طبق آمار فدراسیون بین المللی دیابت (IDF) در سال 2017، تقریباً 425 میلیون نفر در سراسر جهان مبتلا به دیابت هستند. در ایالات متحده، تخمین زده می‌شود که 30.3 میلیون بزرگسال مبتلا به دیابت زندگی می‌کنند، و شیوع آن به سرعت در حال افزایش است، با حداقل 1.5 میلیون مورد جدید دیابت در هر سال تشخیص داده می‌شود. علیرغم پیشرفت‌های اخیر در گزینه‌های درمانی دارویی و تکنولوژیکی، دیابت یک اپیدمی بزرگ بهداشت عمومی است. تحقیقات نشان داده که درمان دیابت با کاهش چربی احشایی امکان پذیر است.

دیابت نوع 2 (T2D) مدت‌هاست که به عنوان یک بیماری مزمن صعب العلاج شناخته شده است. بهترین نتیجه‌ای که انتظار می‌رود، بهبود علائم دیابت یا کند کردن پیشرفت اجتناب ناپذیر آن است. تقریباً 50 درصد از بیماران T2D در طی ده سال پس از تشخیص به درمان با انسولین نیاز خواهند داشت. اگرچه در گذشته دیابت مزمن و غیرقابل برگشت نامیده می‌شد، اما این الگو در حال تغییر است.

بر اساس یک مطالعه کوچک، افراد با وزن متوسط ​​، درمان دیابت با کاهش چربی احشایی برای آن ها امکان پذیر است. محققان نشان داده‌اند که برای افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، کاهش وزن می‌تواند دیابت نوع 2 را درمان کند.

در یک مطالعه کوچک، تیم تحقیقاتی دریافتند که کاهش وزن، دیابت نوع 2 را در شرکت کنندگان درمان می‌کند، حتی اگر شاخص توده بدنی (BMI) آن‌ها در محدوده متوسطی قرار داشته باشد.

نویسندگان مطالعه بر این باورند که کاهش سطح چربی در اطراف اندام‌ها ممکن است مهم‌تر از کاهش BMI باشد.

در یک مطالعه اولیه و کوچک، محققان دریافته‌اند که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که دارای شاخص توده بدنی در محدوده متوسط ​​هستند، می‌توانند دیابت خود را با کاهش وزن درمان کنند. محققان یافته‌های خود را در نشست سالانه انجمن اروپایی برای مطالعه دیابت گزارش کردند.

دیابت نوع 2_ درمان دیابت با کاهش چربی احشایی

دیابت نوع 2 بیشترین شکل دیابت مشترک برای حدود 91.2٪ مردم است. دیابت زمانی رخ می‌دهد که بدن فرد انسولین کافی تولید نمی‌کند یا انسولین دیگر به طور مؤثر کار نمی‌کند. انسولین به طور معمول به گلوکز کمک می‌کند تا وارد سلول‌های بدن شود. در غیاب انسولین، گلوکز در خون باقی می‌ماند، جایی که می‌تواند به اندام‌ها و بافت‌ها آسیب برساند.

این به این معنی است که یک فرد مبتلا به دیابت نوع 2 در معرض خطر ابتلا به چندین بیماری از جمله سکته مغزی، بیماری قلبی، مشکلات پا، بیماری کلیوی، مشکلات دندانی و مشکلات مثانه است.

به گفته محققان، دانشمندان برای مدت طولانی معتقد بودند که دیابت نوع 2 غیرقابل درمان است، بنابراین آنها در درجه اول بر نحوه مدیریت علائم این بیماری تمرکز کردند. با این حال، اکنون شواهد نشان می‌دهد که اگر افراد دارای اضافه وزن یا چاقی به کاهش وزن دست یابند و آن را حفظ کنند، می‌توانند دیابت نوع 2 را درمان کنند.

کاهش وزن بدون اضافه وزن؟

در این مطالعه کوچک و مقدماتی، محققان یک قدم فراتر رفته‌اند و بررسی کرده‌اند که آیا کاهش وزن ممکن است دیابت نوع 2 را حتی در افرادی که وزن آنها در محدوده BMI متوسط ​​قرار دارد معکوس کند یا خیر.

دانشمندان تصمیم گرفتند پس از بررسی نتایج تحقیقات قبلی خود بررسی کنند که آیا کاهش وزن می‌تواند در معکوس کردن دیابت نوع 2 برای افراد دارای BMI متوسط ​​مؤثر باشد یا خیر.

آن‌ها مشاهده کردند که نمایه متابولیک پس از پیروی از یک رژیم غذایی کم کالری به طور قابل توجهی تغییر کرد، حتی زمانی که تغییر در وزن بدن جزئی بود؛ بنابراین می‌خواستند آزمایش کنند که آیا کاهش وزن متوسط ​​می‌تواند در افرادی که چاق هستند بهبود یابد یا خیر.

به گفته محقق اصلی این مطالعه، پروفسور روی تیلور، مدیر مرکز تشدید مغناطیسی نیوکاسل در دانشگاه نیوکاسل، بریتانیا، تحقیقات نشان داده است که کاهش وزن 10 تا 15 درصد می‌تواند در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که دارای اضافه وزن یا چاق هستند، بهبودی حاصل شود. با این حال، پزشکان تصور می‌کنند که دیابت نوع 2 در افرادی که اضافه وزن ندارند، علت متفاوتی دارد. این بدان معناست که برخلاف افرادی که اضافه وزن دارند، معمولاً به افرادی که وزن متوسطی دارند توصیه نمی‌شود که قبل از تجویز داروهای دیابت و انسولین وزن خود را کاهش دهند. در عوض، این تمایل وجود دارد که آنها درمان با انسولین و سایر داروها را خیلی زودتر شروع کنند.

آنچه مشخص شده این است که اگر افراد دارای وزن متوسط ​​10 تا 15 درصد وزن خود را از دست بدهند، شانس بسیار خوبی برای رهایی از دیابت خواهند داشت.

مطالعه مقدماتی

در این مطالعه فقط 23 نفر شرکت داشتند. از این تعداد، 12 نفر با میانگین سنی 58.3 سال و میانگین BMI 24.5 تشخیص دیابت نوع 2 داشتند. 11 نفر باقی مانده دیابت نداشتند و دارای سن و BMI مشابه بودند. این گروه به عنوان کنترل عمل کرد.

مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) نمرات BMI 18.5-24.9 به عنوان “سالم” طبقه بندی می‌کنند.

همه شرکت کنندگان به مدت 2 هفته از یک رژیم غذایی کم کالری پیروی کردند و روزانه بیش از 800 کالری مصرف نکردند. سپس محققان به آنها کمک کردند تا وزن جدید خود را برای 4 تا 6 هفته حفظ کنند.

آن‌ها این چرخه را دو یا سه بار تکمیل کردند تا زمانی که همه شرکت کنندگان وزن بدن خود را 10 تا 15 درصد کاهش دادند. محققان چربی احشایی و حساسیت به انسولین هر شرکت کننده را قبل، در طول مطالعه و بعد از مطالعه اندازه گیری کردند.

بهبودی در دو سوم افراد

در پایان مطالعه، محققان افراد مبتلا به دیابت را با شرکت کنندگان کنترل هم سن، جنس و BMI همسان کردند. دانشمندان دریافتند که افراد مبتلا به دیابت در مقایسه با گروه کنترل، بیش از دو برابر بیشتر چربی کبد خود را از دست دادند.

در گروه دیابتی، چربی در لوزالمعده از 1/5 درصد به 5/4 درصد کاهش یافت. همچنین، میانگین سطح‌تری گلیسیرید آنها از 1.6 میلی مول در لیتر به 1.0 میلی مول در لیتر کاهش یافت که کاهش قابل توجهی مشابه با گروه کنترل بود. مهم‌تر از همه، دو سوم از شرکت کنندگان دریافتند که دیابت نوع 2 آن‌ها رو به بهبودی است و می‌توانند داروی خود را متوقف کنند. این نتایج، اگرچه مقدماتی هستند، اما به وضوح نشان می‌دهند که دیابت ناشی از چاقی نیست، بلکه ناشی از حمل وزن بیش از حد برای بدن و به دلیل داشتن چربی بیش از حد در کبد و لوزالمعده شما است.

در کبد، این چربی اضافی از عملکرد طبیعی انسولین جلوگیری می‌کند. در لوزالمعده، باعث توقف تولید انسولین توسط سلول‌های بتا می‌شود.

کلام آخر

با توجه به افزایش تعداد شرکت کنندگان در مطالعه و افزایش زمان پیگیری، علاوه بر بررسی تأثیر عوامل دیگر، مانند سن، جنس، و قومیت، به مطالعات بیشتری نیاز است.

منابع مقاله

https://www.medicalnewstoday.com/articles/medical-myths-all-about-diabetes#11.-Some-natural-products-cure-di

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6520897/

The post کاهش چربی احشایی برای کنترل دیابت appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

به چربی درون حفره شکمی، چربی احشایی می‌گویند. میزان بالای چربی احشایی، می‌تواند، باعث ایجاد عوارضی، مانند: افزایش خطر مقاومت به انسولین و ابتلا به دیابت نوع 2، بیماری‌های قلبی و عروقی و حتی برخی از سرطان‌ها شود.

خوشبختانه، با روش‌هایی، می‌توان چربی احشایی را کاهش داده و احتمال بروز این عوارض را کاهش داد.

در ادامه، به مضرات چربی احشایی و روش‌های کاهش آن می‌پردازیم.

چربی احشایی چیست؟

چربی احشایی در داخل حفره شکمی، و در اطراف اندام‌های داخلی بدن قرار دارد. قضاوت در مورد میزان چربی احشایی دشوار است. با این وجود، شکم برجسته و اندازه دور کمر بزرگ، دو علامت وجود میزان زیاد چربی احشایی است.

در مقابل چربی احشایی، چربی زیر جلدی قرار دارد، که درست در زیر پوست ذخیره می‌شود. چربی زیر جلدی، در همه نقاط بدن یافت می‌شود.

چربی احشایی، با تولید فاکتورهای التهابی، مانند: IL-6 ، IL-1β ، PAI-I و TNF-α، باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی، دیابت نوع 2 و برخی از سرطان‌ها می‌شود.

چرا چربی احشایی مضر است؟

کار سلول‌های چربی، فراتر از ذخیره انرژی است، سلول‌های چربی، توانایی تولید تعدادی هورمون و فاکتور التهابی را دارند.

سلول‌های چربی موجود در چربی احشایی، در این زمینه فعال‌تر هستند. با گذشت زمان، و ترشح طولانی مدت این فاکتورهای التهابی، احتمال ایجاد بیماری‌های مزمن افزایش پیدا می‌کند.

یک نمونه از این بیماری‌ها، بیماری‌های قلبی و عروقی است. التهاب طولانی مدت، ممکن است، باعث ایجاد پلاک در داخل عروق شود، که خود، یک عامل خطر جدی، برای بیماری‌های قلبی است. پلاک تشکیل شده در عروق، ترکیبی است از کلسترول و سایر موادی که به پلاک اضافه می‌شوند. با گذشت زمان، پلاک بزرگتر شده، و ممکن است، باعث پارگی عروق شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، خون در رگ‌ها لخته شده و به‌طور جزئی یا به‌طور کامل، جریان خون در رگ مسدود می‌شود. وقوع این اتفاق در عروق کرونر، که وظیفه خونرسانی به عضله قلب را دارند، می‌تواند باعث حمله قلبی و یا به اصطلاح سکته قلبی شود.

تئوری پورتال، روش دیگری برای بیان چرایی مضر بودن چربی احشایی است. ورید پورت، خون را از روده‌ها، لوزالمعده و طحال، به کبد منتقل می‌کند. تولید مارکرهای التهابی و چربی‌های آزاد، توسط چربی احشایی، باعث انتقال این مواد توسط ورید پورت به کبد، تجمع آن‌ها در کبد و افزایش خطر ابتلا به مقاومت به انسولین و در نهایت دیابت نوع 2 می‌شود.

روش‌هایی برای کاهش چربی احشایی

در ادامه، به برخی از روش‌هایی، که در کاهش چربی احشایی موثر هستند، اشاره می‌کنیم.

رژیم‌غذایی با کربوهیدرات پایین (رژیم لوکارب) 

رژیم‌های غذایی با کربوهیدرات پایین، راهی مناسب برای کاهش چربی احشایی است.

در حقیقت، بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند، که رژیم‌های کم کربوهیدرات، نسبت به رژیم‌های کم چربی، در کاهش چربی احشایی موثرتر هستند.

در یک مطالعه 8 هفته‌ای، با شرکت 69 زن و مرد مبتلا به اضافه وزن، مشخص شد، افرادی، که رژیم‌های کم کربوهیدرات، مانند رژیم لو کارب، را دنبال می‌کرند، 10٪ چربی احشایی و 4.4٪ چربی بیشتری، نسبت به افرادی که رژیم‌های کم چربی را دنبال می‌کردند، از دست دادند.

رژیم کتوژنیک نیز، یک رژیم‌غذایی با میزان کربوهیدرات پایین است، که می‌تواند در کاهش چربی احشایی موثر باشد. در این رژیم، منابع کربوهیدرات با چربی جایگزین شده و بدن در حالت متابولیک طبیعی، به نام کتوز قرار می‌گیرد. در مطالعه‌ای، مشخص شد، که رژیم کتوژنیک، با وجود دارا بودن کالری بیشتر، نسبت به رژیم‌های کم‌ چربی، تاثیر بیشتری در کاهش چربی‌های احشایی دارد.

ورزش‌های هوازی

انجام ورزش‌های هوازی به‌شکل منظم، یک راه عالی برای کاهش چربی‌های احشایی است. این ورزش‌ها، که به ورزش‌های کاردیو نیز شناخته می‌شوند، باعث سوزاندن کالری زیادی می‌شوند.

در حقیقت، بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند، که انجام ورزش‌های هوازی، می تواند، بدون رژیم گرفتن نیز در کاهش چربی‌های احشایی، موثر باشد.

ترکیب ورزش هوازی منظم و یک رژیم غذایی سالم، در هدف قرار دادن چربی احشایی موثرتر از انجام هر یک از آن‌ها به تنهایی است.

افزایش مصرف فیبرهای محلول

فیبرها به دو دسته کلی، محلول و نامحلول تقسیم می‌شوند.

فیبرهای محلول، در ترکیب با آب، محلولی ژله‌ای را ایجاد می‌کند، که باعث تسهیل در رساندن مواد غذایی، از معده به روده‌ها می‌شود.

وقتی فیبرهای محلول به روده بزرگ می‌رسند، توسط باکتری‌های روده، به اسیدهای چرب زنجیره کوتاه تخمیر می‌شود. این اسیدهای چرب، منبع اصلی تغذیه سلول‌های روده بزرگ هستند.

این فیبرهای محلول با تبدیل شدن به اسیدهای چرب زنجیره کوتاه، باعث کاهش اشتها شده، و در نتیجه، در کاهش چربی‌های احشایی نیز موثر هستند.

به‌عنوان مثال، مطالعات نشان می‌دهند، که اسیدهای چرب زنجیره کوتاه به افزایش سطح هورمون‌های القاکننده‌ی سیری، مانند: کولسیستوکینین، GLP-1 و PYY کمک می‌کنند. همچنین سطح هورمون گرلین، که باعث ایجاد احساس گرسنگی در فرد می‌شود نیز، در نتیجه مصرف بیشتر فیبرهای محلول، کاهش پیدا می‌کند.

افزایش مصرف پروتئین‌ها

مهمترین ریزمغذی، برای سوزاندن چربی‌ها، پروتئین است.

افزایش سهم منابع پروتئینی در رژیم‌غذایی، می‌تواند، باعث افزایش سطح هورمون‌های سیری شده، و سطح هورمون گرلین را کاهش دهند.

مطالعات نشان داده است، که پروتئین‌ها می‌توانند، به تقویت متابولیسم بدن نیز کمک کنند، افزایش متابولیسم بدن، به نوبه خود، باعث سوزانده شدن چربی‌ها می‌شود.

برای افزایش مصرف پروتئین، سعی کنید در هر وعده غذایی یک منبع پروتئین اضافه کنید.

چند منبع عالی شامل گوشت، ماهی، تخم مرغ، لبنیات، حبوبات و آب پنیر است.

کاهش مصرف غذاهای حاوی چربی‌های ترانس

چربی‌های ترانس، با پمپاژ هیدروژن به روغن‌های گیاهی تولید می‌شوند. 

چربی‌های ترانس ماندگاری بیشتری دارند. به همین دلیل است که به غذاهای فرآوری شده اضافه می‌شوند.

چربی های ترانس می توانند چربی احشایی را افزایش دهند و زمینه‌ساز مشکلات بسیاری برای سلامتی شوند. امروزه، توصیه به حذف این چربی‌ها از موادغذایی می‌کنند.

کاهش سطح استرس

استرس، باعث افزایش ترشح کورتیزول، افزایش ذخیره چربی‌های احشایی و گاهی پرخوری می‌شود.

می‌توان از برخی روش‌ها، مانند: ورزش، یوگا و مدیتیشن، برای کاهش سطح استرس کمک گرفت.

رژیم روزه‌داری متناوب

روزه‌داری متناوب، روشی پرطرفدار برای کاهش وزن است، که شامل، دوره‌های متناوب خوردن و روزه‌داری است.

روزه‌داری متناوب، به کاهش حجم غذاهای مصرف شده در هر وعده غذایی، و در نتیجه، کاهش میزان کالری دریافتی از غذاها منجر شده و می‌تواند، در کاهش چربی احشایی، موثر باشد.

از دیگر روش‌های موثر، می‌توان به خواب کافی، استفاده از پروبیوتیک‌ها و کاهش مصرف نوشیدنی‌های حاوی الکل اشاره کرد.

منبع نوشته :

https://www.healthline.com/nutrition/lose-visceral-fat

The post چگونه از دست چربی احشایی راحت شویم؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.