این انتقال‌دهنده عصبی هنگامیکه وقوع اتفاقی را پیش‌بینی می‌کند افزایش یافته و همچنین نقش مهمی در سیستم پاداش و انگیزه بدن ایفا می‌کند. همچنین بر حافظه هم تاثیر می‌گذارد.

با اینکه دوپامین تنها بخشی کوچک، کمتر از یک درصد نورون‌ها را تشکیل می‌دهد، چنین نقش‌های مهمی در مغز ایفا می‌کند. مقادیر کافی این انتقال‌دهنده برای عملکرد مغز ضروری است اما وقتی کمتر از این میزان باشد می‌تواند عواقب ناخواسته‌ای برای بدن داشته باشد. کمبود دوپامین با بیماری‌های نورودژنراتیو مرتبط است. 

برای اینکه اثرات کمبود دوپامین را بفهمیم ابتدا علائم و علل آن را بررسی می‌کنیم. سپس برای اینکه درک عمیق‌تری از اثراتش پیدا کنیم، درباره بیماری‌هایی می‌آموزیم که معمولا با کمبود دوپامین مرتبط‌اند. در نهایت، با شما راهکارهایی را به اشتراک می‌گذاریم که بتوانید تولید این انتقال‌دهنده عصبی در بدنتان را افزایش دهید.

علائم کمبود دوپامین

کمبود دوپامین که با بیماری‌هایی مانند شیزوفرنی و پارکینسون در ارتباط است می‌تواند علائمی شبیه آنها از خود بروز دهد. این علائم شامل موارد زیر است:

• درد کمر مزمن
• یبوست مداوم
• تغییر در وزن
• دیسفاژی یا مشکل در بلع
• اختلالات خواب
• خستگی
• مشکلات تمرکزی
• کاهش میل جنسی
• توهم
• پنومونی آسپیراتیو
• خلق پایین

علل کمبود دوپامین

عوامل زیادی ممکن است منجر به کمبود دوپامین در بدن شود که شامل کمبود خواب، اضافه وزن، سوءمصرف موادمخدر، چربی اشباع و استرس می‌باشد. در ادامه مقاله به هر کدام از این موارد نگاه دقیق‌تری می‌اندازیم.

کمبود خواب

در کنار نوشیدن قهوه، علت دیگری که بیشتر صبح‌ها احساس تازگی و هشیاری می‌کنید دوپامین است. این هشیاری توسط گیرنده‌های دوپامین و به خصوص در گیرنده D2 ایجاد می‌شود. این گیرنده‌ها میانجی عملکرد دوپامین در بدن هستند.

با این وجود، کمبود خواب می‌تواند تعداد گیرنده‌های D2 را در قسمت‌های مهمی از مغز کاهش دهد. وقتی چنین اتفاقی می‌افتد، انتقال و تولید دوپامین تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

در حقیقت، بیشتر افراد مبتلا به پارکینسون که بدنشان میزان دوپامین را پایین نگه می‌دارد،‌ در اکثر ساعات روز احساس خواب‌آلودگی می‌کنند.

اضافه‌وزن

اضافه‌وزن با تعدادی از بیماری‌ها مرتبط است اما یکی از نقش‌های کمتر شناخته شده‌اش در تنظیم نامناسب یا کمبود دوپامین در مغز است.

مانند کمبود خواب، اضافه‌وزن هم می‌تواند به کاهش گیرنده‌های D2 در مغز بینجامد. به خصوص هنگامیکه تعداد این گیرنده‌ها را با گیرنده‌های افرادی که اضافه‌وزن ندارند مقایسه می‌کنیم، این مورد آشکارتر می‌شود.

سوءمصرف مواد مخدر

در اوایل مصرف، بعضی از انواع مواد می‌توانند میزان دوپامین بدن را افزایش دهند. کوکائین یکی از موادی است که می‌تواند سرخوشی و میزان بالای دوپامین ایجاد کند.

با این وجود، استفاده طولانی‌مدت از این مواد قطعا، به خصوص، وقتی پای تولید دوپامین در میان باشد، منجر به کاهش پاداش مغز می‌شود. 

به علت تولید پایدار دوپامین که در اثر مصرف مواد مخدر به وجود می‌آید، مغز شروع به کاهش تعداد گیرنده‌های دوپامین موجود می‌کند.

همچنین بخوانید: 7 راه طبیعی برای افزایش سطح دوپامین در بدن

چربی اشباع

وقتی مرغ سرخ کرده، نان با کره، شکلات و سایر غذاهای حاوی چربی اشباع را مصرف می‌کنید، مغزتان در اثر همه لذتی که از مصرف این غذاها برده‌اید پر از دوپامین می شود.

اما این غذاها فقط لذت کوتاه‌مدت ایجاد می‌کنند. با گذشت زمان، رژیم غذایی پرچرب عملکرد سیستم عصبی مرکزی در بخش تولید دوپامین را مختل می‌کند. این اتفاق منجر به کمبود دوپامین در بدن می‌شود.

استرس

استرس برای حفظ میزان بهینه دوپامین خوب نیست. وقتی مرتبا در معرض عوامل استرس‌زا مثل مشکلات مالی، مشکلات در رابطه، استرس محل کار و چیزهای دیگر قرار دارید، میزان دوپامین بدنتان کاهش می‌یابد و ممکن است با گذشت زمان منجر به کمبود آن در بدن شود.

بیماری‌هایی که با کمبود ویتامین مرتبط‌اند

اختلال افسردگی فراگیر

اختلال افسردگی فراگیر، یکی از شدید‌ترین بیماری‌های روانی و رفتاری است. ویژگی‌هایش شامل دوره‌های افسردگی طولانی یا عدم علاقه به انجام فعالیت‌هایی است که معمولا فرد آنها را لدت‌بخش می‌یافته. این از دست‌دادن علاقه را معمولا  آنهدونی (Anhedonia) می‌نامند.

با این وجود، آنهدونی چیزی فراتر از از دست‌دادن علاقه است و می‌تواند به اختلال در سیستم پاداش مغز مرتبط باشد. مراحل پیش‌بینی، انگیزه و تصمیم‌گیری که معمولا در سیستم‌ پاداش‌دهی اتفاق می‌افتند، به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرند. این تغییرات با اختلالات عملکردی مربوط به دوپامین نیز مرتبط است.

کاهش سطح دوپامین، علت اصلی ابتلا به بیماری افسردگی فراگیر است.

شیزوفرنی

شیزوفرنی با درک غیر طبیعی واقعیت همراه است.

شیزوفرنی یک بیماری روانی جدی است که می‌تواند توانایی فرد برای کار، عمل یا بیان منظور خود را تحت تاثیر قرار دهد.

این بیماری معمولا با توهم و حرکات غیرطبیعی بدن همراه است و ممکن است یکی از علت‌هایش عدم تعادل میزان دوپامین در بدن باشد.

میزان پایین دوپامین با سایر علائمی مانند آنهدونی، ‌ناتوانی در به پایان رساندن کارها و عدم علاقه به شرکت در فعالیت‌های اجتماعی نیز مرتبط است.

پارکینسون

پارکینسون بیماری مرتبط با سیستم عصبی است. یکی از علائمش لرزش است که در ابتدا خیلی مشخص نیست اما بعدا به لرزش‌های واضح،‌ خشکی عضلات و حرکت با تاخیر تبدیل می‌شود. این بیماری ممکن است منجر به عدم تعادل در حرکت شود.

عوامل زیادی منجر به بیماری پارکینسون می‌شوند. یکی از این عوامل، کاهش تولید دوپامین در مغز است. هنگامیکه کمبود دوپامین وجود داشته باشد، حرکت‌کردن سخت می‌شود.

همچنین بخوانید: رژیم غذایی Mind رژیم ویژه سلامت مغز

چگونه کاهش دوپامین را درمان کنیم

کاهش دوپامین می‌تواند منجر به واکنش‌های منفی قوی در بدن شود. برای پیشگیری و درمان این بیماری، روش‌های زیر می‌توانند سودمند باشند.

ورزش

دویدن، شنا،‌ رقص یا سایر انواع حرکت می‌تواند به افزایش سطح دوپامین در بدن کمک کند. مطالعاتی که روی حیوانات انجام شده نشان داده‌اند قسمت‌های خاصی از بدن در هنگام فعالیت فیزیکی پر از دوپامین می‌شوند. به همین دلیل است که ورزش گاها می‌تواند منجر به سرخوشی خیلی زیاد شود.

منابع طبیعی

منبع دوپامین بدن می‌تواند با منابع خارجی تقویت شود. منابع طبیعی مانند موز، چنار و آووکادو شامل مقادیر زیادی از دوپامین هستند. سیب، بادمجان، اسفناج و گوجه نیز از منابع دوپامین هستند. پروتئین هم یکی از اجزا قابل توجه در فرآیند تولید دوپامین است.

پروبیوتیک

پروبیوتیک‌ها بیشتر برای افزایش سلامت روده شناخته شده‌اند اما این باکتری نه تنها روی بخشی از میکروبیوم بدن که روی تولید دوپامین و سایر انتقال‌دهنده‌های عصبی نیز موثر است.

موسیقی

هنوز ۱۰۰ ٪ مشخص نیست که موسیقی چه اثری بر مغز دارد اما باید دلیلی برای اینکه بعضی موسیقی‌ها شما را آرام می‌کنند یا می‌توانند وقتی به آنها گوش می‌دهید، مایه نشاطتان شوند وجود داشته باشد.

احتمال دارد که موسیقی منجر به تحریک ترشح دوپامین در مغز شود. این دوپامین منجر به احساس لذت و هیجان می‌شود و می‌تواند به افزایش سطح کاهش‌یافته دوپامین کمک کند.

چکیده

میزان مناسب دوپامین می‌تواند منجر به احساس شادی، هیجان و انگیزه هنگام انجام کارها شود. اما اگر میزان این انتقال‌دهنده عصبی در بدن کم شود، مشکلاتی رخ می‌دهد. این می‌تواند به علت استعداد ژنتیکی، اضافه‌وزن، استرس و عوامل دیگر رخ دهد.

وقتی این اتفاق می‌افتد ممکن است دچار خستگی مزمن، یبوست، خلق پایین، اختلال خواب و سایر واکنش‌های منفی شوید.

خوشبختانه سطح دوپامین بدن را می‌توان با تغذیه صحیح و مصرف غذاهای حاوی دوپامین مانند موز، پروبیوتیک و پروتئین افزایش داد. همچنین می‌توانید با گوش‌دادن به موسیقی و ورزش منظم میزان دوپامین بدنتان را افزایش دهید.

The post کمبود دوپامین چه علائمی دارد؟ appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

اگر در حال حاضر خسته‌اید و علائم دیگری نیز دارید یا احساس خستگی‌تان به قدری شدید است که نمی‌توانید عملکرد طبیعی داشته باشید، به پزشک مراجعه کنید. نباید احساس خستگی را به عنوان رویه‌ای طبیعی بپذیرید به خصوص اگر سابقه بیماری خاصی ندارید. می‌توانید تغییراتی اعمال کنید که منجر به افزایش سطح انرژی‌تان شود و به توقف احساس خستگی مداوم کمک می‌کنند. 

خواب را در اولویت قرار دهید

خواب به اندازه تغذیه مناسب و ورزش برای سلامت شما ضروری است. برای اینکه به کارهای دیگر رسیدگی کنید از خوابتان نزنید. 

کم خوابیدن یا خواب کمتر از 7 ساعت، شایع‌ترین دلیل احساس خستگی است. علاوه بر اینکه شما را خسته می‌کند، خطر تصادفات جدی و موارد زیر را نیز افزایش می‌دهد:

• ایمنی پایین
• افسردگی
• دیابت
• بیماری قلبی
• اختلال در تفکر، حافظه و خلق
• افزایش وزن

مورد دیگری که انرژی را از شما می‌گیرد بی صدا کردن زنگ تلفنتان است هنگامی است که موبایلتان زنگ می‌زند. خیلی وسوسه انگیز است که 9 دقیقه بیشتر بخوابید اما به قدری کافی نیست که منجر به احیای انرژی شود. بهتر است بار اولی که موبایلتان زنگ می‌زند از خواب بیدار شوید.

از طرف دیگر، برخی مطالعات نشان‌ داده‌اند که خواب بیش از 9 ساعت نیز خطر ابتلا به دیابت، سردرد و چاقی را افزایش می‌دهد.

بیشتر بزرگسالان هر شب به 7 تا 9 ساعت خواب نیاز دارند.

همچنین بخوانید: چه بخوریم تا خواب راحت داشته باشیم؟

پروتئین مصرف کنید

اگر معمولا برای صبحانه مافین، دونات، غلات پرقند یا بدتر از آن، چیزی نمی‌خورید، ممکن است اثرات آن را در ساعات بعدی روز حس کنید. پر کردن بدنتان با میزان بالای کربوهیدرات می‌تواند منجر به افزایش قند خون و پس از چند ساعت کاهش ناگهانی آن شود و احساس نیاز به چرت‌زدن کنید.

اگر وقت دارید برای صبحانه نیمرو بخورید. اگر نه، روی نان سبوس دار کره بادام زمینی بزنید یا ماست و میوه و اسموتی غنی‌شده با پروتئین بخورید. به جای اینکه بعد از ظهر‌ها آب‌نبات بخورید، چند تکه سیب با مقداری پنیر بخورید.

در همه وعده‌های غذایی پروتئین بخورید و از میان‌وعده‌هایی استفاده کنید که ترکیب متعادلی از پروتئین و کربوهیدرات دارند. پروتئین از تغییرات ناگهانی قند خون جلوگیری می‌کند و شما را هشیارتر نگه می‌دارد.

مصرف کافئین و الکل را محدود کنید

کافئینی که در قهوه، چای، نوشابه، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و حتی شکلات وجود دارد می‌تواند با هشیار نگه‌‌داشتن شما، روی خوابتان تاثیر بگذارد، مراحل نیروبخش خواب را کوتاه کند و هشیاری روز بعدی را تحت تاثیر قرار دهد.

بهتر است میزان مصرف کافئین خود را تحت نظر بگیرید؛ سازمان غذا و دارو پیشنهاد می‌کند روزانه بیش از 400 میلی‌گرم (حدود 4 تا 5 فنجان قهوه) مصرف نکنید. به علاوه، تاثیر کافئین می‌تواند از 2 تا 12 ساعت روی انسان بماند. سعی کنید از 6 ساعت مانده به ساعت خوابتان دیگر کافئین مصرف نکنید.

الکل هم می‌تواند روی کیفیت خواب تاثیر بگذار. این ماده هم طول خواب و هم توانایی به خواب رفتن و در خواب ماندن را دچار اختلال می‌کند. محققان دریافته‌اند که حتی اگر 6 ساعت قبل از خواب الکل مصرف کنید، هشیاری در نیمه دوم خواب بیشتر می‌شود. مصرف بیش از اندازه الکل می‌تواند به خماری و شروع خواب‌آلود روز هم بینجامد.

همچنین بخوانید: فواید قهوه و مضرات آن

فعالیت فیزیکی‌تان را بیشتر کنید

ممکن است غیرمنطقی به نظر برسد اما احساس خستگی در طول روز می‌تواند به این معنی باشد که بدنتان باید بیشتر فعالیت کند. ورزش سوخت‌وساز شما را افزایش می‌دهد، خلقتان را بهبود می‌بخشد و باعث می‌شود شب خوب بخوابید.

مرکز پیشگیری و کنترل بیماری پیشنهاد می‌کند هر هفته حداقل 150 دقیقه ورزش کنید که مساوی حدود 5 جلسه 30 دقیقه‌ای در هفته است.

لازم نیست حتما در باشگاه ورزش کنید یا حتی یکباره 30 دقیقه ورزش کنید. می‌توانید صبح‌ها 20 دقیقه نزدیک خانه‌تان راه بروید و بعد از ظهر هم 10 دقیقه از پله‌ها بالا و پایین بروید. تحقیقی درباره بزرگسالانی که خوب نمی‌خوابیدند نشان داد 10 دقیقه بالا و پایین رفتن از پله‌ها مساوی مصرف 50 میلی‌گرم کافئین یا 113 گرم قهوه است.

بیشتر آب بنوشید

کم‌آبی می‌تواند منجر به خواب‌آلودگی، احساس خستگی و تحریک‌پذیری شود. بیشتر مردم به اندازه کافی در طول روز آب نمی‌نوشند. 

یکی از این کارها را برای افزایش مصرف آب در طول روز امتحان کنید:

• پس از بیدار شدن و قبل از اینکه قهوه یا چای دم کنید یک لیوان آب بنوشید.
• همیشه یک بطری آب در نزدیکی خود روی میز کار و در ماشین داشته باشید.
• قبل از هر وعده غذایی یک لیوان آب بنوشید.
• سایر نوشیدنی ها مانند قهوه و چای را با یک لیوان آب جایگزین کنید.
• لیوان‌های 236 میلی‌لیتری خود را با 354 میلی‌لیتری عوض کنید.
• قبل از عصرانه یک لیوان آب بنوشید.
• قبل و حین ورزش آب بنوشید و پس از آن نیز یک لیوان کامل بنوشید.

همچنین بخوانید: 5 دلیل برای نوشیدن آب کافی

به خوش‌گذرانی زمان اختصاص دهید

خوش‌گذرانی و خنده خیلی انرژی‌بخش هستند پس تلاشتان را بکنید که روتین زندگی‌تان را تغییر داده و هر روز، حتی شده برای مدتی کوتاه، یکی از کارهای مورد علاقه‌تان را انجام دهید. کار کوچکی مانند تغییر مدل مو یا تغییر مسیر رفت به محل کار می‌تواند شما را هشیارتر کند.

بعضی ایده‌های خوش‌گذرانی که می‌توانید امتحان کنید شامل موارد زیر است:

• فیلم کمدی ببینید.
• رمان خنده‌دار بخوانید.
• به یکی از دوستانتان که شما را می‌خنداند زنگ بزنید.
• به آهنگ‌های مورد علاقه‌تان گوش دهید.
• در کلاسی که دوست دارید ثبت نام کنید.
• رستوران جدیدی را امتحان کنید.
• یک سرگرمی جدید مانند باغبانی یاد بگیرید.
• ورزش جدیدی را امتحان کنید.

رابطه جنسی نیز می‌تواند انرژ‌ی‌بخش باشد چون میزان آدرنالین و اندورفین را افزایش می‌دهد. 

احساسات منفی را مدیریت کنید

استرس، منفی‌بافی و افسردگی می‌توانند انرژی شما را بگیرند و باعث شوند احساس خستگی کنید. اگر افکار منفی دارید، ممکن است نیاز باشد با یک متخصص برای شناسایی علت آن صحبت کنید و راهکارهایی برای مقابله با آن بیابید.

برای استرس‌ها و ناراحتی‌های روزمره، انجام این کارها را در نظر بگیرید:

کارهای داوطلبانه انجام دهید

کمک به دیگران می‌تواند خلقتان را بهبود و انرژی‌تان را افزایش دهد.

شکرگزار باشید

هر شب قبل از خواب به مدت یک تا دو دقیقه اتفاقات خوبی که برایتان افتاده‌اند را یادداشت کنید.

ببخشید

خشم، احساسات بد، احساس بدبختی یا تنفر انرژی شما را می‌گیرد و روحیه‌تان را منفی می‌کند. رها کردن افکار منفی باعث می‌شود روی مسائل جذاب‌تری تمرکز کنید.

مراقبه کنید

لازم نیست یک ساعت مدیتیشن کنید تا اثرات آن را ببینید. حتی شمردن نفس‌ها به مدت چند دقیقه می‌تواند به آرام کردن ذهن و هشیاری کمک کند.

همچنین بخوانید: مراقبه ذهن آگاهی چیست؟

کارهای اعتقادی انجام دهید

اگر مرتب به کلیسا می‌روید یا در مجموع خود را فرد روحانی حساب می‌آورید، ارتباط با نیروی تعالی می‌تواند اضطرابتان را کم کند، میزان شکرگزاری از آنچه دارید را افزایش دهد و تنش‌ها و افکاری که منجر به احساس خستگی می‌شوند را کاهش دهد.

چکیده

اگر به نظر می‌رسد در دنیا به اندازه کافی کافئین وجود ندارد که به گذراندن روزتان کمک کند، وقت آن رسیده که فنجان قهوه را کنار بگذارید و برای افزایش انرژی و موفقیت در زندگی شلوغتان عادات خوبی در خود ایجاد کنید.

احساس خستگی مزمن می‌تواند نشان‌دهنده یک بیماری جسمی یا روانی نیز باشد در نتیجه اگر بی‌خوابی‌تان بیشتر و مدیریت آن سخت‌تر شد با یک متخصص صحبت کنید تا بفهمید چرا در طول روز احساس خستگی می‌کنید.

The post چگونه در طول روز کمتر احساس خستگی کنیم appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

نشانه‌های کم‌خونی در بدن

کم‌خونی با علائمی همراه است و به این دلیل رخ می‌دیدند که اعضای بدن نمی‌توانند آنچه را که لازم دارند، دریافت کنند و به‌درستی کار خود را انجام دهند. نشانه‌های کم‌خونی عبارت‌اند از: تپش قلب، تنگی نفس، سرگیجه، رنگ‌پریدگی، خستگی زودرس، ریزش مو، کاهش توانایی جسمی، تغییرات خلقی، کاهش تمرکز حواس و کاهش میزان یادگیری هستند.

تشخیص کم‌خونی

کم‌خونی می‌تواند با یک آزمایش خون ساده به نام شمارش کامل سلول‌های خونی (CBC) تشخیص داده شود. تست CBC چندین مؤلفه را اندازه‌گیری می‌کند که شامل:

• تعداد گلبول‌های سفید (WBC)
• تعداد گلبول‌های قرمز (RBC)
• هماتوکریت (Hct)
• هموگلوبین (Hbg)
• حجم متوسط یک گلبول قرمز (MCV)
• میانگین متوسط وزن هموگلوبین در یک گلبول قرمز (MCH)
• میانگین غلظت هموگلوبین سلولی (MCHC)
• گستره توزیع گلبول‌های قرمز (RDW)
• شمارش پلاکت Plt) )
• متوسط حجم پلاکت (MPV)

علت کم‌خونی

هر فرایندی که طول عمر طبیعی یک گلبول قرمز را مختل کند، ممکن است باعث کم‌خونی شود.

طول عمر طبیعی گلبول قرمز معمولاً حدود 120 روز است. گلبول‌های قرمز در مغز استخوان ساخته می‌شوند.

کم‌خونی عمدتاً از طریق دو مسیر اساسی ایجاد می‌شود:

1. کم‌خونی ناشی از کاهش تولید گلبول قرمز یا هموگلوبین
2. افزایش ازدست دادن و تخریب سلول‌های خون

MCV (Mean Corpuscular Volume) طبقه‌بندی متداول کم‌خونی بر اساس حجم گلبول‌های قرمز است که به سه دسته تقسیم می‌شود:

کم‌خونی میکروسیتیک:

• MCV کمتر از 80 فمتولیتر و حجم سلولی کم است.
• این کم‌خونی درنتیجه کمبود هموگلوبین است که موجب کوچک‌تر شدن گلبول‌های قرمز و کاهش حجم آن‌ها می‌شود؛ درنتیجه، شاخص MCV از محدوده طبیعی کمتر خواهد شد.

این کم‌خونی درنتیجه ی موارد زیر بروز می کند:

• کمبود آهن
• عادت ماهانه در زنان
• بیماری‌های هموگلوبین مانند اشکال در ساخت گلوبین و عدم اتصال ‌آهن به هم (کم‌خونی سیدروبلاستیک)

کم‌خونی نورموسیتیک:

• MCV در محدوده 80 تا 100 فمتولیتر و حجم سلولی طبیعی است.
• هموگلوبین کاهش یافته ولی اندازه گلبول‌های قرمز طبیعی است.
• علت کم‌خونی نوموریستیک خونریزی، کم‌خونی وابسته به بیماری‌های مزمن و نارسایی مغز استخوان است.

کم‌خونی ماکروسیتیک:

• MCV بیشتر از فمتولیتر 100 و حجم سلولی بزرگ است.
• این نوع کم‌خونی به علت کمبود ویتامین B12 یا اسیدفولیک است.

درمان کم‌خونی

درمان کم‌خونی متفاوت است و بستگی به عامل وجود آورنده کم‌خونی دارد.

از عوامل ایجادکننده کم‌خونی می‌توان به کمبود عناصر ضروری بدن، خونریزی، ناهنجاری‌های ژنتیکی، بیماری‌ها، مسمومیت و مصرف دارو اشاره کرد.

شایع‌ترین علت آنمی، کمبود آهن است.

• خوردن مکمل‌های آهن و غذاهای حاوی آهن مانند جگر، گوشت قرمز بدون چربی، زرده تخم‌مرغ، میوه‌های خشک‌شده، عدس و لوبیا، سبزی‌ها سبز برگ‌پهن مانند اسفناج، کلم و یا غلات حاوی آهن غنی‌شده به تامین آهن مورد نیاز بدن کمک می‌کند.
• مصرف مواد خوراکی که جنب آهن را در بدن افزایش می‌دهد مانند مواد غذایی حاوی ویتامین Cدر مرکبات، کیوی، توت‌فرنگی، کلم و اسید مالیک و اسید تارتاریک  در هویج، گوجه فرنگی، و شلغم
• مصرف مواد غذایی حاوی اسیدفولیک و ویتامین B12مانند مرغ، بوقلمون، ماهی، کلم بروکلی، تخمه آفتابگردان، مارچوبه، موز و سبزی‌ها تیره و برگ‌دار
• پرهیز از نوشیدن قهوه و چای و مواد غذایی کلسیم‌دار همراه با وعده‌های غذایی، زیرا که تانن موجود در چای و کلسیم موجود در لبنیات جذب آهن در بدن را دشوار می‌کنند.

درمان کم‌خونی ناشی از ناهنجاری‌های ژنتیکی مانند کم‌خونی داسی شکل، سرطان خون، سرطان مغز استخوان و … نیاز به تشخیص پزشک و درمان تخصصی دارد.

The post انواع کم‌خونی و درمان آن appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.