روش های مختلفی وجود دارد که اضافه وزن می تواند MS را تحت تأثیر قرار دهد. چاقی می تواند خطر ابتلا به ام اس را افزایش داده، علائم MS را شدیدتر و سخت تر کند، باعث عود مکرر MS شود و همچنین MS را به سمت افزایش ناتوانی جسمی و حرکتی سوق دهد. با آگاهی از وزن خود و انجام اقدامات لازم برای سالم ماندن، می توانید یک تفاوت واقعی در بیماری ام اس خود ایجاد کنید.

شاخص توده بدنی یا (BMI) روشی است برای دیدن اینکه وزن شما برای قد شما مناسب است یا خیر. BMI را می توان به چند دسته تقسیم کرد و به طور کلی هرچه BMI شما بیشتر باشد، خطر ابتلا به طیف وسیعی از مشکلات پزشکی از جمله MS بیشتر است.

دسته بندی BMI

• کمتر از 18.5: کم وزن
• 18.5 – 25: طبیعی
• 25 – 30: اضافه وزن
• بالاتر از 30: چاق

برای اندازه گیری شاخص نوده بدنی تان اینجا کلیک کنید

 اگر بدن شما عضلانی باشد و BMI بالا باشد، در دسته بندی افراد چاق قرار نمی گیرید؛ اما برای درک کلی اینکه وزن شما در محدوده سالم باشد، انجام BMI مفید است. نمودارهای BMI فقط برای بزرگسالان طراحی شده است و برای خانم هایی که باردار یا شیرده هستند یا برای افرادی که بسیار ضعیف هستند مناسب نیست.

چاقی و خطر ام اس

• مطالعات متعدد نشان داده اند که اگر چاق باشید، به خصوص در دوران کودکی یا در بزرگسالی، خطر ابتلا به بیماری ام اس افزایش می یابد. یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که حرکت از اضافه وزن (BMI> 25) به سمت چاقی (BMI> 30) منجر به افزایش 41٪ خطر ابتلا به MS می شود.
• محققان تعداد انگشت شماری از ژن های مرتبط با چاقی که با بیماری ام اس نیز ارتباط دارند را شناسایی کرده اند. این بدان معنی است که اگر از نظر ژنتیکی احتمال چاقی بیشتری دارید، مستعد ابتلا به بیماری ام اس نیز هستید.
• برخی از علت های افزایش خطر ممکن است مربوط به نحوه برخورد بدن شما با عفونت ویروس اپشتین- بار در صورت اضافه وزن باشد. عفونت EBV ( ابشتین- بار) به طور مستقل علت بالقوه MS است، همچنین سیگار کشیدن و کمبود ویتامین D نیز علت ابتلا به ام اس هستند.
• ارتباط چاقی و بیماری ام اس در کودکان به ویژه در دختران بسیار زیاد است. این ممکن است مربوط به دختران دارای اضافه وزن باشد که در سن بلوغ هستند و هورمون های بالاتری در این مدت دارند.
• نظریه دیگر این است که بافت چربی اضافی، التهاب را تحریک می کند و احتمال ابتلا به ام اس را افزایش می دهد. اگرچه تأثیر چاقی بر خطر ابتلا به MS تنها با کمبود ویتامین D توضیح داده نشده است؛ اما بافت چربی تمایل دارد که ویتامین D را در بدن کاهش دهد.

اگر در خانواده شما ام اس وجود دارد، بنابراین به شما توصیه می شود که شما و فرزندانتان وزن سالم را حفظ کنید، مقدار زیادی ویتامین D دریافت کنید و از سیگار کشیدن خودداری کنید.

چاقی و علائم ام اس

• چاقی برخی از علائم ام اس را بدتر می کند و همچنین شما را در معرض خطر ابتلا به سایر بیماری های غیر مرتبط با MS قرار می دهد. این بیماریها، همبستگی نامیده می شوند و منجر به وضعیت پیچیده سلامتی می شود که درمان آن سخت تر و زندگی با آن دشوارتر است.
• افراد مبتلا به MS که اضافه وزن دارند به احتمال زیاد در ارزیابی ناتوانی (EDSS)، درصد ناتوانی آن ها نسبت به افراد لاغر، بالاتر است. داشتن EDSS بالا به معنای کاهش تحرک است و انجام ورزش مؤثر برای لاغری، برای این افراد می تواند سخت تر باشد.
• مشکلات مثانه با اضافه وزن افزایش می یابد. وزن بیش از حد، روی لگن شما فشار می آورد و می تواند منجر به بی اختیاری ادرار شود.
• درد نیز با چاقی بدتر می شود. اگر درد شما یک دلیل اسکلتی و عضلانی دارد، کاهش وزن ممکن است به کاهش استرس کمک کند. نشان داده شده است که کاهش وزن باعث کاهش علائم درد در MS، از جمله درد عصبی می شود.
• در بسیاری از افرادی که مبتلا به ام اس هستند، اضافه وزن یا چاق بودن می تواند بر روحیه و احساسات آنها تأثیر بگذارد. احساس شرم از چاقی و بی فایده بودن می تواند احساس مثبت بودن در زندگی را کاهش داده و به کار بردن عادت های سالم برای آنها سخت شود. از طرف دیگر، اگر بتوانید از برخی کارهای مفید برای لاغری را انجام دهید و شروع به انتخاب گزینه هایی برای زندگی سالم کنید، ممکن است دیدگاه کلی شما در مورد بیماری و اضافه وزنتان بهبود یابد.

اگر می خواهید وزن خود را کاهش دهید، در مورد دسترسی به پشتیبانی برای کاهش وزن با پزشک یا پرستار خود صحبت کنید. همچنین می توانید به رژیم و ورزش نیز توجه کنید.

چاقی و پیشرفت ام اس

چاقی با میزان عود بالاتر، پیشرفت سریعتر بیماری و افزایش ناتوانی در مبتلایان به MS در هر سنی همراه است. بسیاری از افراد مبتلا به ام اس به دنبال رژیم های غذایی خاص هستند تا به آنها در مدیریت بیماری ام اس کمک کند.

اگرچه اجزای خاص رژیم غذایی آنها ممکن است فوایدی داشته باشد؛ اما یکی از مزایای عمده رژیم های غذایی خاص برای MS، مدیریت وزن سالم است. حفظ وزن سالم خطر عود بیماری را کاهش می دهد و با درصد پایین تر ناتوانی جسمی همراه است.

کلام آخر

در حال حاضر ارتباطات بین چاقی و پیشرفت MS مورد بررسی قرار گرفته است. تصور می شود که بافت چربی در بدن ممکن است هورمون های اضافی را که می تواند منجر به التهاب بدن شود را آزاد کند، باعث آسیب عصبی و تداخل در ترمیم آنها شود. وزن بیش از حد همچنین می تواند استرس را روی عضلات و اسکلت بدن وارد کرده و منجر به تجمع ناتوانی فراتر از آن شود که ناشی از MS است.

با این حال، چاقی، درد و خلق و خوی عصبی می تواند یک چرخه مضر را تشکیل دهد که دور شدن از آن دشوار است. اگر درد یا افسردگی به عنوان موانعی برای ورزش و کاهش وزن شما است و مشکلات عاطفی و افسردگی نیز دارید، برای شکستن این چرخه مضر به دنبال کمک باشید. از یک دوست بخواهید تا شما را به ورزش کردن تشویق کند و به دنبال درمان مؤثر برای درد، اضطراب یا افسردگی باشید.

The post ارتباط چاقی و بیماری ام اس ( MS ) appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

در این بیماری سیستم ایمنی بدن سلول‌های تولیدکننده پوشش لیپیدی سلول عصبی مغز و نخاع به نام غلاف میلین را مورد هدف قرار می‌دهد و با تخریب این غلاف باعث اختلال در عملکرد بخش‌هایی از سیستم عصبی که مسئول ارتباط هستند می‌شوند.

علت بروز ام اس دقیقا مشخص نیست.

دلایلی که می‌توان بر این بیماری وارد کرد شامل عوامل ژنتیکی و عوامل محیطی مانند عفونت است.

اگر فرزندی مبتلابه ام اس باشد احتمال بروز این بیماری در فرزند بعدی همان خانواده 1 تا 5 درصد و در دوقلوهای همسان 25 درصد است.

شیوع بیماری ام اس:

• هرچه از عرض جغرافیایی استوا فاصله بیشتر می‌شود میزان شیوع بیماری بالاتر می‌رود.
• این بیماری بیشتر در افراد جوان و در دهه دوم تا سوم زندگی و همچنین در زنان شایع‌تر است.

چهار نوع اصلي بيماري ام اس وجود دارند که عبارت‌اند از:

– ام اس عودکننده و فروکش‌کننده Relapsing Remitting = RR)):

• 85 درصد بیماران مبتلابه ام اس بیماریشان را با همین نوع آغاز می‌کنند.
• در نوع RR، بیمار دچار حملات ناگهانی و غیر قابل پیش‌بینی می‌شود.
• هر حمله به فاصله زمانی حداقل 24 ساعت و حداکثر یک سال تکرار می‌شود
• بیماری تا زمانی که حمله بعدی تکرار شود پیشرفت نمی‌کند (دوره فروکش).
• حملات در یک یا چند قسمت بدن و با شدت خفیف تا بسیار شدید ممکن است رخ دهند.

– ام اس پیش‌رونده اولیه Primary Progressive = PP)):

• حدود 15 درصد بیماران این دوره را تجربه می‌کنند.
• در نوع PP بیماری به‌تدریج بدتر می‌شود
• در بین حملات دوره آرامش و بهبود بیمار وجود ندارد یا اینکه بهبودی کمی حاصل می‌شود.

– ام اس پیش‌رونده ثانویه (Secondary Progressive = SP):

• این نوع پس از ام اس RR رخ می‌دهد.
• پس از ده تا بیست سال از حمله و فروکش، بیماری وارد مرحله جدید می‌شود
• با گذشت زمان حادتر می‌شود.

– ام اس پیش‌رونده و عودکننده Relapsing= PR ) Progressive ):

• نوع نادری از ام اس است که در ابتدا دارای روند پیش‌رونده است و در ادامه آن حملات حاد نیز رخ می‌دهد.
• این حالت در افرادی که در دهه چهارم زندگی به بیماری مبتلا می‌شوند شایع‌تر است.

علائم بیماری‌ ام اس

علائم بیماری ام اس متغیر و در افراد مختلف متفاوت است. درواقع هیچ علامتی به‌تنهایی برای بیماری ام اس اختصاصی نیست. شایع‌ترین مشکلات شامل کاهش عملکرد دستگاه عصبی خودگردان، دیداری، حرکتی و حسی هستند.

• احساس خستگی
• ضعف اندام‌ها
• سفتی و گرفتگی‌های عضلانی
• درد مفاصل
• واکنش‌های غیرارادی عضلات
• ناتوانی در ادرار و مدفوع
• کرخی، خواب‌رفتگی و مورمور شدن بدن
• مشکلات بینایی مانند دوبینی، کاهش دید
• افسردگی
• از دست دادن قدرت تمرکز و حافظه
• از دست دادن خاطرات

این علائم با شدت متفاوت رخ می‌دهد، گاهی انقدر گرفتگی عضلات، درد مفاصل و خستگی شدید است که فرد قدرت راه رفتن خود را از دست می‌دهد.

تشخیص و درمان بیماری ام اس:

• ام آر آی ( MRI ) و سی‌تی‌اسکن (CT scan) برای بررسی و شناسایی آسیب‌های ام-اس در قسمت‌های مغز و نخاع
• آزمون پتانسیل برانگیخته (EP) برای بررسی سرعت انتقال پیام عصبی
• نمونه‌گیری از مایع مغزی نخاعی برای تشخیص پاسخ ایمنی بدن

داروهایی که برای درمان ام اس تجویز می‌شوند شامل داروهای جلوگیری کننده از حملات ام اس و پیشرفت بیماری، ضد اسپاسم، ضدافسردگی، توان‌بخشی و درمان اختلالات بینایی هستند.

 برخی از این داروها شامل:

• داروهای اینترفرونی
• گالتیرامراستات
• مونوکلونال آنتی بادی مهار کننده سامانه ایمنی
• آمانتادین
• فومارات دی‌متیل
• میتوزان تران
• فلوکسیتین
• باکلوفن
• دالفامپریدین
• متيل پردنيزولون

هیچ یک از روش‌های درمانی دارویی قادر به درمان کامل این بیماری نیستند؛ بنابراین درمان‌های کمکی و توان‌بخشی برای بهبود وضعیت جسمی و روانی بیمار در کنار درمان دارویی توصیه می‌شوند.

 درمان‌های فیزیکی برای تقویت ماهیچه‌های ضعیف شده، نرمش پذیری و کاهش گرفتگي مؤثر هستند.

بدین منظور با توجه به نیازهای هر فرد مبتلا، برنامه فیزیوتراپی برای بهبود ایستادن، راه رفتن، برخاستن از حالت نشسته یا خوابیدن در نظر گرفته می‌شود.

انجام حرکات ورزشی منظم و صحیح نیز برای تکمیل تأثیر درمان دارویی، سلامت روحی و روانی و بهبود کیفیت نسبی زندگی فرد بیمار لازم است. تمرینات کششی- هوازی و آب‌درمانی از این قبیل تمرینات هستند.

 ازآنجایی‌که گرمای زیاد خطر تشدید و عود علائم ام‌اس را افزایش می‌دهد از انجام ورزش‌هایی و یا قرار گرفتن در محیط‌هایی که منجر به گرم شدن بدن می‌شوند باید خودداری کرد.

The post همه چیز درباره ی بیماری ام اس appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.