“شما آن چیزی هستید که می‌خورید.”

این جمله بدین معنا است که کیفیت ظاهر و خلق‌وخوی شما بیانگر کیفیت رژیم شما است. به‌عبارت‌دیگر غذایی که می‌خورید روی پوست شما تأثیر منفی یا مثبت خواهد گذاشت.

در ادامه مقاله از مجله سبک زندگی دکتر دقوقی به معرفی مواد غذایی مضر برای سلامتی پوست میپردازیم.

مواد غذایی که برای پوست مضر هستند

غذاهای فراوری و بسته‌بندی‌شده

این مواد غذایی ارزش غذایی کمی دارند زیرا طی فرایند تهیه آن‌ها بسیاری از آنزیم‌های زنده مفید و مواد مغذی تجزیه می‌شوند و از بین می‌روند. رژیم‌های مملو از چنین غذاهایی تقریباً همیشه کمبودهای غذایی را در بدن نشان می‌دهند و چنین کمبودهایی همیشه در پوست بروز می‌کند. به‌طورکلی، هر چه کیفیت غذای شما بهتر باشد، سلامتی پوست شما بهتر خواهد بود

علاوه بر این، غذاهایی که در جعبه بسته‌بندی می‌شوند، غالباً از مقدار کم آب برخوردار هستند.

سعی کنید مواد غذایی تازه و طبیعی مصرف کنید زیرا تمام غذاها و به‌خصوص میوه‌ها و سبزی‌ها در حالت طبیعی و خام خود ازنظر میزان آب غنی هستند و به بدن برای عملکرد مناسب اندام کمک می‌کنند، همچنین پوست را آب‌رسانی می‌کنند. این هیدراتاسیون برای سلامتی پوست بسیار ضروری است، زیرا به سم‌زدایی پوست به تنظیم تولید چربی پوست کمک می‌کند.

مواد غذایی غیر ارگانیک

غذاهای غیر ارگانیک ممکن است حاوی هورمون‌ها، سموم دفع آفات، علف‌کش‌ها، قارچ‌کش‌ها و سایر مواد شیمیایی باشند. بدن قادر به تشخیص این ترکیبات شیمیایی نیست و در مقابل آن‌ها پاسخ التهابی نشان می‌دهد.

مطالعات نشان می‌دهد که مواد غذایی ارگانیک در مقایسه با مواد غذایی رشد یافته با سموم، کود و سایر مواد شیمیایی، دو تا سه برابر ویتامین‌ها، مواد معدنی و عناصر ضروری و کم یاب دارند.

فرآورده‌های گوشتی و لبنی صنعتی نیز برای سلامتی پوست خطرآفرین هستند

در حال حاضر برای پروارتر شدن دام و طیور در تغذیه آن‌ها از هورمون‌های متعدد، آنتی‌بیوتیک‌ها و مکمل‌های غذایی استفاده می‌شود و رژیم تغذیه با گیاهان و علوفه به‌صورت طبیعی بسیار کاهش‌یافته است. هنگامی‌که ما از گوشت این منابع حیوانی تغذیه می‌کنیم، به‌طور پیش‌فرض، مقداری از ترکیبات شیمیایی که به آن‌ها تزریق یا خورانده شده، دریافت می‌کنیم.

در مورد لبنیات هم همین‌طور است. بسیاری از گاوهای شیرده با مواد هورمونی تغذیه می‌شوند تا میزان شیردهی آن‌ها افزایش یابد و وقتی آن شیر (ماست، بستنی، پنیر و …) را مصرف می‌کنیم، مقداری از آن هورمون‌ها را دریافت می‌کنیم. مصرف لبنیات با آکنه در ارتباط بوده و استروژن بیش‌ازحد که اغلب در محصولات لبنی یافت می‌شود، می‌تواند باعث بروز مشکلات فراوان بهداشتی در زنان و مردان شود.

غذاهای سرخ‌شده و چربی‌های هیدروژنه

هنگامی‌که روغن در گرمای بسیار بالایی قرار دارد، اکسید می‌شوند و ما این روغن‌های اکسیدشده را وارد بدن خود می‌کنیم. همه ما می‌دانیم که اکسیدان ها مضر و آنتی‌اکسیدان‌ها مفید هستند. حال تصور کنید روغن‌هایی که بارها برای سرخ کردن استفاده می‌شوند ضرر چند برابر دارند و به‌راحتی از بدن سم‌زدایی نمی‌شوند.

این روغن‌ها می‌توانند منجر به بیماری‌های قلبی، گردش خون ضعیف و متابولیک ضعیف شوند. ازآنجاکه پوست سالم نیاز به گردش خون و سوخت‌وساز سالم دارد، سیستم‌های ضعیف می‌توانند منجر به کمبود اکسیژن در پوست ‌شوند و باعث کاهش سرعت سنتز کلاژن و الاستین برای حفظ جوانی پوست ‌گردند.

شیرین‌کننده‌های مصنوعی و طعم‌دهنده‌ها

موادی مانند آسپارتام، رنگ قرمز شماره 5 و طعم‌دهنده‌های مصنوعی همگی مواد شیمیایی صنعتی هستند که نباید وارد ما شوند. آن‌ها هیچ ارزش غذایی ندارند و در بدترین حالت می‌توانند بدن ما را تحریک کرده و التهاب و واکنش‌های هیستامین ایجاد کنند. از این بدتر، بدن ما تمایل دارد مواد شیمیایی مانند این‌ها را در بافتهای خود ذخیره کند.

شکر یکی از دلایل اصلی آسیب به زیبایی پوست است

قندها سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند و درنتیجه بدن در مقابل باکتری‌ها نمی‌توانند مؤثر عمل کنند که این‌یکی از دلایل اصلی آکنه و التهاب پوست است. قندها منجر به یبوست می‌شوند و یبوست باعث کدری پوست می‌گردد. قند حالت اسیدی دارد و سیستم گوارش را آماده پذیرش بسیاری از میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا می‌کند و باکتری‌های بیشتر یعنی سموم و آلودگی بیشتر و درنتیجه پوست بدتر.

کافئین

مطالعات نشان داده‌اند که نوشیدن 2 تا 3 فنجان نوشیدنی کافئین دار منجر به افزایش سطح کورتیزول در بدن می‌شود. کورتیزول بیش‌ازحد (به‌عنوان هورمون استرس نیز شناخته می‌شود) روند پیری را تسریع می‌کند و موجب کاهش ضخامت پوست می‌شود. هرچه پوست شما نازک‌تر باشد، مستعد خطوط، چین‌وچروک، کم‌آبی و رنگ‌پریدگی بیشتر خواهد بود. همچنین قهوه مدر است و می‌تواند بدن را کم آب کند. هرچه بدن را آب‌رسانی کنید، پوست سالم‌تر به نظر می‌رسد.

مکمل‌های بی‌کیفیت

بسیاری از ما مکمل‌ها را به‌طور منظم مصرف می‌کنیم، اما از منشأ آن مکمل‌ها و این‌که از چه ترکیباتی ساخته‌شده‌اند، اطلاعی نداریم. مکمل‌های بی‌کیفیت به‌صورت فله‌ای و بسیار ارزان هستند که از منابع غذایی طبیعی ساخته نمی‌شوند و حاوی آلرژی‌ها و پرکننده‌ها غیرمجاز هستند؛ بنابراین سعی کنید هنگام خرید مکمل، نوع باکیفیت آن را تهیه کنید و به تاریخ انقضای آن توجه کنید و بیش‌ازحد مصرف نکنید.

مصرف بی‌رویه برخی مکمل‌ها باعث آسیب به پوست می‌شود به‌عنوان‌مثال مصرف بیش‌ازحد ویتامین A و روی می‌تواند باعث کاهش رطوبت پوست می‌گردد.

گلوتن

گلوتن پروتئین موجود در گندم و سایر غلات است. برخی افراد مشکل حساسیت یا عدم تحمل گلوتن دارند گندم دارند که منجر به التهاب پوست در آن‌ها می‌گردد این افراد باید از مصرف مواد غذایی مانند پاستا، نان، شیرینی، کیک، جو، پیتزا، چاودار و فراورده‌های نانی حاصل از گندم و جو پرهیز کنند.

بنابراین در عین حال که مواد غذایی برای سلامتی پوست ضروری هستند، می‌توانند خطرآفرین نیز باشند. با انتخاب نوع و مقدار صحیح غذا به سلامت و زیبایی پوست خود اهمیت دهید.

همچنین بخوانید ویتامین ها و مواد معدنی ضروری  برای پوست

The post سلامتی پوست و تغذیه.مواد غذایی که برای پوست مضر هستند appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

همچنین سویا را می‌توان به پودر پروتئین سویا تبدیل کرد.

پروتئین دانه سویا از سال 1959 به دلیل خواص عملکردی (امولسیون و بافت دهی) آن در انواع غذاها مانند سس سالاد، سوپ، غذاهای گیاهی و جایگزین گوشت و… مورداستفاده قرار گرفت.

برای گیاهخواران و کسانی که به غذاهای لبنی آلرژی دارند، پروتئین‌سویا اغلب به‌عنوان منبع اصلی جایگزینی معرفی می‌شود.

انواع پروتئین سویا

پروتئین دانه سویا را می‌توان با توجه به روش تولید آن‌ها به دسته‌های مختلف تقسیم کرد:

1.پروتئین جداشده سویا: بیشترین نوع تصفیه‌شده پروتئین دانه سویا است و به‌طور عمده در محصولات گوشتی برای بهبود بافت و کیفیت غذا استفاده می‌شود. پروتئین جدا سویا حاوی حدود 90 درصد پروتئین است. این پروتئین از آرد سویا بدون چربی به دست می‌آید.

یک اونس (28 گرم) پودر پروتئین جداشده سویا حاوی ترکیبات زیر است:

کالری: 95

چربی: 1 گرم

کربوهیدرات: 2 گرم

فیبر: 1.6 گرم

پروتئین: 23 گرم

آهن: 25٪ ارزش روزانه (DV)

فسفر: 22٪ از DV

مس: 22٪ از DV

منگنز: 21٪ از DV

پروتئین ایزوله سویا برای تهیه انواع مواد غذایی استفاده می‌شود:

• محصولات لبنی مانند
• نوشیدنی‌های میوه‌ای
• پودرهای بدنسازی باشگاهی
• سوپ و سس‌ها
• شبه‌گوشت‌ها
• نان
• غلات صبحانه

2.پروتئین دانه سویا تغلیظ شده (کنسانتره): سویای بدون کربوهیدرات محلول در آب است. این محصول حاوی حدود 70 درصد پروتئین است. کنسانتره سویا محصولی بدون آب، فاقد چربی و فاقد کربوهیدرات است. از این محصول در غذاهای گوشتی و فراورده‌های مخصوص صبحانه استفاده می‌شود.

3.پروتئین سویای بافت‌دار: به‌عنوان TSP شناخته می‌شود. از پروتئین سویای تغلیظ شده که به آن بافت داده‌اند حاصل می‌شود. TSP به‌صورت ورقه و تکه‌های خشک موجود است و زمانی که آب جذب می‌کند ساختاری مشابه گوشت پیدا می‌کند. این محصول به‌عنوان یک جایگزین گوشت استفاده می‌شود یا به گوشت اضافه می‌گردد. پروتئین سویای بافت‌دار حاوی 70 درصد پروتئین و فاقد چربی است.

بااین‌حال، سویا یک غذای بحث‌انگیز است. درحالی‌که بعضی افراد سویا را به‌عنوان یک منبع تغذیه می‌شناسند، برخی دیگر آن را دشمن سلامتی می‌دانند.

نقش پروتئین سویا در رشد عضلات و بازسازی آن

برخلاف اکثر پروتئین‌های گیاهی، پروتئین سویا یک پروتئین کامل است. این به این معنی است که حاوی تمام اسیدآمینه ضروری است که بدن نمی‌تواند تولید کند و باید از طریق غذا تأمین شود.

درحالی‌که هر اسیدآمینه نقش مهمی در سنتز پروتئین عضله ایفا می‌کند، اسیدآمینه‌های شاخه‌ای (BCAAs) مهم‌ترین نقش را در عضله سازی دارند؛ و این اسیدهای آمینه در پروتئین سویا موجود است.

بااین‌حال قدرت پروتئین سویا در عضله سازی ضعیف‌تر از پروتئین وی و قوی‌تر از پروتئین کازئین است؛ و ازاین‌رو ورزشکاران تمایلی به استفاده از آن ندارند.

جالب‌توجه است، اگر پروتئین سویا با پروتئین‌های دیگر ترکیب ‌شود تأثیر بیشتری نسبت به این پروتئین  به‌تنهایی دارد. برخی تحقیقات نیز نشان می‌دهد که ترکیب پروتئین‌های لبنی و سویا ممکن است باعث تولید سنتز پروتئین عضلانی بیشتری نسبت به آب‌پنیر، کازئین و سویا شود.

تأثیر پروتئین سویا در کاهش وزن

رژیم‌های غذایی با پروتئین بالا می‌توانند به کاهش وزن کمک کنند. در مورد رابطه پروتئین دانه سویا و کاهش وزن اختلاف‌نظر وجود دارد.

برخی از تحقیقات انجام‌شده بر روی پروتئین‌سویا تاثیرمشهود این پروتئین در کاهش وزن را نشان داده است و برخی تحقیقات اثرگذاری این پروتئین را نسبت به سایر پروتئین‌ها مقایسه کرده‌اند و اثر آن را ضعیف اعلام کرده‌اند.

فواید پروتئین سویا برای سلامتی

افزودن پروتئین سویا به مواد غذایی و گنجاندن آن در رژیم غذایی مزایای سلامتی مختلفی دارد که در ادامه به انحا پرداخته می‌شود.

• کاهش، تری گلیسیرید، کلسترول کل، کلسترول بد (LDL) و افزایش کلسترول خوب (HDL)
• کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات در مردهای مسن
• کاهش خطر ابتلا به سرطان کبد
• جلوگیری از پوکی استخوان
• جلوگیری از افزایش چربی شکمی و زیرپوستی
• جایگزین مناسب پروتئین حیوانی برای گیاه‌خواران

مضرات احتمالی پروتئین سویا

پروتئین سویا حاوی ترکیبی به نام فیتات است. فیتات می‌تواند دسترسی به آهن و روی موجود در پروتئین سویا را کاهش دهد. بااین‌حال این خطر برای افرادی جدی است که به پروتئین سویا به‌عنوان منبع روی و آهن وابسته هستند و رژیم غذایی نامتعادلی دارند.

مصرف سویا ممکن است بر روی عملکرد تیروئید اثر بگذارد. ایزوفلاون های موجود در سویا مانند گواتروژن‌ها (Goitrogens) که می‌توانند عملکرد تیروئید و تولید هورمون‌ها را مختل کنند، عمل می‌کند. مطالعات متنوعی وجود دارد که نشان می‌دهد که سویا اثرات کم و ملایمی بر روی عملکرد تیروئید انسان دارد.

علاوه بر این‌ها نگرانی‌هایی در مورد تأثیر فیتواستروژن های موجود در سویا بر هورمون‌های انسان وجود دارد.

فیتواستروژنها ترکیبات شیمیایی هستند که به‌طور طبیعی در گیاهان وجود دارند و دارای خواص مشابه استروژن هستند که به گیرنده‌های استروژن بدن متصل می‌شوند. سویا منبع قابل‌توجهی از فیتواستروژن است.

معمولاً در فرایند ایزوله سازی پروتئین‌سویا، بخش قابل‌توجهی از فیتو استروژن موجود در آن حذف می‌گردد و نگرانی‌ها در رابطه با این موضوع برطرف می‌شود.

نگرانی دیگر در رابطه با پروتئین دانه سویا، تأثیر این پروتئین بر کاهش سطح تستسترون بدن است؛ اما تحقیقات متعدد نشان دادند که پروتئین سویا تأثیری بر سطح این هورمون ندارد.

بسیاری از نقاط ضعف بالقوه سویا به‌طورکلی به سویای کامل نسبت داده می‌شود، نه به‌طور خاص پودر پروتئین سویا و تحقیقات بیشتری باید بر روی پودر پروتئین سویا انجام شود تا مشخص شود که چگونه بر سلامت تأثیر می‌گذارد.

The post پروتئین سویا برای سلامتی مفید است یا مضر؟انواع پروتئین دانه سویا appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

ساختار طنابی شکل رباط از جنس پروتئین به‌خصوص کلاژن است که موجب حرکت روان و کنترل‌شده مفاصل در جهت صحیح و محدود کردن حرکت مفاصل در جهت غیرمعمول می‌گردد. درواقع رباط‌ها در شرایط تنش به مفاصل کش می‌آیند و پس از رفع تنش به حالت اولیه بازمی‌گردند.

آسیب رباطی (sprain) به کشش بیش‌ازحد، پیچ خوردن یا پارگی رباط گفته می‌شود. آسیب یا پارگی رباط به میزان کش آمدگی و مقاومت آن در برابر تنش‌های وارده بستگی دارد. پارگی رباط به سه صورت تقسیم می‌شود:

پارگی خفیف سطحی (آسیب درجه‌یک): پارگی در بعضی از تارهای رباط اتفاق می‌افتد و معمولاً ثبات مفصلی باقی می‌ماند

پارگی واضح در قسمتی از رباط (آسیب درجه‌دو): پارگی در قسمتی از رباط رخ می‌دهد. موجب ضعف عملکرد رباط می‌شود.

پارگی کامل رباط (آسیب درجه سه): بیش از 50 درصد تارهای رباط پاره می‌شوند یا رباط از استخوان جدا می‌شود و ثبات مفصلی باقی نمی‌ماند.

بیشترین آسیب‌دیدگی رباط در بین ورزشکاران هنگام تمرین یا مسابقه و کسانی که فعالیت بدنی دارند اتفاق می‌افتد. آسیب رباطی در این افراد در نواحی متعدد مانند آرنج، انگشتان، پا، دست، زانو، مچ پا، مچ دست، دنده، ساق پا، شانه، ترقوه، شست، گردن، لگن، کمر و فک رخ می‌دهد.

علائم و نشانه‌های کشیدگی رباط

• درد شدید هنگام آسیب‌دیدگی
• احساس صدای پارگی داخل مفصل
• تورم اطراف محل آسیب
• کبودی
• حساسیت محل صدمه

عواملی که موجب بروز آسیب رباطی می‌شوند شامل:

• سطوح لغزنده و ناهموار و شرایط محیطی نامناسب
• خستگی عضلات و خستگی جسمی
• آسیب‌دیدگی قبلی عضلات
• تجهیزات ضعیف مانند کفش، مچ‌بند و محافظ مفصل نامناسب
• چاقی

ورزش‌هایی که موجب آسیب و پارگی رباط می‌شوند

کشیدگی رباط آرنج: ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال، بسکتبال، هاکی.

کشیدگی رباط انگشت: ورزش‌های پربرخورد و ورزش‌های که گرفتن شیء و پرتاب کردن در آن وجود دارد.

کشیدگی رباط پا: دویدن، کوهنوردی، بسکتبال، والیبال، اسکی و هر ورزشی که موجب شود ورزشکار با کنار پا به زمین فرود آید

کشیدگی رباط زانو: دویدن، ورزش‌های پرشی، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباطی ساق پا: دویدن، ورزش‌های پرشی، اسکی، بسکتبال.

کشیدگی رباط دست: بوکس، ژیمناستیک و سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط مچ دست: بوکس، کشتی، بولینگ، اسکی، پرش‌بانیزه

کشیدگی رباط دنده: ژیمناستیک، پاروزنی، اسکیت سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شست: بیس بال، فوتبال، بسکتبال و ورزش‌هایی که نیاز به گرفتن توپ دارد

کشیدگی رباط گردن: فوتبال، کشتی، غواصی، ژیمناستیک، اتومبیل‌رانی و ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط پشتی_کمری: ورزشکارانی که آمادگی بدنی کافی ندارند، ژیمناستیک، شیرجه، ورزش‌های پرتابی، بلند کردن وزنه، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شانه: ورزش‌ها پربرخورد مانند بوکس و کشتی، ورزش‌ها پرتابی، ورزش‌هایی که نیاز به راکت دارد، فوتبال، مسابقات دومیدانی

درمان آسیب رباطی

رباط‌ها خون‌رسانی ضعیفی دارند بنابراین زمان ترمیم و بهبودی آن مانند زمان بهبودی شکستگی است به عبارتی برای ترمیم کشیدگی خفیف 2 تا 6 هفته، کشیدگی رباطی متوسط 6 تا 8 هفته و کشیدگی رباطی شدید 8 تا 10 هفته زمان لازم است. مراقبات صحیح و به‌موقع از ناتوانی دائمی رباط جلوگیری می‌کند.

 کمک‌های اولیه:

پیروی از دستور عمل (RICE) بلافاصله پس از آسیب به رباط و درصورتی‌که آسیب جزعی باشد، موجب بهبود سریع مصدوم و بازگشت به شرایط عادی می‌گردد. دستور RICE مخفف چهار عملکرد زیر است:

استراحت (Rest): متوقف کردن هرگونه فعالیت بدنی، فعالیت ورزشی و اعمال وزن روی اندام آسیب‌دیده

یخ (Ice): قرار دادن کمپرس یخ به مدت 20 دقیقه روی محل آسیب‌دیده یا قرار دادن عضو آسیب‌دیده در ظرف حاوی یخ، برای جلوگیری از خونریزی داخلی. این عمل هر دو تا 3 ساعت یک‌بار تکرار شد. درمان با یخ ممکن است به مدت 24 تا 48 ساعت ادامه داشته باشد.

پس از دو تا سه روز از کمپرس گرم یا گرمادهی برای بهبود محل آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

بانداژ فشاری (Compression): بستن محل آسیب‌دیده با بانداژهای کششی و الاستیک برای جلوگیری التهاب محل آسیب‌دیده. پس از بستن بانداژ علائمی مانند بی‌حسی، گرفتکی، کبودشدن محل آسیب به وجود می‌آید. در این شرایط باید بانداژ را کمی باز کرد و سپس بست البته نه به محکمی دفعه قبل.

بالا نگه‌داشتن عضو (Elevation): بالا نگه‌داشتن عضو آسیب‌دیده مانع از خون‌رسانی به آن محل می‌شود. باید عضو آسیب‌دیده را بالاتر از سطح قلب نگه داشت.

تشخیص پزشک

بهتر است فرد آسیب‌دیده در سریع‌ترین زمان ممکن توسط پزشک معاینه شود. پزشک پس معاینه فیزیکی بیمار، برسی سابقه پزشکی و در صورت لزوم دستور پرتونگاری از محل آسیب‌دیده درمان قطعی را مشخص می‌کند. روش‌های درمانی شامل:

• استفاده از آتل، گچ، باند کشی
• تجویز دارو شامل:
• مسکن‌ها برای کاهش درد مانند ایبو پروفن، استامینوفن، آسپرین، پمادهای موضعی
• داروهای موضعی بی‌حسی
• کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب
• تمرینات توان‌بخشی پس از باز کردن گچ و بانداژ
• فیزیوتراپی در موارد آسیب متوسط و شدید آسیب
• جراحی در موارد آسیب شدید

پیشگیری از کشیدگی رباط

• تقویت عضلات اطراف مفاصل: تمرینات منظم آماده‌سازی و استحکام سازی یک چارچوب اسکلتی قوی ایجاد می‌کند و به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.
• گرم کردن بدن پیش از شروع ورزش و مسابقه: گرم کردن عضلات باعث افزایش دامنه حرکات آن‌ها و جلوگیری از آسیب و پارگی بافت همبند می‌شود.
• استفاده از تجهیزات پوششی مناسب به‌خصوص پوشیدن کفش مناسب
• آگاهی از شرایط محیطی: آگاهی از وجود شرایط نامناسب محیطی مانند سطوح لغزنده یا ناهموار، یا موانعی که ممکن است باعث تصادف شود، می‌تواند به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.

استراحت بین تمرینات سنگین ورزشی یا انجام تمرینات کششی بین ساعت‌های یک وضعیت ثابت بدن.

سپاس از اینکه مجله سبک زندگی دکتر دقوقی را انتخاب کردید.

The post کشیدگی رباط آسیبی متداول در ورزشکاران. appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

چاقی در سالمندان در بسیاری از نقاط جهان شایع است. درصد جمعیت افراد مسن دارای اضافه وزن و چاقی روند افزایشی دارد و در طول 30 سال گذشته، میزان چاقی افراد مسن دو برابر شده است. بدون شک، تعداد روزافزون جمعیت مسن چاق در جامعه، مشکلاتی برای سلامت کلی این افراد به همراه دارد، مگر اینکه اقداماتی برای معکوس کردن این روند صورت گیرد.

اندازه‌گیری چاقی در افراد مسن

شاخص توده بدنی

شاخص توده بدنی (BMI)، یعنی وزن (کیلوگرم) تقسیم‌بر مربع قد (متر) و به‌طورکلی برای طبقه‌بندی چاقی استفاده می‌شود.

BMI ممکن است برخی از افراد مسن که درواقع چربی اضافی ندارند را به‌عنوان اضافه‌وزن (BMI 30-34.9) یا چاق (BMI ≥ 35.0) طبقه‌بندی کند. به‌عنوان‌مثال، اگر قد یک فرد به علت شکستگی و متراکم شدن استخوان‌های مهره‌ای کوتاه شود، BMI وی حتی بدون تغییر در وزن و چربی بدن. افزایش می‌یابد. در مقابل تغییراتی که با افزایش سن در بدن رخ می‌دهد، ازجمله از دست دادن عضلات و افزایش چربی، ممکن است در BMI منعکس نشود، حتی اگر شخص واقعاً چربی زیادی داشته باشد.

شاخص توده بدنی بین 24 تا 35 را برای زنان و مردان مسن مناسب تشخیص داده‌شده است که با پایین‌ترین خطر مرگ برای آن‌ها همراه است.

محاسبه درصد چربی بدن

درصد چربی راه دیگری برای اندازه‌گیری چربی بدن است و با وزن چربی تقسیم‌بر وزن کلی بدن تعریف می‌شود.

درصد به روش‌های مختلف اندازه‌گیری می‌شود. سنجش تراکم استخوان، سی‌تی‌اسکن و ام‌آر‌آی می‌توانند درصد چربی بدن را اندازه‌گیری کنند و همچنین چربی احشایی را از چربی زیر جلدی تشخیص دهد. متأسفانه اکثر این تست ها فقط در تحقیقات مورداستفاده قرار می‌گیرند و نسبتاً گران هستند.

دستگاه‌های امپدانس بیوالکتریک، جریان الکتریسیته ضعیف به بدن می‌فرستد و مقاومت را اندازه‌گیری می‌کنند و با استفاده از این اطلاعات و چهار عامل دیگر (قد، وزن، سن و جنس)، درصد چربی بدن را محاسبه می‌کنند. این روش سریع، آسان، بدون درد و ارزان است. یکی از ناکارآمدی‌های این روش این است که دستگاه‌های دستی تنها ترکیبات قسمت بالایی بدن را اندازه‌گیری می‌کنند و برای قسمت پایین بدن کارایی ندارند، بنابراین نمی‌تواند اندازه‌گیری دقیق از چربی شکم و باسن نشان دهد. همچنین، آن‌ها نمی‌توانند چربی احشایی را از چربی زیر جلدی تشخیص دهند.

درصد چربی بدن بر اساس جنسیت و نژاد متفاوت است. تحقیقات نشان داده است که میزان 20 تا 25 درصد چربی در مردان و 30 تا 38 درصد چربی حد هشداردهنده برای خطر بیماری‌های متابولیکی است.

اندازه‌گیری دور کمر

در افراد مسن، چاقی می‌تواند با اندازه‌گیری‌هایی مانند دور کمر تشخیص داده شود که به‌طورکلی با چربی کل و چربی داخل شکمی همبستگی دارد و برای ارزیابی چاقی بسیار مقرون‌به‌صرفه، ساده و مفید است. حد اندازه‌گیری شده برای چاقی شکمی در افراد 70 ساله و بالاتر شامل 100 تا 106 سانتی‌متر در مردان و 99 سانتی‌متر در زنان است. اندازه‌گیری دور کمر می‌تواند بهتر از TBMI چاقی بیش‌ازحد در افراد مسن را نشان دهد و علت آن کوتاه شدن قد در افراد مسن است.

اندازه‌گیری به‌وسیله قرار دادن متر در حدفاصل بین ستیغ خاصره‌ای (iliac crest) یا قسمت بالایی استخوان لگن و لبه پایینی دنده و پیچیدن متر دور شکم به دست می‌آید. محدوده اندازه‌گیری معمولاً بالای ناف است. اندازه‌گیری باید در حالت ایستاده و بدون حبس نفس صورت گیرد.

چاقی سارکوپنیک: عضله کم، چربي بيشتر

با افزایش سن سارکوپنیا (sarcopenia) یعنی از دست دادن تدریجی توده عضلانی به‌خصوص عضله اسکلتی رخ می‌دهد و منجر به کاهش قدرت و استحکام فرد می‌گردد. از دست دادن تصاعدی عضله اسکلتی همراه با افزایش و توزیع چربی بدن با گذر عمر به‌عنوان چاقی سارکوپنیک شناخته‌شده است.

این نوع چاقی با افزایش بیماری و کاهش قدرت عملکردی و حتی مرگ همراه است. از دست دادن جرم عضلانی ممکن است زمانی که عملکرد فیزیکی فرد شروع به تحلیل رفتن می‌کند، تشخیص داده شود.

در افراد مسن با چاقی سارکوپنیک، BMI ممکن است به علت درصد بالای چربی و توده کم عضلانی نادرست اندازه‌گیری شود.

علت سارکوپنیا چیست؟

تغییر در ترکیبات بدن به‌مرورزمان، نتیجه چندین عامل است:

• بیماری
• کاهش یا عدم فعالیت بدنی
• نرخ سوخت‌وساز بدن در حالت استراحت
• عدم‌تغییر در رژیم غذایی
• تغییرات هورمونی، ازجمله کاهش تولید هورمون رشد و تستوسترون و کاهش پاسخ به هورمون تیروئید و لپتین

همان‌طور که با افزایش سن حجم عضلانی کم می‌شود، مقدار بافت‌های پاسخ‌دهنده به انسولین کاهش می‌یابد و منجر به مقاومت به انسولین می‌شود که به‌نوبه خود باعث افزایش سندرم متابولیک و افزایش چربی می‌شود. چربی بیشتر منجر به تولید بیشتر فاکتور ادیپوکینز نکروز توموری آلفا و اینترکولین 6 می‌گردد و درنتیجه مقاومت به انسولین افزایش می‌یابد.

سایر تغییراتی که باعث کاهش کیفیت و عملکرد ماهیچه‌ها می‌شود، مانند افزایش چربی‌های عضلانی و چربی کبدی نیز با مقاومت به انسولین همراه هستند.

پارادوکس چاقی

در افراد مسن، اثر چاقی بسیار پیچیده است به‌عنوان‌مثال وزن مطلوب بدن با افزایش سن افزایش می‌یابد. جالب‌تر این است که اگرچه خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی در افراد دارای اضافه‌وزن یا چاق بیشتر است، اما مطالعات نشان می‌دهد که در این گروه سنی با داشتن اضافه‌وزن یا چاقی، مرگ و میر ناشی از این بیماری‌ها کمتر رخ می‌دهد. این پدیده پارادوکس چاقی نامیده می‌شود.

توضیحات احتمالی برای پارادوکس

فرضیه‌های متعددی برای توضیح تغییر در ارتباط بین BMI و خطر مرگ ناشی از پیری پیشنهادشده است.

BMI یک واحد اندازه ناقص در چاقی سالمندان است.

پارادوکس چاقی ممکن است نتیجه استفاده از BMI برای اندازه‌گیری چاقی در افراد مسن باشد. چاقی سارکوپنیک در افراد بالای 65 سال در نظر گرفته می‌شود زیرا BMI بین چربی و عضله تفاوتی قائل نمی‌شود. افراد مسن مقدار بالایی چربی بدن و چربی احشایی دارند که به طور متفاوت توزیع‌شده است، بنابراین اندازه‌گیری دور کمر یا باسن و تناسب بین آن‌ها مناسب‌ترین راه تعیین چاقی در این گروه سنی است.

کاهش وزن خطرناک

از دست دادن وزن در اثر سیگار کشیدن و بیماری‌هایی نظیر سرطان می‌تواند باعث کاهش وزن و مرگ زودرس شود و همچنین ارتباط بین BMI و مرگ را بیشتر می‌کند. بعد از سن 80 سالگی ارتباط بین BMI کم و خطر مرگ ناشی از آن وجود دارد زیرا افراد دارای BMI کم با مشکلاتی مانند ضعف بدنی بیماری مواجه هستند و یا سیگار می‌کشند.

بااین‌حال نباید با قطعیت بیان کرد که چاقی نباید در افراد مسن بی‌ضرر یا مفید است و برای افراد چاق سالخورده که در معرض عوارض چاقی هستند و به بیماری‌های مرتبط با چاقی مبتلا هستند، کاهش وزن مفید است.

The post چاقی در سالمندان (بخش اول: چاقی سارکوپنیک و پارادوکس چاقی) appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.