورتی‌که شاخص توده بدنی اطلاعات دقیقی در مورد میزان چربی پراکندگی چربی در بدن ارائه نمی‌دهد.

محققانی که میزان خطر مرگ را در مقیاس‌های استاندارد BMI بررسی کردند. مقادیر BMI مورداستفاده در شش گروه طبقه‌بندی کردند:

• کمبود وزن: BMI کمتر از 18.5 است
• وزن طبیعی: BMI برابر یا بیشتر از 18.5 و کمتر از 25
• اضافه‌وزن: BMI برابر یا بیشتر از 25 و کمتر از 30
• چاقی (درجه 1): BMI برابر یا بیشتر از 30 و کمتر از 34
• چاقی (درجه 2): BMI برابر یا بیشتر از 35 و کمتر از 40
• چاقی (درجه 3): BMI برابر یا بیشتر از 40

جمع‌آوری نتایج حاصل از 97 مطالعه بر روی 2.88 میلیون نفر و بیش از 270،000 مرگ نشان داد که:

• مجموع درجات چاقی با افزایش 18 درصدی خطر مرگ در مقایسه با افراد با شاخص توده بدنی نرمال، همراه هستند.
• افراد با چاقی درجه‌دو و درجه سه به مقدار 29 درصد افزایش خطر مرگ نسبت به افراد با وزن نرمال دارند.
• چاقی درجه‌یک میزان مرگ‌ومیر قابل‌توجهی را نشان نداده است.
• و میزان مرگ‌ومیر در افراد دارای اضافه‌وزن 6 درصد کمتر از افراد با شاخص توده بدنی نرمال است.

اما چرا کمی چاقی و اضافه‌وزن ممکن است باعث طول عمر بیشتر گردد؟

بیماری‌ها در افراد دارای اضافه‌وزن سریع‌تر تشخیص داده می‌شود

مشکلات مرتبط با اضافه‌وزن مانند فشارخون بالا و دیابت در افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی سریع‌تر تشخیص داده می‌شود، زیرا پزشکان از عوامل خطر ابتلا با چاقی مطلع هستند و هنگام بررسی وضعیت بیمار چاق تمامی این موارد را در نظر می‌گیرند.

پیشرفت روش‌های درمان

پیشرفت‌های حاصله در خصوص درمان بیماری‌های مرتبط با چاقی باعث شده است که میزان مرگ‌ومیر در این افراد کاهش یابد.

به‌عنوان‌مثال کنترل بهتر فشارخون بالا و دیس ليپيدمي، پیامدهای ناگوار چاقی را از بين می‌برد. فشارخون بالا در سال‌های اخیر نسبتاً خوب کنترل‌شده است و استفاده از استاتین ها، مهارکننده‌های مسیر آنژیوتانسین و آسپیرین افزایش‌یافته است که می‌تواند به کاهش اثر نامطلوب چاقی کمک کند.

رابطه معکوس اضافه‌وزن و مرگ‌ومیر در سالخوردگان

افرادی که دارای ذخایر چربی بیشتری هستند، اگر دچار بیماری شوند و حین بیماری وزن خود را از دست دهند، بیش از افراد لاغر که در چنین شرایطی هستند، زنده می‌مانند. هنگامی که فرد در شرایط حاد بیماری قرار دارد بدن به دنبال تامین انرژی اضافی برای اندام‌های حیاتی خود است که این فرایند موجب تحلیل عضلانی می‌گردد و معمولا ضعف بدن و تحلیل عضلانی در افراد چاق کمتر از افراد نرمال رخ می‌دهد. این مسئله در افراد مسن مشهودتر است و افراد سالخورده‌ای که لاغر هستند، هنگام بیماری در معرض خطر ناتوانی (محدودیت فعالیت‌های زندگی روزمره) و مرگ‌ومیر بیشتری هستند.

بهبود عوامل تشدیدکننده کاهش طول عمر در افراد چاق

ممکن است وزن بدن عامل اصلی مرگ‌ومیر افراد چاق نباشد و عوامل خطر دیگری برای کاهش میزان طول عمر در این افراد وجود داشته باشد. به‌عنوان‌مثال یک مطالعه در ایالت متحده امریکا نشان داد که با بهبود سه عامل از شش عامل مهم مرگ‌ومیر در افراد چاق یعنی سیگار کشیدن، کلسترول بالا و فعالیت بدنی، میزان مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی کاهش‌یافته است.

پارادوکس چاقی

عبارت پارادوکس چاقی برای مواردی به کار می‌رود که در آن مسائل حاد مانند سکته قلبی، نارسایی قلبی و دیالیز (در نارسایی کلیه) در بیماران دارای اضافه‌وزن و چاقی بهبودیافته است. این مسئله در خصوص کسانی که دارای بیماری خاص مانند سرطان هستند و بیماری منجر به کاهش وزن آن‌ها می‌گردد مشاهده‌شده است، اما به‌طورکلی مکانیسم قابل قبولی برای پارادوکس چاقی وجود ندارد و هیچ پزشکی به طور قطع تایید نمیکند که چاقی شانس بقا را افزایش می‌دهد. زیرا بررسی رابطه طول عمر با شاخص توده بدنی اطلاعات ناقصی می‌دهد، بنابراین این موضوع نیاز به مطالعات بیشتر دارد.

The post اضافه‌وزن، چاقی و طول عمر: آیا افراد چاق طول عمر بیشتری دارند؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.