اما نیاز به هیدراته بدن برای هر فرد و همچنین در شرایط مختلف ورزشی برای یک شخص متفاوت است و این مسئله امری فردی است.

به‌عنوان‌مثال تعریق یکی از عوامل دهیدراته شدن بدن است که تحت تأثیر عوامل مختلفی تغییر می‌کند، مانند:

اندازه بدن: جثه‌های بزرگ‌تر و کسانی که bmi بیشتری دارند، تعریق بیشتری دارند

جنسیت: معمولاً آقایان بیش از خانم‌ها عرق می‌کنند

ژنتیک: بعضی از افراد به‌طور طبیعی بیشتر از دیگران عرق می‌کنند

دما: هوای گرم و مرطوب باعث افزایش میزان تعرق می‌شود

باد: جریان هوا از روی پوست باعث خنک شدن بدن و کاهش میزان عرق می‌ شود

شدت ورزش: با افزایش شدت ورزش، میزان عرق نیز زیاد می‌شود.

بنابراین برای جایگزین آب ازدست‌رفته در اثر تعریق بدن، نمی‌توان رویکرد یکسان در نظر گرفت. آگاهی از نیازهای هیدراتاسیون بدن هر فرد قبل، حین و بعد از ورزش یک نکته مهم برای همه ورزشکاران است.

اهمیت هیدراته بودن بدن ورزشکاران

مقدار کافی آب بدن برای حفظ حجم خون، تنظیم دمای بدن، انقباض عضلات مهم و حفظ هوشیاری ورزشکار اهمیت دارد. عرق کردن یک‌راه برای تعدیل دمای بدن هنگام ورزش است؛ اما از دست دادن مایعات بدن منجر به کم‌آبی و بروز علائم خطرساز می‌شود. به‌طورکلی، بدن از ظرفیت مناسبی برای تحمل سطح کم تا متوسط کم‌آبی بدن برخوردار است. بااین‌حال، با افزایش سطح دهیدراسیون یا کم‌آبی بدن، عملکرد شخص از طریق علائم زیر مختل می‌شود:

• افزایش ضربان قلب: فقط با کاهش یک تا دو درصد از وزن بدن و کاهش ظرفیت هوازی بدن ضربان قلب افزایش میابد (ضربان قلب برای هر 1٪ از کاهش وزن بدن سه تا پنج ضربه در دقیقه افزایش می‌یابد)
• کاهش توان بدن: بیش از 2٪ کاهش وزن بدن می‌تواند منجر به کاهش 35٪ تا 48٪ در ظرفیت فعالیت بدنی شود
• افزایش احساس خستگی
• اختلال در تمرکز و هوشیاری
• بروز مشکلات گوارشی مانند تهوع
• افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های مربوط به گرما مانند گرمازدگی کم‌آبی بیش از 3٪ از وزن بدن خطر ابتلا به بیماری گرمازدگی را افزایش می‌ دهد. بیماری‌ های مربوط به گرما در ورزش شایع هستند و پس از تنها یک ساعت ورزش شدید در گرما ممکن است رخ دهند.

نوشیدنی‌ های مناسب ورزشکاران

باوجود گزینه‌های زیاد نوشیدنی، تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام برای نیاز ورزشکار مناسب است، کمی مشکل است. هنگام انتخاب بهترین نوشیدنی برای ورزشکار موارد زیر باید در نظر گرفته شود

• مدت‌زمان و شدت تمرین یا مسابقه
• نیاز به مصرف کربوهیدرات و الکترولیت‌ها در طول تمرین
• سلیقه شخص با توجه به ذائقه

ورزشکاران چه مقدار آب بنوشند؟

برای  اینکه بدانید ورزشکاران چه مقدار آب بنوشند، انجمن مربیان ورزشی ملی دستورالعمل هیدراتاسیون زیر را برای ورزشکاران توصیه می‌کنند:

دو تا سه ساعت قبل از ورزش: 480 تا 570 میلی‌لیتر مایع آب یا نوشیدنی ورزشی.

ده تا 20 دقیقه قبل از ورزش (گرم کردن بدن): 200 تا 280 میلی‌لیتر آب یا نوشیدنی ورزشی.

در حین ورزش: مصرف مایعات باید بر اساس جایگزین تعرق و ادرار باشد و حداقل 2 درصد از وزن کاهش‌یافته بدن را جبران کند. به‌طورکلی ورزشکار نیاز به 200 تا 280 میلی‌لیتر آب یا نوشیدنی ورزشی طی هر 10 تا 20 دقیقه تمرین دارد.

اگر ورزش شدید باشد یا بیشتر از 45-50 دقیقه طول بکشد، بهتر است از کربوهیدرات‌ها در نوشیدنی استفاده شود. اگر تمرین با شدت متوسط باشد و یا کمتر از 45-50 دقیقه طول بکشد، آب به‌تنهایی کافی خواهد بود.

پس از ورزش: ورزشکاران باید قبل از تمرین و بعد از تمرین وزن اندازه بگیرند. تا بدانند چه مقدار از وزن از طریق تعرق (آب و نمک) از دست می‌رود و سپس مایعات مصرفی برابر با 150٪ از وزن کاهش‌یافته طی دو ساعت و یا نهایتاً چهارتا شش ساعت بعد از تمرین جبران شود.

ترکیبات موجود در نوشیدنی‌ های ورزشی

سدیم موجود در نوشیدنی ورزشی الکترولیت مهمی است که باعث می‌شود حجم مایعات بدن بیشتر حفظ شود و از دفع مایعات از طریق ادرار جلوگیری می‌کند

کربوهیدرات موجود در نوشیدنی نیز باعث افزایش سرعت جذب کربوهیدرات از طریق روده و همچنین جبران مصرف ذخایر گلیکوژن موجود در ماهیچه‌ها و کبد می‌شود.

همچنین بخوانید نوشیدنی‌های ورزشی حاوی چه ترکیباتی هستند؟

مصرف بیش‌ازحد آب و نوشیدنی‌ های ورزشی یا هیدراتاسیون بیش‌ازحد

مصرف بیش‌ازحد نوشیدنی هیچ‌گونه مزیتی برای ورزشکار ندارد و موجب بروز عوارض جانبی منفی در شخص می‌گردد ازجمله:

• اختلال در خواب شب قبل از مسابقات یا تمرین
• ناراحتی‌های گوارشی
• نیاز مکرر به دفع ادرار هنگام ورزش

ابتلا به بیماری هیپوناترمی از دیگر عوارض نوشیدن بیش‌ازحد مایعات پیش از مسابقات ورزشی است که در اثر احتباس آب و کاهش سطح سدیم خون بروز می‌کند و منجر ‌به بروز عوارضی مانند گرفتگی عضلات، ضعف، خستگی، تهوع، اسپاسم عضلانی، از دست دادن اشتها، توهم و گیجی و سردرد می‌گردد.

امیدواریم اکنون درک بهتری از نیازهای هیدراتاسیون داشته باشید و بدانید که نیاز به نوشیدن رویکرد یکسانی برای همه افراد ندارد. درنهایت خلاصه‌ای از نکات برای بهینه‌سازی برنامه هیدراتاسیون ورزشکاران آورده شده است:

• ادرار کمرنگ در طول روز نشانه آب‌رسانی خوب به بدن است
• از کاهش بیش‌ازحد مایعات بدن جلوگیری کنید در غیر این صورت با مشکلاتی مانند گرمازدگی و کاهش عملکرد جسمی و ذهنی مواجه می‌شوید
• بهترین نوع نوشیدنی با توجه به زمان و شدت مسابقه یا تمرینات متفاوت است
• زمان و میزان نوشیدنی را با توجه میزان تعریق، شرایط محیطی و عملکرد جسمی تنظیم کنید
• نوشیدن بیشتر عامل درستی نیست و هیچ مزیت عملکردی برای هیدراتاسیون بیش‌ازحد وجود ندارد و خطر ابتلا به عوارض جانبی منفی را افزایش می‌دهد

همچنین بخوانید تغذیه ورزشکاران نوجوان و در حال رشد

The post ورزشکاران چه مقدار آب بنوشند؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

ساختار طنابی شکل رباط از جنس پروتئین به‌خصوص کلاژن است که موجب حرکت روان و کنترل‌شده مفاصل در جهت صحیح و محدود کردن حرکت مفاصل در جهت غیرمعمول می‌گردد. درواقع رباط‌ها در شرایط تنش به مفاصل کش می‌آیند و پس از رفع تنش به حالت اولیه بازمی‌گردند.

آسیب رباطی (sprain) به کشش بیش‌ازحد، پیچ خوردن یا پارگی رباط گفته می‌شود. آسیب یا پارگی رباط به میزان کش آمدگی و مقاومت آن در برابر تنش‌های وارده بستگی دارد. پارگی رباط به سه صورت تقسیم می‌شود:

پارگی خفیف سطحی (آسیب درجه‌یک): پارگی در بعضی از تارهای رباط اتفاق می‌افتد و معمولاً ثبات مفصلی باقی می‌ماند

پارگی واضح در قسمتی از رباط (آسیب درجه‌دو): پارگی در قسمتی از رباط رخ می‌دهد. موجب ضعف عملکرد رباط می‌شود.

پارگی کامل رباط (آسیب درجه سه): بیش از 50 درصد تارهای رباط پاره می‌شوند یا رباط از استخوان جدا می‌شود و ثبات مفصلی باقی نمی‌ماند.

بیشترین آسیب‌دیدگی رباط در بین ورزشکاران هنگام تمرین یا مسابقه و کسانی که فعالیت بدنی دارند اتفاق می‌افتد. آسیب رباطی در این افراد در نواحی متعدد مانند آرنج، انگشتان، پا، دست، زانو، مچ پا، مچ دست، دنده، ساق پا، شانه، ترقوه، شست، گردن، لگن، کمر و فک رخ می‌دهد.

علائم و نشانه‌های کشیدگی رباط

• درد شدید هنگام آسیب‌دیدگی
• احساس صدای پارگی داخل مفصل
• تورم اطراف محل آسیب
• کبودی
• حساسیت محل صدمه

عواملی که موجب بروز آسیب رباطی می‌شوند شامل:

• سطوح لغزنده و ناهموار و شرایط محیطی نامناسب
• خستگی عضلات و خستگی جسمی
• آسیب‌دیدگی قبلی عضلات
• تجهیزات ضعیف مانند کفش، مچ‌بند و محافظ مفصل نامناسب
• چاقی

ورزش‌هایی که موجب آسیب و پارگی رباط می‌شوند

کشیدگی رباط آرنج: ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال، بسکتبال، هاکی.

کشیدگی رباط انگشت: ورزش‌های پربرخورد و ورزش‌های که گرفتن شیء و پرتاب کردن در آن وجود دارد.

کشیدگی رباط پا: دویدن، کوهنوردی، بسکتبال، والیبال، اسکی و هر ورزشی که موجب شود ورزشکار با کنار پا به زمین فرود آید

کشیدگی رباط زانو: دویدن، ورزش‌های پرشی، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباطی ساق پا: دویدن، ورزش‌های پرشی، اسکی، بسکتبال.

کشیدگی رباط دست: بوکس، ژیمناستیک و سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط مچ دست: بوکس، کشتی، بولینگ، اسکی، پرش‌بانیزه

کشیدگی رباط دنده: ژیمناستیک، پاروزنی، اسکیت سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شست: بیس بال، فوتبال، بسکتبال و ورزش‌هایی که نیاز به گرفتن توپ دارد

کشیدگی رباط گردن: فوتبال، کشتی، غواصی، ژیمناستیک، اتومبیل‌رانی و ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط پشتی_کمری: ورزشکارانی که آمادگی بدنی کافی ندارند، ژیمناستیک، شیرجه، ورزش‌های پرتابی، بلند کردن وزنه، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شانه: ورزش‌ها پربرخورد مانند بوکس و کشتی، ورزش‌ها پرتابی، ورزش‌هایی که نیاز به راکت دارد، فوتبال، مسابقات دومیدانی

درمان آسیب رباطی

رباط‌ها خون‌رسانی ضعیفی دارند بنابراین زمان ترمیم و بهبودی آن مانند زمان بهبودی شکستگی است به عبارتی برای ترمیم کشیدگی خفیف 2 تا 6 هفته، کشیدگی رباطی متوسط 6 تا 8 هفته و کشیدگی رباطی شدید 8 تا 10 هفته زمان لازم است. مراقبات صحیح و به‌موقع از ناتوانی دائمی رباط جلوگیری می‌کند.

 کمک‌های اولیه:

پیروی از دستور عمل (RICE) بلافاصله پس از آسیب به رباط و درصورتی‌که آسیب جزعی باشد، موجب بهبود سریع مصدوم و بازگشت به شرایط عادی می‌گردد. دستور RICE مخفف چهار عملکرد زیر است:

استراحت (Rest): متوقف کردن هرگونه فعالیت بدنی، فعالیت ورزشی و اعمال وزن روی اندام آسیب‌دیده

یخ (Ice): قرار دادن کمپرس یخ به مدت 20 دقیقه روی محل آسیب‌دیده یا قرار دادن عضو آسیب‌دیده در ظرف حاوی یخ، برای جلوگیری از خونریزی داخلی. این عمل هر دو تا 3 ساعت یک‌بار تکرار شد. درمان با یخ ممکن است به مدت 24 تا 48 ساعت ادامه داشته باشد.

پس از دو تا سه روز از کمپرس گرم یا گرمادهی برای بهبود محل آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

بانداژ فشاری (Compression): بستن محل آسیب‌دیده با بانداژهای کششی و الاستیک برای جلوگیری التهاب محل آسیب‌دیده. پس از بستن بانداژ علائمی مانند بی‌حسی، گرفتکی، کبودشدن محل آسیب به وجود می‌آید. در این شرایط باید بانداژ را کمی باز کرد و سپس بست البته نه به محکمی دفعه قبل.

بالا نگه‌داشتن عضو (Elevation): بالا نگه‌داشتن عضو آسیب‌دیده مانع از خون‌رسانی به آن محل می‌شود. باید عضو آسیب‌دیده را بالاتر از سطح قلب نگه داشت.

تشخیص پزشک

بهتر است فرد آسیب‌دیده در سریع‌ترین زمان ممکن توسط پزشک معاینه شود. پزشک پس معاینه فیزیکی بیمار، برسی سابقه پزشکی و در صورت لزوم دستور پرتونگاری از محل آسیب‌دیده درمان قطعی را مشخص می‌کند. روش‌های درمانی شامل:

• استفاده از آتل، گچ، باند کشی
• تجویز دارو شامل:
• مسکن‌ها برای کاهش درد مانند ایبو پروفن، استامینوفن، آسپرین، پمادهای موضعی
• داروهای موضعی بی‌حسی
• کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب
• تمرینات توان‌بخشی پس از باز کردن گچ و بانداژ
• فیزیوتراپی در موارد آسیب متوسط و شدید آسیب
• جراحی در موارد آسیب شدید

پیشگیری از کشیدگی رباط

• تقویت عضلات اطراف مفاصل: تمرینات منظم آماده‌سازی و استحکام سازی یک چارچوب اسکلتی قوی ایجاد می‌کند و به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.
• گرم کردن بدن پیش از شروع ورزش و مسابقه: گرم کردن عضلات باعث افزایش دامنه حرکات آن‌ها و جلوگیری از آسیب و پارگی بافت همبند می‌شود.
• استفاده از تجهیزات پوششی مناسب به‌خصوص پوشیدن کفش مناسب
• آگاهی از شرایط محیطی: آگاهی از وجود شرایط نامناسب محیطی مانند سطوح لغزنده یا ناهموار، یا موانعی که ممکن است باعث تصادف شود، می‌تواند به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.

استراحت بین تمرینات سنگین ورزشی یا انجام تمرینات کششی بین ساعت‌های یک وضعیت ثابت بدن.

سپاس از اینکه مجله سبک زندگی دکتر دقوقی را انتخاب کردید.

The post کشیدگی رباط آسیبی متداول در ورزشکاران. appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

این نوشیدنی‌ها حاوی کربوهیدرات‌ها، الکترولیت‌ها و مایعات هستند که به‌سرعت از طریق روده کوچک جذب بدن می‌شود، این مهم‌ترین مزیت استفاده از نوشیدنی‌های ورزشی توسط ورزشکاران بالغ، به‌ویژه هنگام انجام تمرینات شدید و طولانی هستند. به‌عبارت‌دیگر فاصله زمانی خوردن تا زمانی که کربوهیدرات، الکترولیت‌ها و مایعات به عضلات، مغز و غیره برسد، باید بسیار کوتاه باشد.

از سوی دیگر، این نوشیدنی‌ها طراحی‌شده‌اند تا مایعات و الکترولیت‌های ازدست‌رفته در طول تمرینات و مسابقات را جایگزین کنند و به هیدراتاسیون بدن قبل، در طول و بعد از فعالیت بدنی کمک کنند.

ضمن اینکه نوشیدنی‌ها به روند تنظیم حرارت حتی در دماهای بالا کمک می‌کند و انرژی بیشتری به بدن منتقل می‌کند.

استفاده از آن‌ها همراه با سایر مایعات که کربوهیدرات‌های اضافی، پروتئین و بسیاری از مواد مغذی دیگر را فراهم می‌کند نیز سودمند است.

ترکیبات موجود در نوشیدنی‌های ورزشی

نوشیدنی‌ های ورزشی  عمدتاً حاوی قندها و الکترولیت‌ها هستند، علاوه بر این ممکن است ترکیباتی مانند ویتامین‌ها (به‌طورکلی ویتامین C و یا ویتامین B)، پروتئین‌ها، اسیدلاکتیک، شیرین‌کننده‌های کم‌کالری، اسیدسیتریک، طعم‌دهنده‌های طبیعی و یا مصنوعی در فرمولاسیون آن‌ها استفاده شود.

پروتئین برای جلوگیری از آسیب عضلانی، ریکاوری عضلات و حفظ عملکرد ورزشکاران برای مسابقات بعدی مفید است.

ویتامین‌ها برای متابولیسم انرژی و تقویت سیستم ایمنی استفاده می‌شوند.

کربوهیدرات‌های موجود در نوشیدنی‌های ورزشی عموماً گلوکز، فروکتوز (شربت ذرت)، ساکارز و مالتودکسترین در غلظت‌های 20 تا 56 گرم در لیتر هستند. کربوهیدرات‌ها برای تأمین سوخت ماهیچه‌های بدن ضروری است.

الکترولیت‌های مورداستفاده در نوشیدنی‌ های ورزشی نیز شامل سدیم، پتاسیم و منیزیم هستند.

اسیدسیتریک، نوعی مکمل غذایی است که به‌طور طبیعی در مرکبات یافت می‌شود. این ترکیب برای تولید انرژی در بدن ضروری است اما مقدار آن در نوشیدنی‌های ورزشی کمتر از آن است که چنین کاربردی داشته باشد و بتواند تأثیر قابل‌توجهی بگذارد. درواقع اسیدسیتریک فقط برای عطروطعم به نوشیدنی‌های ورزشی اضافه می‌شود و اثرات قابل‌توجهی بر سلامت ورزشکاران ندارد.

هدف از افزودن اسیدلاکتیک به نوشیدنی‌های ورزشی تنظیمات اسیدی است. اسیدلاکتیک از تخمیر طبیعی به دست می‌آید و می‌تواند در بسیاری از غذاها یافت شود. از سوی دیگر، اسیدلاکتیک به‌طور طبیعی، حین و پس از تمرینات شدید ورزشی در عضلات تولید می‌شود.

اسیدلاکتیک همانند اسیدسیتریک نیز اثرات نامطلوب ندارد و بر عملکرد فیزیکی نیز تأثیر نمی‌گذارد.

کافئین زمان واکنش ورزشکار را بهبود می‌بخشد و اگر چند ساعت قبل از ورزش‌های بی‌هوازی / مقاومتی مصرف شود عملکرد ورزشکار را بهبود بخشد، اما تأثیر طولانی‌مدت و برای تکرار تمرینات ندارد.

نوشیدنی‌های ورزشی برای کودکان و نوجوانان توصیه نمی‌شوند

مصرف نوشیدنی‌های ورزشی برای ورزشکاران بالغ که تمرینات طولانی‌مدت، با شدت بالا، در محیط گرم یا با رطوبت بالا انجام می‌دهند، مفید است.

ازآنجایی‌که عموماً کودکان و نوجوانان فعالیت بدنی شدید ندارند، برای آن‌ها مصرف آب و پیروی از رژیم غذایی صحیح کافی است و استفاده از نوشیدنی‌های ورزشی، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و یا نوشیدنی‌های کافئین دار ضرورتی ندارد. در صورت استفاده از نوشیدنی‌های ورزشی، ممكن است جایگزین مواد مغذی لازم برای رشد در كودكان و نوجوانان شود و آن‌ها را با مشکلات مربوط به رشد و چاقی مواجه کند.

تداخل نوشیدنی‌های ورزشی با دارو و نوشیدنی‌های الکلی

این نوشیدنی‌ها نباید با الکل یا دارو مصرف شوند. در صورت استفاده از دارو، به‌طورکلی استفاده از این نوشیدنی‌ها باید متوقف شود، زیرا تعامل آن‌ها با دارو برای سلامتی خطرناک است.

مخلوط کردن الکل با نوشیدنی‌های ورزشی باعث افزایش تحریک‌پذیری ورزشکار می‌شود.

چه زمانی مصرف نوشیدنی‌های ورزشی توصیه می‌شود

نوشیدنی‌های ورزشی قبل، حین و بعد از تمرینات ورزشی و مسابقات مصرف می‌شوند، بر این اساس ترکیبات این نوشیدنی‌ها تغییر خواهد کرد.

معمولاً نوشیدنی‌هایی که قبل و در طول تمرین استفاده می‌شوند شامل قندها و الکترولیت‌ها و بدون پروتئین یا منیزیم هستند. استفاده از کافئین در نوشیدنی‌ها همچنان موردبحث است و بسیاری از نوشیدنی‌ها حاوی کافئین نیستند.

نوشیدنی‌های ورزشی نقش مهمی در ریکاوری بدن دارند، لذا استفاده از آن‌ها بعد از تمرین و مسابقات مهم است. نوشیدنی‌های مورداستفاده برای ریکاوری ممکن است حاوی منیزیم باشد. علاوه بر این، استفاده از پروتئین‌ها و عسل می‌تواند به‌ویژه به ریکاوری کمک کند. نوشیدنی‌های ورزشی برای ریکاوری عمدتاً حاوی منوساکاریدها و دی ساکاریدها هستند که 6 تا 9 درصد وزنی/حجم دارند.

مشخصات نوشیدنی‌های ورزشی قبل، حین و پس از تمرینات ورزشی

نوشیدنی‌های ورزشی هیپوتیونیک:

حاوی کربوهیدرات کمی هستند. آن‌ها می‌توانند به‌سرعت مایعات بدن که با عرق کردن ازدست‌رفته، جایگزین کنند و انرژی کمی را به شکل کالری قند ذخیره کنند. نوشیدنی‌های هیپوتونیک برای ورزشکارانی که نیاز به مایعات دارند، بدون افزایش قابل‌توجه کربوهیدرات،  مناسب هستند.

نوشیدنی‌های ورزشی ایزو تونیک:

حاوی آب و سایر مواد مغذی هستند که مشابه تناسب مایعات و مواد مغذی موجود در خون است. این نوع نوشیدنی به‌سرعت مایعات ازدست‌رفته بدن را جایگزین می‌کنند و کربوهیدرات قابل‌جذب را به شکل گلوکز(منبع انرژی ترجیحی بدن) تأمین می‌کنند. غلظت گلوکز در این نوشیدنی‌ها ایزو تونیک 6 تا 8 درصد (13 تا 19 گرم در هر8 اونس بدن) است. مقدار بیشتر شکر می‌تواند خطر ابتلا به گرفتگی‌های عضلانی را افزایش دهد.

نوشیدنی‌های ورزشی هایپر تونیک:

مقدار کربوهیدرات بالایی دارند. آن‌ها برای تأمین مکمل کربوهیدرات روزانه و معمولاً بعد از تمرین برای افزایش ذخیره گلیکوژن عضلانی استفاده می‌شوند.

غلظت نوشیدنی‌های ورزشی

یک قاعده اصلی در هنگام استفاده از چنین نوشیدنی‌هایی این است که آن‌ها نباید رقیق شوند. رقیق کردن نوشیدنی‌ها باعث تغییر غلظت کربوهیدرات‌ها و سدیم می‌شود و موجب می‌شود، نوشیدنی به‌سرعت از معده تخلیه شود، بنابراین تمام فرآیند انتقال انرژی و مایعات مختل می‌گردد.

همچنین بخوانید تغذیه ورزشکاران جوان

The post نوشیدنی‌های ورزشی حاوی چه ترکیباتی هستند؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.