کلسترول به ساخت سلول های بدن، ویتامین D و برخی هورمون ها در بدن کمک می‌کند و در هضم برخی غذاهای چرب نقش دارد. با این حال مقادیر بالای کلسترول بد می‌تواند خطرناک باشد و افراد را به چندین بیماری دچار کند.

انواع کلسترول

دو نوع لیپوپروتئین وجود دارند که کلسترول را به سلول‌ها وارد و خارج می‌کنند. یکی از آنها لیپوپروتئین کم‌چگالی یا LDL می‌باشد و دیگری لیپوپروتئین با چگالی بالا یا HDL است. توسط آزمایش می‌توان میزان هر نوع کلسترول موجود در خون را اندازه‌گیری کرد.

کلسترول (بد) لیپوپروتئین کم‌چگالی

کلسترول LDL را یک کلسترول “بد” می‌دانند، زیرا باعث تجمع چربی در عروق می‌شود (تصلب شرایین). این مسئله باعث تنگ شدن عروق می‌شود و خطر حمله قلبی، سکته مغزی و بیماری شریان های محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد.

کلسترول (خوب) لیپوپروتئین با چگالی بالا

کلسترول HDL را می‌توان یک کلسترول “خوب” دانست زیرا سطح مناسب آن ممکن است بدن را از حمله قلبی و سکته محافظت کند. HDL، کلسترول بد (LDL) را از رگ‌ها دور کرده و به کبد برمی‌گرداند، در آنجا کلسترول بد تجزیه شده و از بدن دفع می‌شود.

ورزش چه کمکی به کاهش کلسترول می‌کند؟

ورزش به افزایش سطح کلسترول خوب (HDL) کمک می‌کند. طی تحقیقاتی مشخص شد که میزان کلسترول خوب در زنانی که از لحاظ فیزیکی فعالیت زیادی دارند به طور قابل توجهی بالاتر از زنان کم تحرک است.

تحقیقات دیگر نیز نتایج مشابهی را نشان می‌دهند.

در مردانی که چربی شکم دارند، ورزش‌های استقامتی منظم باعث افزایش سطح کلسترول خوب در بدن می‌شود. ورزش حتی ممکن است ماهیت کلسترول ما را نیز تغییر دهد.

در سال 2002، محققان مرکز پزشکی دانشگاه دوک دریافتند که ورزش باعث بهبود تعداد و اندازه ذرات حامل کلسترول در بدن می‌شود. کسانی که بیشتر ورزش می‌کردند ذرات بزرگتر و حجیم‌تری داشتند که بدین صورت احتمال گرفتگی عروق در آنها کمتر بود. حتی اگر اضافه وزن داشته باشید ورزش باعث کاهش کلسترول بدنتان می‌شود.

در ژورنالی مربوط به چاقی، محققان گزارش کردند افراد بالغی که دارای اضافه وزن و چاقی بودند، زمانی که شروع به پیاده‌روی، دویدن و دوچرخه‌سواری کرده و هم‌زمان از رژیم غذایی مناسب جهت کاهش کلسترول استفاده می‌کردند، میزان کلسترول کلی بدنشان، کلسترول بد و سطح تری‌گلیسیرید خون در آنها بهبود می‌یافت.

بهترین تمرینات برای کاهش کلسترول

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که “میزان” فهعالیت بدنی، مهمتر از نوع ورزش است. این بدان معناست بهتر است هرچه می‌توانید فعالیت بیشتری در روز انجام دهید. در ساعات نهارخوری قدم بزنید، به جای آسانسور از پله‌ها استفاده کنید، هنگام مکالمه تلفنی بایستید یا طناب پرشی را روی میز بگذارید تا در اسرع وقت از آن استفاده کنید.

علاوه بر این سعی کنید حداقل روزی 30 دقیقه تمرینات ورزشی هدفمند داشته باشید. هر نوع تمرینی را انجام دادن بهتر از این است که هیچ ورزشی نکنید، اما طی تحقیقات مشخص شده است که ورزش‌های زیر در کاهش کلسترول موثر هستند.

همچنین بخوانید: بهترین تمرینات ورزشی برای زنان بالاتر از 50 سال

دویدن

اگر مفاصل شما سالم هستند و از آهسته دویدن هم لذت ‌می‌برید، پس خوش شانس هستید زیرا این یک تمرین عالی برای کاهش کلسترول و کنترل وزنتان است.

هنگام دویدن فکر نکنید که دارید مسابقه می دهید. برای کاهش کلسترول چند کیلومتر آهسته دویدن ممکن است بهتر از دویدن سریع باشد.

طی مطالعه‌‌ای که در سال 2013 محققان گزارش کردند كه سطح كلسترول خوب در بدن دوندگانی که مسافت طولانی طی می‌کنند نسبت به دوندگان مسافت كوتاه (كمتر از 10 مایل در هفته)، به طور قابل توجهی بیشتر بهبود پیدا می‌کند و فشار خونشان نیز بهتر می‌شود.

سریع راه رفتن

این موضوع که پیاده‌روی به اندازه دویدن برای سلامتی قلب و عروق خوب است یا خیر مدت‌ها است که مورد بحث بوده. به خصوص وقتی پیر می‌شویم، پیاده‌روی اغلب می‌تواند برای حفظ سلامت مفاصل، تمرین بسیار بهتری باشد.

محققان در سال 2013 خبرهای خوبی را در مجله تصلب شرایین، ترومبوز و زیست‌شناسی عروق منتشر کردند. آنها ده‌ها هزار دونده را با تعدادی مساوی از افرادی که پیاده‌روی می‌کنند مقایسه کردند.

نتایج نشان داد که میزان ورزش مهم بود و نه نوع آن. افرادی که هنگام ورزش میزان مساوی انرژی مصرف می‌کنند، بدنشان مزایای مشابهی نیز دریافت می‌کند، خواه پیاده‌روی کرده یا دویده باشند.

این مزایا شامل کاهش خطر ابتلا به کلسترول بالا و فشار خون بالا است. سوزاندن کالری هنگام راه رفتن مدت زمان بیشتری نسبت به دویدن نیاز خواهد داشت.

اگر به هر صورتی که ورزش می‌کنید 300 کالری سوزانده باشید، احتمالاً مزایای مشابهی را نیز تجربه خواهید کرد. پاول ویلیامز، نویسنده اصلی تحقیق فوق اظهار داشت که 7 کیلومتر تند راه رفتن تقریباً همان مقدار انرژی مصرف می‌کند که 5 کیلومتر بدوید.

جهت تفریح یا رفتن به محل کار دوچرخه سواری کنید

دوچرخه‌سواری تقریباً به اندازه آهسته دویدن انرژی مصرف می‌کند، اما مفاصل شما کمتر تحت فشار خواهند بود. این برای بسیاری از افرادی که سنشان در حال افزایش است مهم خواهد بود.

مفاصل ران و زانوها در برابر آرتروز آسیب‌پذیر هستند و همه ما باید مراقب آنها باشیم. اگر در این مفاصل کمی احساس درد می‌کنید، بهتر است به جای دویدن، بیشتر دوچرخه‌سواری کنید.

تحقیقات منتشر شده در مجله times بیان می‌کند که دوچرخه‌سواری خطر بیماری قلبی را کاهش می‌دهد. گروهی از بزرگسالان بین 50 تا 65 سال که به طور منظم دوچرخه‌سواری می‌کردند، طی 20 سال 11-18 حمله قلبی کمتر از افرادی داشتند که این کار را انجام نمی‌دادند.

چند بار در طول استخر شنا کنید

شنا احتمالاً از لحاظ آسیب رسیدن کمتر به مفصل، بهترین ورزش هوازی است که می‌توانید انجام دهید. طی تحقیقی که در سال 2010 انجام شد، محققان شنا و پیاده‌روی را در زنان 50 تا 70 ساله مقایسه کردند. آنها دریافتند که شنا نسبت به پیاده‌روی باعث بهبود بیشتر وزن بدن، کاهش کلسترول بد و پراکنده کردن چربی بدن می‌شود.

محققان همچنین در مجله بین‌المللی تحقیقات و مطالعه ورزش های آبی به بررسی اثرات مفید شنا در مردان پرداختند. آنها دریافتند که خطر مرگ‌ومیر شناگران نسبت به مردان کم تحرک، مردانی که پیا‌ده‌روی می‌کنند و دوند‌ه‌ها به ترتیب 53 درصد، 50 درصد و 49 درصد کمتر می‌باشد.

کمی وزنه بزنید

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که تمرین مقاومتی برای کسانی که کلسترول بالا دارند نیز بسیار مفید است. مجله Atherosclerosis تحقیقی را منتشر کرد که نشان می‌دهد کسانی که در تمرینات مقاومتی شرکت کرده‌اند قادر بودند سریعتر از کسانی که این کار را نکردند کلسترول بد را از جریان خون خود پاک کنند.

The post کاهش کلسترول با ورزش appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

لیپوپروتئین‌ها نوعی پروتئین هستند و کلسترول را در خون منتقل می‌کنند.

دو نوع لیپوپروتئین اصلی وجود دارد:

کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا (HDL) که ممکن است افراد از آن به عنوان کلسترول خوب یاد کنند. 

لیپوپروتئین کم‌چگالی (LDL) یا کلسترول بد. بدن برای این که بتواند به خوبی عمل کند به مقدار مشخصی کلسترول نیاز دارد. کلسترول نقش‌های مختلفی در بدن ایفا می‌کند و وجود آن برای حفظ ساختار سلول و تولید هورمون‌های استروئیدی ضروری است.

سطح بالای کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا (HDL) در بدن ممکن است به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند. اما مقادیر بالای کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی (LDL) می‌تواند باعث تصلب شرایین شود که در این بیماری رسوبات چربی در رگ‌های خونی انباشته می‌شوند و این می‌تواند خطر بروز بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد.

چه چیزی باعث افزایش سطح لیپوپروتئین-آ می‌شود؟

به نظر می‌رسد این عوامل ژنتیکی هستند که میزان بالا و یا پایین بودن سطح لیپوپروتئین آ را تعیین می‌کنند. برخی شواهد نشان می‌دهد که رژیم غذایی و سبک زندگی نیز ممکن است تاثیرگذار باشند. برای درک دقیق چگونگی تاثیر رژیم‌های غذایی و سبک زندگی در افزایش سطح لیپوپروتئین-آ مطالعات بیشتری لازم است. تحقیقات نشان می‌دهد که حدود 20٪ از جمعیت جهان سطح لیپوپروتئین-آ بالایی دارند.

تست لیپوپروتئین-آ چگونه است؟

برای ارزیابی سطح کلسترول معمولاً از آزمایش لیپوپروتئین آ استفاده نمی‌شود. با این حال اگر نتایج دیگر آزمایشات خون احتمال افزایش خطر بیماری قلبی را نشان دهند یا در صورتی که شرایط زیر را داشته باشید پزشک ممکن است این آزمایش را تجویز کند:

• سابقه خانوادگی بیماری قلبی قبل از سن 55 سالگی داشته باشید.
• بیماری قلبی یا عروقی دیگری داشته باشید.
• اخیراً دچار حمله قلبی یا سکته شده باشید.
• یائسه هستید و بیماری‌هایی دارید که خطر بروز بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهند، از جمله فشار خون بالا، دیابت یا سایر بیماری‌های عروقی.

 12 ساعت قبل از آزمایش لیپوپروتئین آ نباید چیزی به غیر از آب میل شود. اگر سیگاری هستید از شما خواسته می‌شود 12 ساعت قبل از آزمایش سیگار نکشید. افرادی که اخیراً دچار تب شده‌اند ممکن است لازم باشد قبل از انجام آزمایش چند روز صبر کنند. با پزشک خود در مورد سوابق بیماری اخیر خود صحبت کنید تا بهترین زمان برای انجام آزمایش را مشخص کند.

میزان لیپوپروتئین-آ مناسب در بدن

به گفته کالج قلب و عروق آمریکا، میزان قطعی و مناسب سطح بالای لیپوپروتئین آ در بدن با توجه به سن و عوامل خطرآفرین و شرایط سلامتی هر فرد متفاوت است. برخی از متخصصان اظهار می‌کنند که میزان لیپوپروتئین آ بالا یعنی 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر، اما برخی دیگر میزان کمتر آن را به عنوان سطح بالای لیپوپروتئین-آ می‌دانند. بعضی از تحقیقات نشان می‌دهند که کاهش سطح لیپوپروتئین-آ به زیر 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر مطلوب است، اگرچه سطح بالای 25-30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر نیز ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد.

به عنوان مثال، مطالعات نشان داده است كه افراد بالغ در صورت داشتن لیپوپروتئین آ بالاتر از 30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر، در معرض خطر حمله قلبی و بیماری عروق كرونری قرار دارند. علاوه بر این، اگر سطح لیپوپروتئین آ بالای 50 میلی‌گرم در دسی‌لیتر داشته باشند، در خطر سکته مغزی انسدادی قرار خواهند داشت. متخصصان بهداشت و درمان سطح کم یا غیر قابل تشخیص لیپوپروتئین-آ را مناسب می‌دانند که زیر 30 میلی‌گرم در دسی‌لیتر است. حتی بدن برخی از افراد ممکن است سطح غیر قابل تشخیصی از لیپوپروتئین-آ داشته باشد. افراد برای فهمیدن نتیجه آزمایش خود می‌توانند با پزشکشان مشورت کنند. برخی از آزمایشگاه‌ها ممکن است از دامنه یا واحدهای اندازه‌گیری‌ مختلفی برای تعیین سطح لیپوپروتئین-آ استفاده کنند.

در حال حاضر هیچ داروی تایید شده‌ای وجود ندارد که مستقیماً روی لیپوپروتئین-آ تاثیر بگذراد

استاتین‌ها که پرکاربردترین نوع از داروهای کاهنده لیپوپروتئین کم‌چگالی یا LDL هستند، سطح لیپوپروتئین-آ را کاهش نمی‌دهند و حتی ممکن است باعث افزایش جزئی آن شوند. نیاسین (ویتامین B3) می‌تواند سطح لیپوپروتئین-آ را کاهش دهد اما جهت استفاده دارویی برای لیپوپروتئین آ مورد تایید نمی‌باشد. علاوه بر این، تحقیقات نتوانستند ثابت کنند که نیاسین خطر بیماری قلبی را کاهش می‌دهد، بلکه ممکن است در برخی از بیماران عوارض جانبی جدی نیز ایجاد کند.

موثرترین روش درمانی برای لیپوپروتئین-آ بالا، آفرزیس (apheresis) است که یک فرآیند فیلتر خون شبیه به دیالیز می‌باشد و در آن خون بیمار از طریق دستگاهی پخش می‌شود که ذرات لیپوپروتئین-آ را از بین می‌برند. به علت گران بودن از این روش معمولاً تنها برای بیمارانی که در معرض خطر جدی هستند استفاده می‌شود، علاوه بر این بیمار می‌بایست به صورت هفتگی به مرکز درمانی آفرزیس مراجعه کند و این روش خطرات خاصی نیز خواهد داشت. آفرزیس در ابتدا می‌تواند لیپوپروتئین آ را حدود 70 درصد کاهش دهد، اما سطح آن از روز بعد از درمان دوباره به تدریج افزایش می‌یابد.

کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی

تغییر در رژیم غذایی و سبک زندگی می‌تواند باعث کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی شود که این می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند. افراد می‌توانند به واسطه روش‌های زیر در جهت بهبود سلامتی و کاهش خطر ابتلا به این بیماری قدم بردارند:

• برای حفظ سلامت قلب از رژیم غذایی مناسب استفاده کنند: یک رژیم غذایی سالم شامل روغن‌های امگا 3، آجیل، روغن زیتون و برخی روغن‌های گیاهی دیگر، غلات سبوس‌دار، میوه و سبزیجات می‌شود. همچنین باید چربی‌های اشباع شده و ترانس مانند غذاهایی که با گوشت چرب تهیه می‌شوند، لبنیات و غذاهای فرآوری شده را از وعده‌های غذایی خود حذف یا استفاده از آنها را محدود کنند.

• ورزش منظم: تحرک بدنی می‌تواند باعث کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی و افزایش کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا شود.
• کنترل وزن بدن: اگر شخص اضافه وزن داشته باشد، کم کردن 3-5٪ وزن بدن می‌تواند برای کاهش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی و افزایش کلسترول با لیپوپروتئین چگالی بالا کافی باشد.
• به حداقل رساندن استرس: استرس مزمن ممکن است باعث افزایش کلسترول با لیپوپروتئین کم‌چگالی شود.
• ترک سیگار: افراد سیگاری می‌توانند از متخصصین ترک سیگار کمک بگیرند تا قلبشان سالم بماند. 
• خواب با کیفیت: مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) به افراد توصیه می‌کنند هر شب 7 تا 9 ساعت بخوابند تا به قلب و رگ‌های خونی جهت ترمیم و بهبود کمک کنند.

حذف مصرف الکل: برای افزایش سلامت قلب مصرف الکل می‌بایست حذف شود. کسانی که برای ترک مشروبات الکلی به کمک نیاز دارند می‌توانند از پزشکان و متخصصان بهداشت روان و گروه‌های پشتیبانی حمایت بگیرند.

The post لیپوپروتئین-آ Lipoprotein (a) چیست؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

پنج عامل اصلی در ابتلا به سندرم متابولیک دخیل هستند و این اختلال زمانی اتفاق می‌افتد که یک فرد دارای سه یا بیشتر از شرایط زیر است:

• چاقی شکم: دور کمر بیش از 40 اینچ (101 سانتی‌متر) در مردان و بیش از 35 اینچ (89 سانتی‌متر) در زنان
• سطح تری گلیسیرید بالا: به میزان 150 میلی‌گرم در دسی لیتر خون (mg / dL) یا بیشتر.
• سطح کلسترول HDL پایین: کلسترول HDL کمتر از 40 mg / dL در مردان و یا کمتر از 50 mg / dL در زنان.
• فشارخون بالا: فشارخون سیستولیک (شماره بالا فشارسنج) 130 میلی‌متر جیوه (mmHg) یا بیشتر و یا فشارخون دیاستولیک (شماره پایین فشارسنج) 85 میلی‌متر و یا بیشتر
• قند ناشتا بالا: گلوکز ناشتا 100 میلی‌گرم / دسی لیتر یا بیشتر

سایر عوامل موثر در ابتلا به سندرم متابولیک عبارت‌اند از:

• سن: خطر ابتلا به سندرم متابولیک با افزایش سن، بالا می‌رود.
• ژنتیک و وراثت
• نژاد: خطر ابتلا به سندرم متابولیک در نژاد آسیایی بیشتر است
• سایر بیماری‌ها: سندرم تخمدان پلی کیستیک در زنان، کبد چرب غیر الکل و بیماری‌های قلبی عروقی و مقاومت به انسولین در دیابت نوع 2

این سندرم  را بانام‌های سندرم مقاومت انسولین، سندرم چاقی، سندرم x  و سندرم دیس متابولیک نیز می‌شناسند.

علائم سندرم متابولیک

علائم سندرم متابولیک ناگهانی بروز نمی‌کند، بلکه به‌مرورزمان نمایان می‌شوند؛ بنابراین برای پی بردن به این بیماری بررسی منظم وضعیت سلامتی ضروری است. برخی از علائم سندرم متابولیک به شرح زیر هستند:

• دور کمر بزرگ در افرادی که چربی شکم دارند.
• تشنگی، افزایش ادرار به‌خصوص در شب، خستگی و تاری در افرادی که قند خون بالا دارند.
• سردرد، سرگیجه و خونریزی از بینی برای کسانی که فشارخون بالا دارند
• تیرگی پوست در ناحیه گردن، زیر بغل، کشاله ران و باسن
• مقاومت به انسولین در بیماران دیابتی

سندرم چاقی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهد

این سندرم خطر ابتلا به بیماری‌های ایسکمیک قلبی را افزایش می‌دهد. علاوه بر سندرم متابولیک سایر موارد مانند سطح کلسترول LDL بالا و استعمال دخانیات، عوامل خطر اصلی بیماری قلبی هستند.

برنامه ملی آموزش کلسترول (NCEP) خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی کوتاه‌مدت (10 ساله) را به چهار دسته تقسیم می‌کند: NCEP دارای یک ماشین‌حساب آنلاین است که بر اساس آن خطر ابتلا به بیماری قلبی را در یک بازه زمانی محاسبه می‌کند. بر این اساس:

احتمال بالا حمله قلبی: فرد در حال حاضر دارای بیماری قلبی یا دیابت است؛ و ریسک 10 ساله حمله قلبی برای این شخص بیش از 20 درصد است.

احتمال متوسط حمله قلبی: فرد دارای دو یا بیشتر از عوامل خطر است و ریسک 10 ساله حمله قلبی برای این شخص بین 10 تا 20 درصد است.

احتمال پایین حمله قلبی: فرد دارای یکی از عوامل خطر است یا هیچ علائم خطری ندارد.

پیشگیری و درمان سندرم متابولیک

بهترین راه برای جلوگیری از سندرم متابولیک، تغییر شیوه زندگی است. اگرچه سندرم متابولیک یک وضعیت جدی است، می‌توان با انجام موارد زیر از ابتلا به آن پیشگیری کرد و یا پیشرفت بیماری را کنترل کرد:

• کاهش وزن
• افزایش فعالیت بدنی
• خوردن یک رژیم غذایی سالم که غنی از دانه‌های کامل، میوه‌ها، سبزی‌ها و ماهی
• ترک سیگار
• کنترل استرس
• نظارت و کنترل مداوم قند خون، کلسترول خون و فشارخون

گاهی تغییرات شیوه زندگی برای کنترل عوامل خطر سندرم متابولیک کافی نیست. به‌عنوان‌مثال، ممکن است به داروهای استاتین برای کنترل یا کاهش کلسترول نیاز شود. با کاهش سطح کلسترول خون، می‌توان احتمال ابتلا به حمله قلبی یا سکته مغزی را کاهش داد. پزشکان معمولاً استاتین را برای افرادی استفاده می‌کنند که دارای دیابت، بیماری قلبی، سابقه سکته مغزی و سطح کلسترول LDL بالا هستند.

علاوه بر این پزشک ممکن است داروهایی برای کاهش خطر حمله قلبی، پایین آوردن فشارخون، کنترل قند خون و … را تجویز کند.

The post سندرم متابولیک چیست و چگونه درمان می‌شود؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.