عصب پرخوری یا بولیمیا که معمولاً پرخوری نامیده می‌شود، یک اختلال جدی در خوردن است که به طور بالقوه تهدید کننده زندگی است. افراد مبتلا به پرخوری ممکن است مخفیانه پرخوری کنند. مقادیر زیادی غذا بخورند و کنترل بر خوردن غذا نداشته باشند و سپس پاکسازی کنند و سعی کنند کالری‌های اضافی را به روشی ناسالم از بین ببرند.

برای خلاص شدن از کالری و جلوگیری از افزایش وزن، افراد مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است از روش‌های مختلف استفاده کنند. به عنوان مثال، شما ممکن است به طور مرتب خود را دچار استفراغ عمدی کنید یا از داروهای ملین ، مکمل‌های کاهش وزن ، ادرار آورها یا تنقیه بعد از پرخوری استفاده کنید یا ممکن است از روش‌های دیگری برای خلاص شدن از کالری و جلوگیری از افزایش وزن مانند روزه داری ، رژیم سخت یا ورزش بیش از حد استفاده کنید.

اگر به بولیمیا مبتلا هستید، احتمالاً به فکر وزن و فرم بدن خود هستید. ممکن است خودتان را به دلیل ایراداتی که در خود می بینید، به شدت و سخت قضاوت کنید. از آنجا که تغییر تصور از خود و غلبه بر پرخوری، سخت است، اما درمان مؤثر می‌تواند به شما کمک کند احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید، الگوی غذایی سالم‌تری را بپذیرید و عوارض جدی را از خود دور کنید.

افراد مبتلا به پرخوری عصبی غالباً تصویری از بدن ندارند. آن‌ها نسبت به وزن خود وسواس دارند و به شدت از خود انتقاد دارند. بسیاری از افراد مبتلا به پرخوری عصبی دارای وزن طبیعی یا حتی اضافه وزن هستند. این امر باعث می‌شود که بولیمیا قابل تشخیص نباشد.

تحقیقات نشان می‌دهد که تقریباً 5/1 درصد از زنان و 5/0درصد مردان در دوره‌ای از زندگی خود پرخوری را تجربه می‌کنند. این بیماری بیشتر در خانمها دیده می‌شود و خصوصاً در دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی شایع است.

 20 درصد زنان در سنین دانشگاه علائم پرخوری دارند. همچنین مجریان در معرض خطر بیشتری برای اختلالات خوردن هستند. ورزشکارانی که بدن و وزن آنها از نزدیک کنترل می‌شود، رقصنده‌ها، مدل‌ها و بازیگران نیز ممکن است در معرض خطر بیشتری قرار بگیرند.

علل

علت دقیق بولیمیا مشخص نیست. عوامل بسیاری می‌توانند در بروز اختلالات خوردن نقش داشته باشند، از جمله ژنتیک، زیست شناسی، سلامت عاطفی، انتظارات اجتماعی و سایر موارد.

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به پرخونی را افزایش می‌دهند ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• ژنتیک

افرادی که خویشاوندان درجه یک مانند خواهر و برادر، والدین یا فرزندان آنها دچار اختلال در خوردن هستند، ممکن است بیشتر دچار اختلال در خوردن شوند که این امر نشان دهنده وجود یک ارتباط ژنتیکی احتمالی است. اضافه وزن در کودکی یا نوجوانی ممکن است این خطر را افزایش دهد.

• مسائل روانشناختی و عاطفی

مشکلات روحی و روانی، مانند افسردگی، اختلالات اضطرابی یا اختلالات مصرف مواد با اختلالات خوردن ارتباط تنگاتنگی دارد. افراد مبتلا به بولیمیا ممکن است در مورد خود احساس منفی داشته باشند. در برخی موارد، حوادث آسیب زا و استرس محیطی می‌توانند از عوامل مؤثر در این امر باشند.

• رژیم گرفتن

افرادی که رژیم می‌گیرند بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات خوردن هستند. بسیاری از افراد مبتلا به پرخوری عصبی، کالری را بین دوره‌های پرخوری بسیار محدود می‌کنند که ممکن است تمایل به پرخوری دوباره و سپس پاکسازی را در آنها تحریک کند. سایر عوامل محرک پرخوری می‌تواند شامل استرس، تصویر بد از بدن و بی حوصلگی باشد.

علائم پرخوری عصبی چیست؟

شایع‌ترین علائم پرخوری عصبی شامل:

• ترس طولانی مدت از افزایش وزن
• نظرات در مورد چاق بودن
• مشکل با وزن
• تصویری کاملاً منفی از خود
• پرخوری
• استفراغ اجباری
• استفاده بیش از حد از داروهای ملین یا ادرار آور
• استفاده از مکمل‌ها یا گیاهان برای کاهش وزن
• ورزش بیش از حد
• دندان‌های زرد شده از اسید معده
• پینه پشت دست
• رفتن به دستشویی بلافاصله بعد از غذا
• نخوردن در مقابل دیگران
• کناره گیری از فعالیت‌های عادی اجتماعی

پرخوری عصبی ممکن است عوارض جدی و حتی تهدید کننده زندگی ایجاد کند. عوارض احتمالی عبارتند از:

• نارسایی کلیه
• بیماری لثه
• پوسیدگی دندان
• مشکلات گوارشی یا یبوست
• کمبود آب بدن
• کمبود مواد مغذی
• عدم تعادل الکترولیت یا شیمیایی
• زنان ممکن است فقدان دوره قاعدگی را تجربه کنند.
• اضطراب، افسردگی و سوء مصرف مواد مخدر یا الکل می‌تواند در افراد مبتلا به پرخوری عصبی شایع باشد.
• عزت نفس پایین و مشکلات در روابط و عملکرد اجتماعی
• کم آبی بدن که می‌تواند منجر به مشکلات عمده پزشکی مانند نارسایی کلیه شود
• مشکلات قلبی، مانند ضربان قلب نامنظم یا نارسایی قلبی
• اضطراب، افسردگی، اختلالات شخصیتی یا اختلال دو قطبی
• خودزنی، افکار خودکشی یا خودکشی

تشخیص بولیمیا

اگر پزشک شما فکر می‌کند ممکن است به پرخوری عصبی مبتلا باشید، احتمالاً از شما در مورد عادت‌های غذایی، از دست دادن یا افزایش وزن و همچنین علائم جسمی شما سؤال می‌کند. آن‌ها همچنین ممکن است:

• یک چکاپ جسمی کامل به شما بدهند
• آزمایش خون و ادرار بدهند
• به شما یک EKG بدهند تا ببینند آیا مشکلات قلبی ناشی از پرخوری دارید
• یک معاینه روانشناختی انجام دهید که شامل سوالاتی در مورد تصویر بدن شما باشد
• همچنین ممکن است آزمایشات دیگری برای رد کردن علل پزشکی برای کاهش یا افزایش وزن داشته باشید.

درمان پرخوری و درمان‌های خانگی

برای درمان پرخوری، پزشک نیازهای جسمی و روانی شما را در نظر می‌گیرد. درمان شما ممکن است شامل مشاوره و دارو باشد. اغلب، این یک تیم متشکل از متخصصان پزشکی، تغذیه‌ای و بهداشت روان است. آن‌ها سعی می‌کنند به شما کمک کنند تا سلامتی و الگوی غذایی سالم خود را بازیابی کنید.

درمان‌های پزشکی

داروها داروی ضد افسردگی فلوکستین (Prozac) برای درمان بولیمیا مورد تأیید FDA است. پزشکان گاهی اوقات داروهای ضد افسردگی یا انواع دیگر داروها را نیز توصیه می‌کنند.

بستری شدن در بیمارستان که اغلب اتفاق نمی‌افتد، اما با موارد جدی پرخوری، ممکن است برای مدت کوتاهی در بیمارستان تحت درمان قرار بگیرید. بیشتر برنامه‌های مربوط به اختلالات خوردن، درمان سرپایی را ارائه می‌دهند.

روان درمانی

• رفتار درمانی شناختی (CBT)

در این نوع درمان، شما عادات غذایی معمولی را یاد می‌گیرید و مراقب چیزهایی هستید که شما را به پرخوری یا پاکسازی معده سوق می‌دهند. افکار غیر منطقی و رفتارهای ناسالم را هنگام بروز  پرخوری بررسی می کنید.

• درمان مبتنی بر خانواده (FBT)

این درمان که اغلب در کودکان و نوجوانان مبتلا به پرخوری عصبی استفاده می‌شود، به خانواده در مقابله با بیماری و مسائلی که می‌تواند ایجاد کند کمک می‌کند.

• روان درمانی بین فردی (IPT)

این مسئله بر مشکلات روابط شما با سایر افراد در زندگی شما متمرکز است. نحوه تعامل شما با دیگران می‌تواند بر وضعیت عاطفی و سلامت روانی شما تأثیر بگذارد.

تغذیه درمانی

هدف این است که به شما عادت‌های خوب غذایی را یاد دهیم. شما با یک متخصص تغذیه کار می‌کنید تا یاد بگیرید سیگنال‌های گرسنگی و سیری بدن را تشخیص دهید. آن‌ها به شما کمک می‌کنند وزن خود را تثبیت کنید و نسبت به غذا نگرش سالم‌تری پیدا کنید.

خودمراقبتی برای پرخوری

همراه با دنبال کردن برنامه درمانی خود، می‌توانید گام‌هایی برای مراقبت از خود بردارید:

• به بدن خود نگاه کنید: برای اطمینان از دریافت مواد مغذی مورد نیاز، غذاهای سالم را در رژیم غذایی خود بگنجانید. از پزشک خود بپرسید آیا مکمل‌ها برای شما مناسب هستند یا خیر و در مورد اینکه چه میزان ورزش برای سلامتی شما کافی است با پزشک خود مشورت کنید.
• با دیگران ارتباط برقرار کنید: حمایت دوستان و خانواده می‌تواند به شما کمک کند تا بر عادت‌های ناسالم غلبه کنید و احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید. یک گروه پشتیبانی نیز ممکن است به شما کمک کند. 
• از عوامل محرک خود اجتناب کنید: از نگاه کردن به تصاویر افرادی که دارای بدنی هستند که برای شما غیرواقعی است، دوری کنید. از ترازو و آینه دور باشید. اگر استرس یا بی حوصلگی باعث پرخوری می‌شود، از روش‌های سالم برای مقابله با آنها استفاده کنید.

چشم انداز Bulimia

درمان پرخوری کار دشوار است. بسیاری از افراد بهبود می‌یابند، اما علائم برخی از آنها ممکن است گاه به گاه عود کنند. به علاوه، برخی از افرادی که “درمان شده” به حساب می‌آیند، در طول زندگی خود با الگوی غذایی کمتر از حد معمول ادامه می‌دهند، اما به طور کلی، چشم انداز افراد مبتلا به پرخوری عصبی مثبت‌تر از چشم انداز افراد مبتلا به بی اشتهایی نوعی اختلال غذایی دیگر است.

پیشگیری از پرخوری

از آنجا که ما دقیقاً نمی‌دانیم چرا افراد به پرخوری عصبی مبتلا می‌شوند، شناختن چگونگی پیشگیری از آن دشوار است، اما روش هایی وجود دارد که می‌تواند نگرش ها و رفتارهای سالم را در مورد غذا و تصویر بدن به کودکان و نوجوانان آموزش دهد. آن‌ها عبارتند از:

• هر زمان که بخواهید به طور منظم وعده‌های غذایی با خانواده داشته باشید.
• در مورد وزن با فرزندان خود صحبت نکنید. در عوض، روی عادت‌های سالم تمرکز کنید.
• سعی کنید یک تصویر سالم و واقعی از بدن را در بچه‌های خود ارتقا دهید.

کلام آخر

در صورت عدم درمان و یا عدم موفقیت در درمان پرخوری، این بیماری می‌تواند زندگی را تهدید کند. پرخوری عصبی هم مشکلی از نظر جسمی و هم روانی است و کنترل آن ممکن است یک چالش مادام العمر باشد .با این حال، با درمان موفقیت آمیز می‌توان بر پرخوری غلبه کرد. هر چه پرخوری عصبی زودتر تشخیص داده شود، درمان نیز موثرتر خواهد بود.

درمان‌های مؤثر بر روی غذا، عزت نفس، حل مسئله، مهارت‌های مقابله‌ای و سلامت روان متمرکز هستند. این روش‌های درمانی به بیماران کمک می‌کند رفتارهای سالم را در طولانی مدت حفظ کنند.

منابع

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/bulimia/symptoms-causes/syc-20353615

https://www.healthline.com/health/bulimia-nervosa

https://www.webmd.com/mental-health/eating-disorders/bulimia-nervosa/mental-health-bulimia-nervosa

The post پرخوری عصبی و راهکارهایی برای درمان آن appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

اختلالات اشتها یک بیماری جدی در مورد رفتارهای مربوط به خوردن است که بر سلامتی، احساسات و توانایی شما در زمینه‌های مهم زندگی تأثیر منفی می‌گذارد. شایع‌ترین اختلالات خوردن بی‌اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی و اختلال پرخوری است.

بیشتر اختلالات خوردن شامل تمرکز بیش‌ازحد روی وزن، شکل بدن و غذا می‌شود و منجر به رفتارهای خطرناک غذایی می‌شود. این رفتارها می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی بر توانایی بدن شما در دریافت تغذیه مناسب تأثیر بگذارد. اختلالات خوردن می‌تواند به قلب، دستگاه گوارش، استخوان‌ها و دندان‌ها و دهان آسیب برساند و منجر به بیماری‌های دیگری شود.

اختلالات اشتها غالباً در سنین نوجوانی و جوانی ایجاد می‌شود، اگرچه ممکن است در سنین دیگر نیز بروز کند. با درمان می‌توانید به عادات غذایی سالم برگردید و از عوارض جدی ناشی از اختلال خوردن جلوگیری کنید.

علل

علت دقیق اختلالات اشتها مشخص نیست؛ مانند سایر بیماری‌های روانی، ممکن است دلایل زیادی داشته باشد، دلایلی مانند:

• ژنتیک و زیست‌شناسی: افراد خاصی ممکن است ژن‌هایی داشته باشند که خطر ابتلا به اختلالات خوردن را افزایش می‌دهد.
• عوامل بیولوژیکی: مانند تغییرات در مواد شیمیایی مغز، ممکن است در اختلالات خوردن نقش داشته باشند.
• سلامت روان‌شناختی و عاطفی: افراد مبتلا به اختلالات اشتها ممکن است دارای مشکلات روحی و روانی باشند که در بروز این اختلال نقش دارند. آن‌ها ممکن است اعتمادبه‌نفس پایین، کمال‌گرایی، رفتار تکانشی و روابط آشفته داشته باشند.

شش نوع از انواع شایع اختلالات اشتها :

بی‌اشتهایی عصبی:

بی‌اشتهایی عصبی که معمولاً آنورکسیا نامیده می‌شود، یک اختلال تغذیه‌ای بالقوه تهدیدکننده زندگی است که با کمبود وزن غیرطبیعی بدن، ترس شدید از افزایش وزن و برداشت اشتباه از وزن یا شکل بدن مشخص می‌شود. افراد مبتلا به بی‌اشتهایی از تلاش‌های شدید برای کنترل وزن و شکل بدن خود استفاده می‌کنند که اغلب به‌طور قابل‌توجهی در فعالیت‌های سلامتی و زندگی آن‌ها اختلال ایجاد می‌کند.

در این بیماری، هنگام بی‌اشتهایی، بیش‌ازحد کالری را محدود می‌کنید یا از روش‌های دیگر برای کاهش وزن استفاده می‌کنید، مانند ورزش بیش‌ازحد، استفاده از داروهای ملین یا رژیم‌های غذایی، یا استفراغ بعد از غذا خوردن. تلاش برای کاهش وزن، حتی در هنگام کمبود وزن، می‌تواند باعث مشکلات شدید سلامتی شود، گاهی اوقات تا جایی که منجر به مرگ شود.

پرخوری عصبی از اختلالات اشتها

پرخوری عصبی یکی دیگر از اختلالات شناخته‌شده خوردن است. مانند بی‌اشتهایی، پرخوری عصبی در دوران بلوغ و اوایل بزرگ‌سالی تمایل به بروز دارد و به نظر می‌رسد در مردان کمتر از زنان است.

افراد مبتلا به پرخوری عصبی غالباً در مدت‌زمان مشخص به‌طور غیرمعمول مقدار زیادی غذا می‌خورند. هر قسمت پرخوری معمولاً تا زمانی که فرد به‌طور دردناکی سیر شود ادامه می‌یابد. در هنگام پرخوری، فرد معمولاً احساس می‌کند که نمی‌تواند دست از غذا خوردن بردارد یا میزان خوردنش را کنترل کند.

پرخوری در هر نوع غذایی ممکن است اتفاق بیفتد، اما معمولاً در مورد غذاهایی که فرد معمولاً از آن اجتناب می‌کند اتفاق می‌افتد. سپس افراد مبتلا به پرخوری عصبی برای جبران کالری مصرفی و رفع ناراحتی‌های روده اقدام به پاک‌سازی می‌کنند.

رفتارهای معمول پاک‌سازی شامل استفراغ اجباری، روزه‌داری، ملین، ادرارآور، تنقیه و ورزش بیش‌ازحد است. علائم ممکن است بسیار شبیه به علائم پرخوری یا پاک‌سازی زیرگروه بی‌اشتهایی عصبی باشد. بااین‌حال، افراد مبتلا به پرخوری عصبی معمولاً به‌جای کمبود وزن، وزن نسبتاً طبیعی خود را حفظ می‌کنند.

علائم رایج پرخوری عصبی شامل:

• دوره‌های مکرر پرخوری با احساس عدم کنترل
• دوره‌های مکرر رفتارهای پاک‌سازی نامناسب برای جلوگیری از افزایش وزن
• عزت‌نفس، بیش‌ازحد تحت تأثیر شکل و وزن بدن قرار دارد
• ترس از افزایش وزن، علی‌رغم داشتن وزن طبیعی

از عوارض جانبی پرخوری می‌توان به گلودرد و التهاب گلو، غدد بزاقی متورم، مینای دندان فرسوده، پوسیدگی دندان، ریفلاکس اسید، تحریک روده، کم‌آبی شدید و اختلالات هورمونی اشاره کرد.

در موارد شدید، پرخوری عصبی همچنین می‌تواند عدم تعادل در سطح الکترولیت‌ها مانند سدیم، پتاسیم و کلسیم را ایجاد کند. این می‌تواند باعث سکته یا حمله قلبی شود.

اختلال پرخوری

اعتقاد بر این است که اختلال پرخوری یکی از شایع‌ترین اختلالات خوردن، به‌ویژه در ایالات‌متحده است.

این به‌طورمعمول در دوران بلوغ و اوایل بزرگ‌سالی آغاز می‌شود، اگرچه در سنین بعدی نیز می‌تواند ایجاد شود.

در افراد مبتلا به این اختلال، علائمی شبیه به پرخوری عصبی یا بی‌اشتهایی وجود دارد.

به‌عنوان‌مثال، آن‌ها معمولاً مقادیر غیرمعمول زیادی غذا را در مدت‌زمان نسبتاً کوتاهی می‌خورند و در هنگام سیری احساس عدم کنترل می‌کنند.

افراد مبتلا به اختلال پرخوری کالری را محدود نمی‌کنند و از رفتارهای پاک‌سازی مانند استفراغ یا ورزش بیش‌ازحد برای جبران مصرف بیش‌ازحد خود استفاده نمی‌کنند.

علائم رایج اختلال پرخوری شامل

• خوردن مقادیر زیادی غذا علیرغم اینکه احساس گرسنگی نمی‌کنید به‌صورت سریع، پنهانی و تا زمانی که به‌شدت سیر شوید.
• احساس عدم کنترل در دوره‌های پرخوری
• احساس پریشانی، مانند شرم، انزجار، یا گناه، هنگام فکر کردن در مورد رفتار پرخوری
• عدم استفاده از رفتارهای پاک‌سازی، مانند محدودیت کالری، استفراغ، ورزش بیش‌ازحد، یا استفاده از ملین یا ادرارآور، برای جبران پرخوری

افراد مبتلا به اختلال پرخوری اغلب دارای اضافه‌وزن یا چاقی هستند. این ممکن است خطر ابتلا به عوارض پزشکی مرتبط با اضافه‌وزن مانند بیماری‌های قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع 2 را افزایش دهد.

اختلال نشخوار فکری از انواع اختلالات اشتها

در افراد مبتلا به اختلال نشخوار فکری به‌طور مکرر و مداوم پس از خوردن، غذا را برمی‌گرداند، اما این به دلیل بیماری پزشکی یا اختلال غذایی دیگری نظیر بی‌اشتهایی یا اختلال پرخوری نیست. غذا بدون حالت تهوع به داخل دهان برگردانده می‌شود و ممکن است استفراغ عمدی نداشته باشد. گاهی اوقات غذای پس‌زده دوباره احیاشده و دوباره قورت داده می‌شود یا تف می‌شود.

در صورت تف کردن یا خوردن غذا برای جلوگیری از این رفتار، این اختلال ممکن است منجر به سوءتغذیه شود. بروز اختلال نشخوار فکر ممکن است در کودکی یا در افرادی که ازنظر ذهنی دچار ناتوانی هستند شایع‌تر باشد.

اختلال در مصرف مواد غذایی اجتنابی / محدودکننده یا ARFID

مشخصه این اختلال عدم تأمین حداقل نیازهای غذایی روزانه شما است، زیرا شما علاقه‌ای به غذا خوردن ندارید. از غذا با ویژگی‌های خاص حسی مانند رنگ، بافت، بو یا طعم خودداری می‌کنید یا نگران عواقب خوردن غذا مانند ترس از خفگی هستید، اما به دلیل ترس از افزایش وزن از خوردن غذا پرهیز نمی‌شود.

این اختلال اشتها می‌تواند منجر به کاهش قابل‌توجه وزن یا عدم افزایش وزن در دوران کودکی و همچنین کمبودهای تغذیه‌ای شود که می‌تواند باعث مشکلات سلامتی شود.

Pica

پیکا یکی دیگر از اختلالات خوردن است که شامل خوردن چیزهایی است که به‌عنوان غذا محسوب نمی‌شوند.

افرادی که دارای پیکا هستند، خواهان مواد غیر غذایی مانند یخ، خاک، گچ، صابون، کاغذ، مو، پارچه، پشم، سنگریزه، مواد شوینده لباس یا نشاسته ذرت هستند.

Pica می‌تواند در بزرگ‌سالان و همچنین کودکان و نوجوانان ایجاد شود. گفته می‌شود، این اختلال بیشتر در کودکان، زنان باردار و افراد دارای معلولیت ذهنی مشاهده می‌شود.

در بیماران مبتلا به پیکا ممکن است افراد در معرض خطر افزایش مسمومیت، عفونت، صدمات روده و کمبودهای غذایی قرار گیرند. بسته به مواد خورده شده، پیکا ممکن است کشنده باشد.

بااین‌حال، برای در نظر گرفتن پیکا، خوردن مواد غیر غذایی نباید بخشی طبیعی از فرهنگ یا مذهب کسی باشد. علاوه بر این، نباید ازنظر همسالان یک عمل قابل‌قبول در نظر گرفته شود.

برخی دیگر از اختلالات خوردن کمتر شناخته‌شده

علاوه بر شش اختلال خوردن در بالا، اختلالات غذایی کمتر شناخته‌شده یا کمتر شایع نیز وجود دارد. این‌ها معمولاً تحت یکی از سه دسته قرار می‌گیرند:

بی‌نظمی

افراد مبتلا به اختلال پاک‌سازی معمولاً برای کنترل وزن یا ظاهر خود از رفتارهای پاک‌سازی مانند استفراغ، ملین، ادرارآور یا ورزش بیش‌ازحد استفاده می‌کنند، بااین‌حال، پرخوری نمی‌کنند.

سندرم شب خوردن

افراد مبتلا به این سندرم غالباً بیش‌ازحد غذا می‌خورند، اغلب پس از بیدار شدن از خواب.

سایر اختلالات اشتها یا غذا خوردن مشخص‌شده OSFED: این شامل سایر شرایطی است که علائمی شبیه علائم اختلال در غذا خوردن دارند، اما در هیچ‌یک از دسته‌های بالا نمی‌گنجند. اختلال orthorexia اگرچه به‌طور فزاینده‌ای در رسانه‌ها و مطالعات علمی ذکر می‌شود، اما هنوز به‌عنوان یک اختلال تغذیه جداگانه شناخته نشده است. افراد مبتلا به orthorexia تمرکز وسواسی بر تغذیه سالم دارند تا حدی که زندگی روزمره آن‌ها را مختل می‌کند. به‌عنوان‌مثال، فرد مبتلا ممکن است از ترس ناسالم بودن، کل گروه‌های غذایی را از بین ببرد. این می‌تواند منجر به سوءتغذیه، کاهش شدید وزن، مشکل در غذا خوردن در خارج از خانه و پریشانی عاطفی شود. افراد مبتلا به orthorexia به‌ندرت روی کاهش وزن تمرکز می‌کنند. در عوض، ارزش شخصی، هویت یا رضایت آن‌ها به میزان مطابقت آن‌ها با قوانین رژیم تحمیل‌شده خود بستگی دارد.

خلاصه اختلال پاک‌سازی و سندرم شب خوردن دو اختلال اضافی در خوردن است که در حال حاضر به‌خوبی توصیف نشده است. گروه OSFED شامل همه اختلالات خوردن مانند ارتورکسیا است که در گروه دیگری جای نمی‌گیرد.

کلام آخر:

مقوله‌های فوق به‌منظور درک بهتر از شایع‌ترین اختلالات اشتها و از بین بردن افسانه‌ها در مورد آن‌ها است.

اختلالات خوردن شرایط سلامتی روانی است که معمولاً به درمان نیاز دارد. در صورت عدم درمان می‌توانند به بدن آسیب برسانند. اگر دچار اختلال خوردن هستید یا شخصی را که ممکن است به آن مبتلا باشد می‌شناسید، از یک متخصص بهداشت و درمان کمک بگیرید.

منابع:

https://www.healthline.com/health/fitness/myx-vs-peloton

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/eating-disorders/symptoms-causes/syc-20353603

The post 6 نوع از انواع اختلالات شایع اشتها appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

یکی از انواع اصلی این اختلال، پرخوری عصبی است.

 پرخوری عصبی عبارت‌است از:

 خوردن حجم زیادی از غذا در یک مقطع زمانی همراه با احساس عدم كنترل بر خوردن در آن مقطع.

بيماران مبتلا به پراشتهايي عصبي دوره‌های مرتب و فراوان پرخوری دارند و بلافاصله بعدازآن، رفتارهاي جبراني از خود نشان می‌دهند که به دو صورت است:

حالت اول:

فرد پس از پرخوری اقدام به تصفیه می‌کند مثلاً به‌طور مرتب خود را وادار به استفراغ می‌کند، از مسهل‌ها، ملین‌ها، مُدرها یا روده شورها کمک می‌گیرد

حالت دوم:

فرد به جهت جبران پرخوری اقدام به ورزش شدید یا روزه گرفتن می‌کند تا از چاق شدن جلوگیری کرده باشد.

اکثر افرادی مبتلابه پرخوری عصبی وزن نرمالی دارند و تنها درصد کمی از آن‌ها دچار اضافه‌وزن هستند.

در این اختلال فرد از افزایش وزن می‌ترسد و دربارە‌ی اندام خود تصورات غیرواقعی دارد، بااین‌وجود حداقل دو بار در هفته اقدام به پرخوری می‌کند.

از مشخصه‌های دیگر پرخوری عصبی خوردن بدون کنترل، با سرعت زیاد، بدون نیاز به احساس گرسنگی و تا سر حد سیری آزاردهنده است.

این افراد به دلیل داشتن حس خجالت از پرخوری اقدام به غذا خوردن در تنهایی و به‌دوراز چشم دیگران می‌کند و خوراکی‌های را انتخاب می‌کند که خوردنشان آسان و سریع است.

احساس تنفر، گناه، فقدان اعتمادبه‌نفس و افسردگی در افراد پرخور عصبی وجود دارد.

پرخوری عصبی از سن نوجوانی و جوانی شروع می‌شود و در زنان شایع‌تر است.

علت و عوارض پرخوری عصبی

اختلال پرخوری به اختلال‌های روانی مرتبط است. اکثر افرادی که اختلال خوردن دارند از مشکلاتی مانند افسردگی، استرس، خشم، غم و اندوه و سایر مشکلات روان‌شناختی رنج می‌برند.

عملکرد غیرطبیعی پیامدهای شیمیایی مغز شامل هورمون‌های تنظیم‌کننده اشتها (مانند لپتین و گرلین) و پروتئین هایی که قند خون و متابولیسم بدن را تنظیم می‌کنند (مانند آدیپونکتین) نیز به این اختلال مرتبط هستند.

عوارض پرخوري

• سوزش معده
• سرطان روده
• خونریزی معده
• هایپوگلایسمی
• اختلالات الکترولیتی
• فشار خون بالا
• ديابت
• بالا رفتن کلسترول و به دنبال آن مشکلات قلبي عروقي

درمان اختلال پرخوری عصبی

روش‌های مورداستفاده در درمان پرخوری شامل درمان ترکیبی دارویی و درمان روانشناختی است.

بهبود روانشناختی شامل:

درمان شناختي رفتاري (CBT)، درمان ميان فردی (ITP)، درمان رفتاري ديالکتيکي (DBT)، آموزش آگاهي از اشتها (AAT)

درمان دارویی:

در درمان دارویی از داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد چاقی استفاده شده است که دارای اثرات مؤثر کوتاه‌مدت هستند.

در روانشناختي اختلال پرخوري موضوعی که مطرح می‌شود این است که فرد مبتلا بتواند بين گرسنگي هيجاني و گرسنگی فیزیکی فرق بگذارند و به‌جای پاسخ به هيجانات و افکار منفي خود از طريق غذا خوردن، از پاسخ‌های مناسب‌تر ديگري مانند پاسخ های زیر استفاده کند:

• کتاب خواندن
• گوش دادن به موسیقی
• دیدن اعضای خانواده و دوستان
• ورزش
• نوشیدن چای
• دوش گرفتن
• مشاهده فیلم و هر کار سرگرم‌کننده و لذت‌بخش که فرد را از خوردن دور کند.

در روش موفق شناختی_درمانی سعی می‌شود فرد به آگاهی روانی و پذیرش روانی در مورد تجارب ذهنی خود دست یابد سپس به او آموزش داده می‌شود که از این تجارب ذهنی دوری کند.

همچنین به فرد آموزش داده می‌شود که افکار و تصورات منفی درباره ظاهر را از خود دور کند، ارزش‌های شخصیتی خود را بشناسد و آن‌ها را به اهداف رفتاری خاص تبدیل کند و درنهایت با اعمال متعهدانه و باانگیزه با پرخوری مبارزه کند.

عمل متعهدانه به تحقق اهداف فرد، بهبود کیفیت زندگی و رهایی از افکار و احساسات منفی کمک می‌کند.

راهکارهایی برای مبارزه با پرخوری:

• پرهیز از گرسنگی زیاد و خوردن غذا هر زمان که فرد احساس گرسنگی کند
• به‌موقع غذا خوردن و حذف نکردن وعده‌های غذایی
• دقت کردن به غذا و لذت بردن از خوردن آن غذا
• تمرین مکث پیش از شروع به خوردن غذا
• غذا خوردن در ظروف کوچک، برداشتن لقمه‌های کوچک، خوب جویدن و آرام غذا خوردن
• آگاهی از ارزش غذایی مواد خوراکی و انتخاب مواد خوراکی سالم و تازه
• کاهش میزان مصرف مواد خوراکی چرب، شیرین و پرکالری به‌جای محدودیت کامل در استفاده از آن ماده خوراکی
• تمرین کنترل هیجانات و پاسخ دادن به آن هیجانات با راهکارهایی غیر از خوردن

The post پرخوری عصبی appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.