سندروم تخمدان پلی‌کیستیک چیست؟

سندروم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) یک مشکل هورمونی است که  زنان در سال‌های فرزندآوری (از 15 تا 44 سال) به آن مبتلا می‌شوند. بین 2/2 تا 7/26 زنان این گروه سنی، به PCOS مبتلا هستند.

بسیاری از زنان، سندروم تخمدان پلی‌کیستیک دارند اما از آن آگاه نیستند. در یکی از مطالعات، این نتیجه حاصل شد که نزدیک به 70 درصد زنان، از اینکه به این مشکل مبتلا هستند اطلاع ندارند.

PCOS بر تخمدان‌های زنان اثر می‌گذارد، یعنی عضو تولید مثلی که استروژن و پروژسترون یا به عبارت دیگر هورمون‌هایی که دوره قاعدگی را تنظیم می‌کنند، ترشح می‌کند. تخمدان مقدار بسیار کمی از هورمونی‌ مردانه به نام آندروژن را نیز تولید می‌کند.

تخمدان‌ها، تخمک‌هایی ترشح می‌کنند که توسط اسپرم بارور می‌شوند. به آزاد شدن ماهانه این تخمک‌ها، تخمک‌گذاری می‌گویند.

هورمون محرکه فولیکولی و هورمون رنگدانه‌ساز که در غده هیپوفیز ترشح می‌شوند، تخمک‌گذاری را کنترل می‌کنند.

هورمون محرکه فولیکولی، تخمدان را تحریک می‌کند که فولیکول تولید کند. فولیکول یک کیسه حاوی تخمک است. سپس هورمون رنگدانه‌ساز تخمدان را تحریک می‌کند که یک تخمک بالغ آزاد کند.

PCOS یک سندروم یا به عبارت دیگر گروهی از علائم است که بر رحم و تخمک‌گذاری اثر می‌گذارد و سه نوع متفاوت دارد:

• کیست تخمدان
• بالا رفتن هورمون مردانه
• قاعدگی نامنظم 

در PCOS تعداد زیادی کیسه کوچک پر از مایع در تخمدان رشد می‌کنند. کلمه “پلی‌کیستیک” یعنی “تعداد زیادی کیست”.

این کیسه‌ها در واقع همان فولیکول‌ها هستند که در خود تخمک‌های نابالغ را حمل می‌کنند. این تخمک‌ها هرگز به اندازه‌ای رشد نمی‌کنند که منجر به تخمک‌گذاری شوند.

عدم تخمک‌گذاری باعث تغییر در سطح استروژن، پروژسترون، هورمون محرکه فولیکولی و هورمون رنگدانه‌ساز می‌شود. سطح پروژسترون از حد معمول پایین‌تر می‌آید و میزان آندروژن از حد معمول بالاتر می‌رود.

میزان بیش از اندازه هورمون‌های مردانه، چرخه قاعدگی را دچار اختلال می‌کند و در نتیجه زنانی که به این سندروم مبتلا هستند، کمتر از حد معمول دوره‌های قاعدگی را تجربه می‌کنند. 

همچنین بخوانید: رژیم غذایی در سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)

علائم شایع سندروم تخمدان پلی‌کیستیک

• قاعدگی نامنظم
• خونریزی زیاد: ممکن است در زمان قاعدگی خونریزی بیشتر از حد طبیعی باشد.
• رویش مو: روی صورت و بدن بیش از 70 درصد زنانی که به این مشکل مبتلا هستند، مو رشد می‌کند.
• جوش: هورمون‌های مردانه می‌توانند پوست را از حد معمول چرب‌تر کنند و موجب ایجاد آکنه در قسمت‌هایی از بدن مانند صورت و سینه شوند.
• افزایش وزن: بیش از 80 درصد زنانی که به این مشکل مبتلا هستند اضافه وزن دارند.
• کچلی با الگوی مردانه: موی سر نازک می‌شود و ممکن است بریزد.
• تیر‌‌گی پوست: ممکن است لکه‌های تیره در نقاطی مانند گردن ظاهر شوند.
• سردرد: تغییرات هورمونی ممکن است در بعضی زنان منجر به سردرد شود.

کلسترول نوعی چربی است که توسط بدن ساخته و توسط رژیم‌ غذایی به بدن وارد می‌شود. سطح کلسترول غیرطبیعی، ناسالم است و می‌تواند منجر به بیماری‌های قلبی و عروقی شود. اگر سندروم تخمدان پلی‌کیستیک داشته باشید، شانس ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی به علت شیوع چاقی و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به این سندروم بالاتر می‌رود.

 تقریبا 70% زنانی که مبتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک هستند، دیس‌لیپیدمی دارند که می‌تواند به علت میزان بیش از حد تری‌گلیسیرید و کمبود  لیپوپروتئین با چگالی بالا (کلسترول خوب) به وجود بیاید.

پزشکتان می‌تواند سطح غیر عادی کلسترول در خون را با آزمایش خون مورد بررسی قرار دهد. 4 جزء چربی هستند که در بخش لیپید جواب آزمایش خون قابل مشاهده خواهند بود: سطح کلسترول کلی، لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL)،  لیپوپروتئین با چگالی زیاد (HDL) و تری‌گلیسیرید.

همچنین بخوانید: کاهش کلسترول با ورزش

سطح کلسترول کل

بر اساس گفته برنامه ملی آموزش کلسترول در آمریکا، سطح کلسترول کلی باید کمتر از 200 mg/dL (5/17  mmol/L) باشد. سطوح بین 200 mg/dL و 239 mg/dL (18/6-17/5 mmol/L) مرزی به حساب می آیند و عدد بالای 240 mg/dL (21/6 mmol/L) سطح کلسترول بالا به حساب می‌آید.

کلسترول بالا می‌تواند شما را در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی قرار دهد. لیپوپروتئین کم‌ چگالی، نوع مضر کلسترول است که توسط کبدتان تولید شده و از طریق خون به قسمت‌های مختلف بدن می‌رود. در مقادیر بالا، می‌تواند در دیواره‌های عروق خونی جمع شده و منجر به انسداد شود.

راهنماهای فعلی برای سطح LDL به شکل زیر است:

• مطلوب: کمتر از 100 mg/dL (6/2 mmol/L)
• بالای حد طبیعی: بین 100 تا 129  mg/dL (6/2 تا 34/3 mmol/L)
•  نسبتا بالا: بین 130 تا 159 mg/dL (36/3 تا 13/4 mmol/L) 
• بالا: 160 تا 189 mg/dL (14/4 تا 90/4 mmol/L)
• بسیار بالا: بالای 190 mg/dL (91/4 mmol/L)

لیپوپروتئین پرچگالی و تری‌گلیسیرید

لیپوپروتئین پرچگالی، همان کلسترول خوب است که در مقادیر کافی، از ساخته‌شدن کلسترول بد در رگ‌های خونی جلوگیری می‌کند. میزان کلسترول پرچگالی باید بالای 40 mg/dL (04/1 mmol/L) باشد. کمبود کلسترول خوب می‌تواند منجر به بیماری‌های قلبی شود.

تری‌گلیسیرید، چربی را در جریان خون ذخیره می‌کند. بدن شما بعدا از این چربی برای تامین انرژی استفاده می‌کند. وقتی تری‌گلیسیرید خون شما بالا باشد، بدن شما آن را جای دیگری ذخیره می‌کند که بعدا از آن استفاده کند. به خصوص اگر به انسولین مقاومت داشته باشید، میزان تری‌گلیسیرید خونتان افزایش می‌یابد. سطح بالای تری‌گلیسیرید خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهد.

همچنین بخوانید: لیپوپروتئین-آ Lipoprotein (a) چیست؟

درمان تری‌گلیسیرید بالا

اگر سطح تری‌گلیسیرید خونتان بالا باشد، پزشکتان ممکن است پیشنهاد دهد سبک زندگی خود را تغییر دهید.

کاهش مصرف چربی‌های اشباع به کمتر از 7% کل کالری‌های دریافتی مهم است. منابع چربی‌های اشباع معمولا محصولات حیوانی مانند گوشت قرمز، ماکیان فرآوری‌شده و کره هستند. به جای این محصولات، از چربی‌های غیر اشباع مانند روغن زیتون، آجیل ها، دانه‌ها و آووکادو استفاده کنید. رژیم غذایی سرشار از میوه و سبزیجات که شامل فیبر و عناصر غذایی گیاهی است نیز مهم است.

به علاوه، مصرف دو گرم از استانول های گیاهی (موادی که به صورت طبیعی در میوه و سبزیجات یافت می‌شوند) نیز می‌تواند شانس ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی را کاهش دهد.

کاهش وزن، افزایش فعالیت بدنی یا ورزش و ترک سیگار، همگی می‌توانند دست به دست هم داده و سطح کلسترول خونتان را بهبود دهند. با این وجود، اگر این کارها موثر واقع نشوند، پزشکتان ممکن است برایتان استاتین، دارویی که کلسترول خون را کاهش می‌دهد، تجویز کند.

The post آیا بین کلسترول بالا و سندروم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) رابطه ای وجود دارد؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

هم سطح تری‌گلیسیرید و هم سطح کلسترول تعیین‌کننده خوبی برای نشان‌دادن میزان سلامتی هستند.  چند تفاوت اساسی بین این دو وجود دارد. نظارت بر میزان تری‌گلیسیرید و کلسترول و حصول اطمینان از اینکه در بازه طبیعی قرار دارند، می‌تواند به پیشگیری از بعضی بیماری‌ها کمک کند.

بین تری‌گلیسیرید و کلسترول چه تفاوتی وجود دارد؟

تری‌گلیسیرید و کلسترول، عملکرد متفاوتی در بدن دارند، دو عامل تعیین‌کننده سلامت عمومی هستند و نباید از بازه پیشنهادی فراتر روند.

تری‌گلیسیرید

بر اساس گفته انجمن قلب آمریکا،  تری‌گلیسیرید، شایع‌ترین نوع چربی در بدن است و انرژی اضافی حاصل از غذا را در خود ذخیره می‌کند. 

کلسترول

کلسترول، ماده‌ای موم‌مانند به نام لیپوپروتئین است. کلسترول توسط کبد تولید می‌شود و عملکردهای متفاوتی در بدن دارد که شامل تولید هورمون، هضم غذا و تولید ویتامین د می‌شود. افراد، از طریق غذا نیز کلسترول دریافت می‌کنند. 

بدن، تمامی کلسترولی که نیاز دارد را می‌سازد. به همین دلیل است که مرکز کنترل و پیشگیری بیماری پیشنهاد می‌کند تا جای ممکن، کمتر، غذاهای حاوی کلسترول بخوریم. 

دو نوع عمده کلسترول وجود دارد: لیپوپروتئین کم‌چگالی یا کلسترول بد و و لیپوپروتئین پرچگالی یا کلسترول خوب.

همچنین بخوانید: چربی های خوب و بد را بشناسید

بازه طبیعی تری‌گلیسیرید چیست؟

بررسی تری‌گلیسیرید بدن، نیاز به آزمایش خون دارد. نتیجه آزمایش خون میزان تری‌گلیسیرید بدن را نشان می‌دهد. این عدد معمولا با واحد میلی‌گرم در ‌دسی‌لیتر (mg/dL) مشخص می‌شود.

4 بازه برای تری‌گلیسیرید وجود دارد:

• طبیعی: کمتر از 150 mg/dL
• مرزی: 199-151 mg/dL
• بالا: بیشتر از 200 mg/dL
• خیلی بالا: بیشتر از 500 mg/dL

عوامل زیادی ممکن است بر میزان تری‌گلیسیرید بدن تاثیر بگذارند. به‌عنوان مثال؛ ممکن است بلافاصله بعد از صرف غذا، میزان تری‌گلیسیرید خون افزایش یابد چون بدن از کالری‌های اضافه غذا، تری گلیسیرید بیشتری می‌سازد.

بر اساس گفته انجمن قلب آمریکا، عوامل دیگری که بر سطح تری‌گلیسیرید خون اثر می‌گذارند، شامل موارد زیر است:

• رژیم غذایی
• کم‌تحرکی 
• ساعت روز
• دیابت
• بیماری‌های التهابی
• مصرف الکل
• قاعدگی
• دارو
• اضافه وزن و چاقی
• سن
• رابطه جنسی
• بارداری

بازه‌های کلسترول چیست؟

آزمایش خون می‌تواند میزان کلسترول بدن فرد را نشان دهد. نتیجه آزمایش، میزان کلسترول را بر حسب میلی‌گرم بر دسی‌لیتر (mg/dL) نشان می‌دهد. بازه‌های کلسترول برای بزرگسالان به صورت زیر است:

• طبیعی: 199 mg/dL یا کمتر
• مرزی: 239-200 mg/dL
• بالا: بیشتر از 240 mg/dL

با این وجود، ممکن است بسته به اینکه فرد در کجا زندگی می‌کند، دستورالعمل متفاوتی وجود داشته‌باشد. به عنوان مثال، سطح طبیعی پیشنهادی در آفریقای جنوبی زیر 5/189 mg/dL  یا 9/4 میلی‌مول بر لیتر است.

مرکز کنترل و پیشگیری بیماری پیشنهاد می‌کند، بزرگسالان هر 4 تا 6 سال یکبار، کلسترول خون خود را چک کنند. اگرچه بعضی افراد ممکن است به آزمایش‌های متناوب‌تری نیاز داشته باشند.

همچنین بخوانید: بهترین غذاها برای کاهش کلسترول

چه زمانی میزان کلسترول و تری‌گلیسیرید نگران‌کننده می‌شود؟

گاهی ممکن است، آزمایش خون، میزان نامطلوبی از تری‌گلیسیرید یا کلسترول را نشان بدهد.

تری‌گلیسیرید 

میزان بالای تری‌گلیسیرید ممکن است نشان‌دهنده وجود بیماری‌های زمینه‌ای یا خطر ابتلا به بعضی بیماری‌ها باشد. اگر تری‌گلیسیرید بالا درمان نشود، ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های جدی مانند بیماری قلبی-عروقی آترواسکلروتیک، سکته و التهاب لوزالمعده افزایش پیدا کند. 

میزان بالای تری‌گلیسیرید ممکن است نشان‌دهنده بیماری‌های دیگری مانند آنچه در ادامه می‌خوانید هم باشد:

• دیابت
• سندروم متابولیک
• بیماری کلیوی یا کبدی
• مشکلات تیروئیدی
• بیماری‌های ژنتیکی

به علاوه، بعضی داروها هم موجب افزایش سطح تری‌گلیسیرید در خون می‌شوند.

به گزارش موسسه ملی قلب، ریه و خون امریکا، تری‌گلیسیرید بالا، مجموعا، علائم خاصی ندارد. با این وجود، ممکن است دکتر بر اساس عوامل خطر، برای فرد آزمایش خون تجویز کند.

کلسترول

میزان بالای تجمع کلسترول در خون می‌تواند فرد را در معرض خطر سکته قلبی قرار دهد و یا باعث به وجود آمدن بیماری‌های قلبی شود. وقتی کلسترول در عروق خونی جمع می‌شود، بیماری به وجود می‌آورد که نامش تصلب شرایین یا گرفتگی عروق است. در این بیماری، تشکیل پلاک ها، جریان خون را محدود می‌کند.

میزان تری‌گلیسیرید و کلسترول؛ در مجموع

ترکیب تری‌گلیسیرید بالا با کلسترول متغیر می‌تواند جای نگرانی داشته‌باشد. انجمن قلب آمریکا توضیح می‌دهد، ترکیب تری‌گلیسیرید بالا و کلسترول خوب یا بد بالا می‌تواند به تجمع چربی در عروق خونی منتهی شود. این ترکیب، خطر ابتلا به حمله قلبی و سکته را افزایش می‌دهد.

همچنین بخوانید: کاهش کلسترول با ورزش

چگونه میزان تری‌گلیسیریدخون را کاهش دهیم؟

تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی، در مجموع، اولین گام‌هایی هستند که توسط پزشکان پیشنهاد می‌شوند. این تغییرات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• خوردن غذای سالم
• حفظ وزن متعادل
• محدود کردن بعضی غذاها مانند غذاهای دارای چربی اشباع‌شده یا چربی‌های ترانس
• محدود کردن کربوهیدرات‌های ساده و شکر
• محدود کردن مصرف الکل
• ورزش کردن
• ترک سیگار
• مصرف دارو

در برخی موارد، پزشکان ممکن است دارو یا مکمل‌های خاصی را برای کاهش تری‌گلیسیرید تجویز کنند. مانند:

• نیاسین
• روغن ماهی
• استاتین
• فیبرات

ممکن است پزشکان برای افرادی که خطر بالا دارند داروهای دیگری نیز تجویز کنند. مراجعه متناوب به پزشک برای تحلیل و شناسایی تغییرات در سطح تری‌گلیسیرید فرد مهم است.

چگونه سطح کلسترول را پایین بیاوریم؟

همانند تری‌گلیسیرید، تغییر رژیم غذایی و سبک ‌زندگی در پایین آوردن سطح کلسترول نیز نقش اساسی دارند. این تغییرات شامل موارد زیر می‌شوند:

• رعایت رژیم غذایی سالم برای قلب
• ورزش به صورت منظم
• پرهیز از سیگار یا ترک آن
• حفظ وزن متعادل

با این وجود، بر حسب دستورالعمل‌های چاپ شده در مجله دانشکده قلب و عروق آمریکا، عواملی که می‌توانند منجر به افزایش کلسترول شوند، شامل موارد زیر است:

• سابقه خانوادگی و قومیتی
• بیماری‌هایی مانند بیماری‌های مزمن کلیوی
• بیماری‌های مزمن التهابی

این دستورالعمل‌ها پیشنهاد می‌کنند افرادی که در معرض خطر افزایش کلسترول ناسالم هستند، علاوه بر ارزیابی خطر، از سایرگزینه‌های درمانی استفاده کنند. 

دارو

پزشک ممکن است برای افرادی که در معرض خطر حمله قلبی هستند داروهایی مانند استاتین یا داروهای زیر را تجویز کند:

• نیاسین
• فیبرات
• رزین
• مهارکننده‌های انتخابی جذب کلسترول

چکیده

تری‌گلیسیرید و کلسترول دو عامل تعیین‌کننده سلامت عمومی افراد هستند. این دو ترکیب دارای چند شباهت و چند تفاوت کلیدی هستند. 

رژیم غذایی و سبک زندگی هم در سطح تری‌گلیسیرید و هم در سطح کلسترول نقش مهمی ایفا می‌کنند. بالا یا پایین‌بودن افراطی سطوح یا ترکیبی از هر دو می‌تواند نشان‌دهنده بیماری باشد و فرد را در معرض خطر بیماری‌های قلبی یا سایر بیماری‌ها قرار دهد.

The post آنچه باید درباره تری‌گلیسیرید و کلسترول خود بدانید appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

کلسترول به ساخت سلول های بدن، ویتامین D و برخی هورمون ها در بدن کمک می‌کند و در هضم برخی غذاهای چرب نقش دارد. با این حال مقادیر بالای کلسترول بد می‌تواند خطرناک باشد و افراد را به چندین بیماری دچار کند.

انواع کلسترول

دو نوع لیپوپروتئین وجود دارند که کلسترول را به سلول‌ها وارد و خارج می‌کنند. یکی از آنها لیپوپروتئین کم‌چگالی یا LDL می‌باشد و دیگری لیپوپروتئین با چگالی بالا یا HDL است. توسط آزمایش می‌توان میزان هر نوع کلسترول موجود در خون را اندازه‌گیری کرد.

کلسترول (بد) لیپوپروتئین کم‌چگالی

کلسترول LDL را یک کلسترول “بد” می‌دانند، زیرا باعث تجمع چربی در عروق می‌شود (تصلب شرایین). این مسئله باعث تنگ شدن عروق می‌شود و خطر حمله قلبی، سکته مغزی و بیماری شریان های محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد.

کلسترول (خوب) لیپوپروتئین با چگالی بالا

کلسترول HDL را می‌توان یک کلسترول “خوب” دانست زیرا سطح مناسب آن ممکن است بدن را از حمله قلبی و سکته محافظت کند. HDL، کلسترول بد (LDL) را از رگ‌ها دور کرده و به کبد برمی‌گرداند، در آنجا کلسترول بد تجزیه شده و از بدن دفع می‌شود.

ورزش چه کمکی به کاهش کلسترول می‌کند؟

ورزش به افزایش سطح کلسترول خوب (HDL) کمک می‌کند. طی تحقیقاتی مشخص شد که میزان کلسترول خوب در زنانی که از لحاظ فیزیکی فعالیت زیادی دارند به طور قابل توجهی بالاتر از زنان کم تحرک است.

تحقیقات دیگر نیز نتایج مشابهی را نشان می‌دهند.

در مردانی که چربی شکم دارند، ورزش‌های استقامتی منظم باعث افزایش سطح کلسترول خوب در بدن می‌شود. ورزش حتی ممکن است ماهیت کلسترول ما را نیز تغییر دهد.

در سال 2002، محققان مرکز پزشکی دانشگاه دوک دریافتند که ورزش باعث بهبود تعداد و اندازه ذرات حامل کلسترول در بدن می‌شود. کسانی که بیشتر ورزش می‌کردند ذرات بزرگتر و حجیم‌تری داشتند که بدین صورت احتمال گرفتگی عروق در آنها کمتر بود. حتی اگر اضافه وزن داشته باشید ورزش باعث کاهش کلسترول بدنتان می‌شود.

در ژورنالی مربوط به چاقی، محققان گزارش کردند افراد بالغی که دارای اضافه وزن و چاقی بودند، زمانی که شروع به پیاده‌روی، دویدن و دوچرخه‌سواری کرده و هم‌زمان از رژیم غذایی مناسب جهت کاهش کلسترول استفاده می‌کردند، میزان کلسترول کلی بدنشان، کلسترول بد و سطح تری‌گلیسیرید خون در آنها بهبود می‌یافت.

بهترین تمرینات برای کاهش کلسترول

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که “میزان” فهعالیت بدنی، مهمتر از نوع ورزش است. این بدان معناست بهتر است هرچه می‌توانید فعالیت بیشتری در روز انجام دهید. در ساعات نهارخوری قدم بزنید، به جای آسانسور از پله‌ها استفاده کنید، هنگام مکالمه تلفنی بایستید یا طناب پرشی را روی میز بگذارید تا در اسرع وقت از آن استفاده کنید.

علاوه بر این سعی کنید حداقل روزی 30 دقیقه تمرینات ورزشی هدفمند داشته باشید. هر نوع تمرینی را انجام دادن بهتر از این است که هیچ ورزشی نکنید، اما طی تحقیقات مشخص شده است که ورزش‌های زیر در کاهش کلسترول موثر هستند.

همچنین بخوانید: بهترین تمرینات ورزشی برای زنان بالاتر از 50 سال

دویدن

اگر مفاصل شما سالم هستند و از آهسته دویدن هم لذت ‌می‌برید، پس خوش شانس هستید زیرا این یک تمرین عالی برای کاهش کلسترول و کنترل وزنتان است.

هنگام دویدن فکر نکنید که دارید مسابقه می دهید. برای کاهش کلسترول چند کیلومتر آهسته دویدن ممکن است بهتر از دویدن سریع باشد.

طی مطالعه‌‌ای که در سال 2013 محققان گزارش کردند كه سطح كلسترول خوب در بدن دوندگانی که مسافت طولانی طی می‌کنند نسبت به دوندگان مسافت كوتاه (كمتر از 10 مایل در هفته)، به طور قابل توجهی بیشتر بهبود پیدا می‌کند و فشار خونشان نیز بهتر می‌شود.

سریع راه رفتن

این موضوع که پیاده‌روی به اندازه دویدن برای سلامتی قلب و عروق خوب است یا خیر مدت‌ها است که مورد بحث بوده. به خصوص وقتی پیر می‌شویم، پیاده‌روی اغلب می‌تواند برای حفظ سلامت مفاصل، تمرین بسیار بهتری باشد.

محققان در سال 2013 خبرهای خوبی را در مجله تصلب شرایین، ترومبوز و زیست‌شناسی عروق منتشر کردند. آنها ده‌ها هزار دونده را با تعدادی مساوی از افرادی که پیاده‌روی می‌کنند مقایسه کردند.

نتایج نشان داد که میزان ورزش مهم بود و نه نوع آن. افرادی که هنگام ورزش میزان مساوی انرژی مصرف می‌کنند، بدنشان مزایای مشابهی نیز دریافت می‌کند، خواه پیاده‌روی کرده یا دویده باشند.

این مزایا شامل کاهش خطر ابتلا به کلسترول بالا و فشار خون بالا است. سوزاندن کالری هنگام راه رفتن مدت زمان بیشتری نسبت به دویدن نیاز خواهد داشت.

اگر به هر صورتی که ورزش می‌کنید 300 کالری سوزانده باشید، احتمالاً مزایای مشابهی را نیز تجربه خواهید کرد. پاول ویلیامز، نویسنده اصلی تحقیق فوق اظهار داشت که 7 کیلومتر تند راه رفتن تقریباً همان مقدار انرژی مصرف می‌کند که 5 کیلومتر بدوید.

جهت تفریح یا رفتن به محل کار دوچرخه سواری کنید

دوچرخه‌سواری تقریباً به اندازه آهسته دویدن انرژی مصرف می‌کند، اما مفاصل شما کمتر تحت فشار خواهند بود. این برای بسیاری از افرادی که سنشان در حال افزایش است مهم خواهد بود.

مفاصل ران و زانوها در برابر آرتروز آسیب‌پذیر هستند و همه ما باید مراقب آنها باشیم. اگر در این مفاصل کمی احساس درد می‌کنید، بهتر است به جای دویدن، بیشتر دوچرخه‌سواری کنید.

تحقیقات منتشر شده در مجله times بیان می‌کند که دوچرخه‌سواری خطر بیماری قلبی را کاهش می‌دهد. گروهی از بزرگسالان بین 50 تا 65 سال که به طور منظم دوچرخه‌سواری می‌کردند، طی 20 سال 11-18 حمله قلبی کمتر از افرادی داشتند که این کار را انجام نمی‌دادند.

چند بار در طول استخر شنا کنید

شنا احتمالاً از لحاظ آسیب رسیدن کمتر به مفصل، بهترین ورزش هوازی است که می‌توانید انجام دهید. طی تحقیقی که در سال 2010 انجام شد، محققان شنا و پیاده‌روی را در زنان 50 تا 70 ساله مقایسه کردند. آنها دریافتند که شنا نسبت به پیاده‌روی باعث بهبود بیشتر وزن بدن، کاهش کلسترول بد و پراکنده کردن چربی بدن می‌شود.

محققان همچنین در مجله بین‌المللی تحقیقات و مطالعه ورزش های آبی به بررسی اثرات مفید شنا در مردان پرداختند. آنها دریافتند که خطر مرگ‌ومیر شناگران نسبت به مردان کم تحرک، مردانی که پیا‌ده‌روی می‌کنند و دوند‌ه‌ها به ترتیب 53 درصد، 50 درصد و 49 درصد کمتر می‌باشد.

کمی وزنه بزنید

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که تمرین مقاومتی برای کسانی که کلسترول بالا دارند نیز بسیار مفید است. مجله Atherosclerosis تحقیقی را منتشر کرد که نشان می‌دهد کسانی که در تمرینات مقاومتی شرکت کرده‌اند قادر بودند سریعتر از کسانی که این کار را نکردند کلسترول بد را از جریان خون خود پاک کنند.

The post کاهش کلسترول با ورزش appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

لیپوپروتئین‌ها نوعی پروتئین هستند و کلسترول را در خون منتقل می‌کنند.

دو نوع لیپوپروتئین اصلی وجود دارد:

کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا (HDL) که ممکن است افراد از آن به عنوان کلسترول خوب یاد کنند. 

لیپوپروتئین کم‌چگالی (LDL) یا کلسترول بد. بدن برای این که بتواند به خوبی عمل کند به مقدار مشخصی کلسترول نیاز دارد. کلسترول نقش‌های مختلفی در بدن ایفا می‌کند و وجود آن برای حفظ ساختار سلول و تولید هورمون‌های استروئیدی ضروری است.

سطح بالای کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا (HDL) در بدن ممکن است به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند. اما مقادیر بالای کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی (LDL) می‌تواند باعث تصلب شرایین شود که در این بیماری رسوبات چربی در رگ‌های خونی انباشته می‌شوند و این می‌تواند خطر بروز بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد.

چه چیزی باعث افزایش سطح لیپوپروتئین-آ می‌شود؟

به نظر می‌رسد این عوامل ژنتیکی هستند که میزان بالا و یا پایین بودن سطح لیپوپروتئین آ را تعیین می‌کنند. برخی شواهد نشان می‌دهد که رژیم غذایی و سبک زندگی نیز ممکن است تاثیرگذار باشند. برای درک دقیق چگونگی تاثیر رژیم‌های غذایی و سبک زندگی در افزایش سطح لیپوپروتئین-آ مطالعات بیشتری لازم است. تحقیقات نشان می‌دهد که حدود 20٪ از جمعیت جهان سطح لیپوپروتئین-آ بالایی دارند.

تست لیپوپروتئین-آ چگونه است؟

برای ارزیابی سطح کلسترول معمولاً از آزمایش لیپوپروتئین آ استفاده نمی‌شود. با این حال اگر نتایج دیگر آزمایشات خون احتمال افزایش خطر بیماری قلبی را نشان دهند یا در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید پزشک ممکن است این آزمایش را تجویز کند:

• سابقه خانوادگی بیماری قلبی قبل از سن 55 سالگی داشته باشید.
• بیماری قلبی یا عروقی دیگری داشته باشید.
• اخیراً دچار حمله قلبی یا سکته شده باشید.
• یائسه هستید و بیماری‌هایی دارید که خطر بروز بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهند، از جمله فشار خون بالا، دیابت یا سایر بیماری‌های عروقی.

 12 ساعت قبل از آزمایش لیپوپروتئین آ نباید چیزی به غیر از آب میل شود. اگر سیگاری هستید از شما خواسته می‌شود 12 ساعت قبل از آزمایش سیگار نکشید. افرادی که اخیراً دچار تب شده‌اند ممکن است لازم باشد قبل از انجام آزمایش چند روز صبر کنند. با پزشک خود در مورد سوابق بیماری اخیر خود صحبت کنید تا بهترین زمان برای انجام آزمایش را مشخص کند.

میزان لیپوپروتئین-آ مناسب در بدن

به گفته کالج قلب و عروق آمریکا، میزان قطعی و مناسب سطح بالای لیپوپروتئین آ در بدن با توجه به سن و عوامل خطرآفرین و شرایط سلامتی هر فرد متفاوت است. برخی از متخصصان اظهار می‌کنند که میزان لیپوپروتئین آ بالا یعنی 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر، اما برخی دیگر میزان کمتر آن را به عنوان سطح بالای لیپوپروتئین-آ می‌دانند. بعضی از تحقیقات نشان می‌دهند که کاهش سطح لیپوپروتئین-آ به زیر 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر مطلوب است، اگرچه سطح بالای 25-30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر نیز ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد.

به عنوان مثال، مطالعات نشان داده است كه افراد بالغ در صورت داشتن لیپوپروتئین آ بالاتر از 30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر، در معرض خطر حمله قلبی و بیماری عروق كرونری قرار دارند. علاوه بر این، اگر سطح لیپوپروتئین آ بالای 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر داشته باشند، در خطر سکته مغزی انسدادی قرار خواهند داشت. متخصصان بهداشت و درمان سطح کم یا غیر قابل تشخیص لیپوپروتئین-آ را مناسب می‌دانند که زیر 30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر است. حتی بدن برخی از افراد ممکن است سطح غیر قابل تشخیصی از لیپوپروتئین-آ داشته باشد. افراد برای فهمیدن نتیجه آزمایش خود می‌توانند با پزشکشان مشورت کنند. برخی از آزمایشگاه‌ها ممکن است از دامنه یا واحدهای اندازه‌گیری‌ مختلفی برای تعیین سطح لیپوپروتئین-آ استفاده کنند.

در حال حاضر هیچ داروی تایید شده‌ای وجود ندارد که مستقیماً روی لیپوپروتئین-آ تاثیر بگذراد

استاتین‌ها که پرکاربردترین نوع از داروهای کاهنده لیپوپروتئین کم‌چگالی یا LDL هستند، سطح لیپوپروتئین-آ را کاهش نمی‌دهند و حتی ممکن است باعث افزایش جزئی آن شوند. نیاسین (ویتامین B3) می‌تواند سطح لیپوپروتئین-آ را کاهش دهد اما جهت استفاده دارویی برای لیپوپروتئین آ مورد تایید نمی‌باشد. علاوه بر این، تحقیقات نتوانستند ثابت کنند که نیاسین خطر بیماری قلبی را کاهش می‌دهد، بلکه ممکن است در برخی از بیماران عوارض جانبی جدی نیز ایجاد کند.

موثرترین روش درمانی برای لیپوپروتئین-آ بالا، آفرزیس (apheresis) است که یک فرآیند فیلتر خون شبیه به دیالیز می‌باشد و در آن خون بیمار از طریق دستگاهی پخش می‌شود که ذرات لیپوپروتئین-آ را از بین می‌برند. به علت گران بودن از این روش معمولاً تنها برای بیمارانی که در معرض خطر جدی هستند استفاده می‌شود، علاوه بر این بیمار می‌بایست به صورت هفتگی به مرکز درمانی آفرزیس مراجعه کند و این روش خطرات خاصی نیز خواهد داشت. آفرزیس در ابتدا می‌تواند لیپوپروتئین آ را حدود 70 درصد کاهش دهد، اما سطح آن از روز بعد از درمان دوباره به تدریج افزایش می‌یابد.

کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی

تغییر در رژیم غذایی و سبک زندگی می‌تواند باعث کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی شود که این می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند. افراد می‌توانند به واسطه روش‌های زیر در جهت بهبود سلامتی و کاهش خطر ابتلا به این بیماری قدم بردارند:

• برای حفظ سلامت قلب از رژیم غذایی مناسب استفاده کنند: یک رژیم غذایی سالم شامل روغن‌های امگا 3، آجیل، روغن زیتون و برخی روغن‌های گیاهی دیگر، غلات سبوس‌دار، میوه و سبزیجات می‌شود. همچنین باید چربی‌های اشباع شده و ترانس مانند غذاهایی که با گوشت چرب تهیه می‌شوند، لبنیات و غذاهای فرآوری شده را از وعده‌های غذایی خود حذف یا استفاده از آنها را محدود کنند.

• ورزش منظم: تحرک بدنی می‌تواند باعث کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی و افزایش کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا شود.
• کنترل وزن بدن: اگر شخص اضافه وزن داشته باشد، کم کردن 3-5٪ وزن بدن می‌تواند برای کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی و افزایش کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا کافی باشد.
• به حداقل رساندن استرس: استرس مزمن ممکن است باعث افزایش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی شود.
• ترک سیگار: افراد سیگاری می‌توانند از متخصصین ترک سیگار کمک بگیرند تا قلبشان سالم بماند. 
• خواب با کیفیت: مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) به افراد توصیه می‌کنند هر شب 7 تا 9 ساعت بخوابند تا به قلب و رگ‌های خونی جهت ترمیم و بهبود کمک کنند.

حذف مصرف الکل: برای افزایش سلامت قلب مصرف الکل می‌بایست حذف شود. کسانی که برای ترک مشروبات الکلی به کمک نیاز دارند می‌توانند از پزشکان و متخصصان بهداشت روان و گروه‌های پشتیبانی حمایت بگیرند.

The post لیپوپروتئین-آ Lipoprotein (a) چیست؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.