علائم شایع روماتیسم مفصلی شامل موارد زیر است:

• درد مفصل یا التهاب
• خشکی بدن
• خستگی

شدت این علائم ‌‌می‌تواند متفاوت باشد و در دوران عود بیماری افزایش پیدا کند و در دوره‌های بهبود بهتر شود یا از بین برود. عود این بیماری می‌تواند از چند ساعت تا چند هفته یا بیشتر طول بکشد. تاثیرش نیز بر افراد مختلف متفاوت است.

دارو می‌تواند به بعضی افراد کمک کند از عود کردن بیماری یا بدتر شدن آن جلوگیری کنند. روش‌های درمانی پزشکی و خانگی نیز می‌توانند به مدیریت علائم در این دوران کمک کنند.

در این مقاله، درباره اینکه افراد چطور می‌توانند علائم بازگشت مجدد این بیماری را کاهش دهند یا مدیریت کنند، صحبت می‌کنیم.

کنار آمدن با روماتیسم مفصلی

عود روماتیسم مفصلی می‌تواند تاثیر چشمگیری بر سلامت روانی و جسمی فرد و کیفیت کلی زندگی او داشته باشد. رویکردها و نکاتی که در ادامه می‌آیند، می‌تواند به مدیریت برخی از مشکلاتی که ممکن است به وجود بیایند، کمک کنند.

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی متعددی می‌توانند به مدیریت این بیماری کمک کنند. در زیر نکات را می‌بینید که می‌توانید در خانه رعایت کنید:

اولین نشانه‌ها را شناسایی کنید

شناسایی اولین نشانه‌های بازگشت بیماری می ‌تواند از شدت‌گرفتن آن جلوگیری کند. همیشه مشخص نیست که چه چیزی منجر به بازگشت مجدد بیماری می‌شود، اما ممکن است محرک‌های شایعی وجود داشته‌باشد.

یادداشت‌برداری می‌تواند به شناسایی الگوهای شایع کمک کند. این می‌تواند به فرد کمک کند جهت مدیریت  بیماری، مثلا با استراحت مجدد، اقداماتی انجام دهد.

استراحت

وقتی بیماری برمی‌گردد، فرد باید میزان فعالیتش را کم کند. ممکن است نیاز باشد برای مدتی استراحت مطلق کند.

داشتن استراتژی‌، پیش از آغاز عود بیماری ممکن است مفید باشد. این استراتژی‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• هماهنگی برای دورکاری، اگر شغل فرد اجازه این را بدهد
• آگاه‌کردن اعضای خانواده یا پرستار که بتوانند خود را برای وقوع این مشکل آماده کنند
• حصول اطمینان از اینکه تا زمانیکه علائم کاهش پیدا کنند غذا و داروی کافی در خانه هست

ورزش ملایم

فکر ورزش در هنگام اوج بیماری ممکن است اضطراب‌آور باشد اما ورزش آرام می‌تواند از خشکی بدن جلوگیری کند.

به عنوان مثال فرد می‌تواند تمرین‌های کششی ساده و زنجیره حرکات انجام بدهد و دست‌ها و پاهایش را به جنبش وا دارد.

ورزش‌های آبی و قدم‌زدن نیز برای بسیاری از افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی مناسب است. با این وجود ممکن است انجامش در دوران عود بیماری ممکن نباشد. متخصصان حوزه سلامت می‌توانند به فرد کمک کنند برنامه ورزشی خوبی تدارک ببیند.

همچنین بخوانید: تاثیر ورزش بر بیماری آرتروز

کیسه آب گرم یا سرد

کیسه‌های آب گرم یا سرد می‌توانند به کاهش درد مفصل و التهاب کمک کنند. افراد می‌توانند به محض مشاهده علائم بیماری، شروع به استفاده از این کیسه‌ها کنند و در طول مدت عود بیماری نیز به استفاده از آنها ادامه دهند.

هرگز کیسه آب گرم یا سرد را به صورت مستقیم روی پوست قرار ندهید. به جای آن، قبل از قرار دادن کیسه روی نقطه درد، دور آن حوله بپیچید.

رژیم غذایی

پیروی از رژیم غذایی ضد التهابی می‌تواند به پیشگیری از عود بیماری و بهبود علائم حین بیماری کمک کند.

نکاتی که باید رعایت شوند شامل موارد زیر است:

• محدود کردن استفاده از غذاهای فرآوری شده، شکر تصفیه شده و چربی‌های اضافه
• مصرف انواع میوه و سبزیجات
• مصرف فیبر کافی
• محدود کردن مصرف الکل

غذاهای سودمند برای این افراد موارد زیر هستند:

• غذاهای سرشار از امگا-3 مانند بذرکتان، دانه‌‌های چیا، گردو، ماهی سالمون و ماهی تن
• غذاهای سرشار از آنتی‌اکسیدان مثل انواع میوه‌ها و سبزیجات
• غلات کامل که فیبر و سایر مواد مغذی بدن را تامین می‌کنند
• روغن‌های گیاهی مانند روغن زیتون
• آجیل و دانه‌ها
• ادویه‌هایی مانند زنجبیل، دارچین و زردچوبه

مکمل‌های غذایی

بر اساس اعلامیه بنیاد آرتریت آمریکا، بعضی مکمل‌های گیاهی می‌توانند به کاهش علائم روماتیسم مفصلی کمک کنند که شامل موارد زیر هستند:

• کورکومین، ماده سازنده زردچوبه
• زنجبیل
• روغن ماهی یا امگا-3 با EPA و DHA
• کپسایسین موجود در کرم‌ها و ژل‌ها جهت استفاده روی پوست
• گاما اسید لینولنیک (GLA) ، یک نوع اسید چرب امگا 6 با خواص ضد التهابی
• گیاه پنجه گربه (Uncaria tomentosa) ، که دارای خواص ضد التهابی است

ویتامین‌ها و مکمل‌های معدنی زیر نیز ممکن است مفید باشند:

• کلسیم
• کرومیوم
• مس
• آهن
• فولات
• منیزیم
• سلنیوم
• سدیم
• روی
• ویتامین‌های ب شامل: ب-1، ب-2، ب-3، ب-6 و ب-12
• ویتامین‌هایA،C، D، E و K  

اغلب، شواهد کافی برای اینکه نشان بدهد این محصولات برای بیماری خاصی ایمن یا مفید هستند وجود ندارد. مردم همیشه باید اطمینان حاصل کنند که این محصولات را منبعی قابل اطمینان خریداری می‌کنند.

هرکسی که می‌خواهد از مکمل استفاده کند باید با پزشک درباره مفید بودن آن مشورت کند به خصوص اگر داروهای دیگری نیز مصرف می‌کند.

همچنین بخوانید: همه چیز درباره ی آرتروز و استئوآرتریت

سلامت روان

تحقیقی که در سال 2017 انجام شد نشان داد بیش از 86% مبتلایان رماتیسم مفصلی، اضطراب و سایر عوامل روانی را محرک بازگشت بیماری می‌دانند.

کاهش سطح استرس تا حد امکان می‌تواند به مدیریت یا پیشگیری از عود بیماری کمک کند. بعضی از راه‌های انجام این کار شامل موارد زیر است:

• مدیتیشن
• نفس عمیق
• ورزش‌های ذهنی و بدنی مانند یوگا و تای‌چی
• گوش‌دادن به موسیقی یا انجام سایر فعالیت‌‌هایی که فرد از آن‌ها لذت می‌برد

افراد مبتلا به روماتیسم شانس بیشتری برای ابتلا به افسرگی و اضطراب دارند. کسانیکه احتمال ابتلا به افسردگی می‌دهند باید با پزشک مشورت کنند.

مشاوره می‌تواند موجب مدیریت استرس، اضطراب و افسردگی شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهند، درمان افسردگی می‌تواند منجر به کاهش اثر روماتیسم مفصلی شود.

دارو

پزشکان می‌توانند انواع مختلفی از داروها را برای روماتیسم مفصلی تجویز کنند. بعضی از این داروها از عود کردن بیماری جلوگیری می‌کنند یا آن را کاهش می‌دهند. بعضی داروهای دیگر، علائم را هنگام وقوع بیماری مدیریت می‌کنند.

درمان علائم

داروهای کاهش التهاب و درد شامل موارد زیر می‌شوند:

• کورتیکواستروئید
• داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن
• استامینوفن
• داروهای ایمونوساپرسانت

این داروها پیشرفت روماتیسم مفصلی را می‌کاهند و با جلوگیری از پاسخ التهابی بدن از آسیب مفصلی جلوگیری می‌کنند. این داروها، به نام داروهای ضدروماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARDs)  نیز شناخته می‌شوند.

آمپول متوترکسات نیز به تنهایی یا در کنار سایر داروها پیشنهاد می‌شود. 

داروهای بیولوژیکی

این داروها نسل جدیدی از DMARD ها هستند که مانند مولکول‌های ایمنی بدن رفتار می‌کنند و شامل بازدارنده‌های فاکتور نکروز تومور و بازدارنده‌های غیر فاکتور نکروز تومور هستند. ‌ 

داروهای بیولوژیکی قسمت‌های مشخصی از سیستم ایمنی را جهت مهار پاسخ التهابی هدف می‌گیرند. 

عود روماتیسم مفصلی چگونه است؟

کسانی که روماتیسم مفصلی دارند، علائم بازگشت بیماری را به شکل‌های مختلفی تجربه می‌کنند اما معمولا این علائم می‌روند و بازمی‌گردند.

علائم عود بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• افزایش درد مفصل
• خستگی
• ورم
• خشکی بدن
• مفاصل حساس
• التهاب
• خلق پایین
• احساس مریضی
• عرق شبانه یا تب
• کاهش وزن

علائم رماتیسم مفصلی ممکن است عصبی و گیج‌کننده باشند. ممکن است بر کیفیت خواب فرد و انجام کارهای روزمره‌اش تاثیر بگذارند.

دوره عود بیماری چقدر طول می‌کشد؟

مدت زمانی عود بیماری ممکن است از چند ساعت تا چند روز و هفته طول بکشد. اگر بعد از 7 روز خوب نشد، فرد باید به پزشک مراجعه کند. پزشک ممکن است داروهای فرد را تغییر بدهد.

قبل از عود روماتیسم مفصلی فرد ممکن است احساس خستگی کند یا حس کند حالش خوب نیست.

معمولا در دوره عود بیماری، علائم تا رسیدن به اوج رو به وخامت می‌روند. بعد از عبور از اوج بیماری، علائم کاهش می‌یابند و سپس کاملا از بین می‌روند.

تناوب و شدت بازگشت بیماری در افراد متفاوت فرق دارد. با روش‌های درمانی ممکن است فرد ماه‌ها یا سال‌ها بدون علائم باشد، در حالیکه بعضی افراد دیگر ممکن است در فراصل زمانی کمتر، عود مجدد بیماری را تجربه کنند.

همچنین بخوانید: 6 راه برای درمان آرتروز زانو

علل بازگشت بیماری روماتیسم مفصلی

بازگشت بیماری ممکن است قابل پیش‌بینی یا غیرقابل پیش‌بینی باشد. عود بیماری زمانی رخ می‌دهد که عاملی، فعالیت بیماری را تحریک کند یا به عبارت دیگر میزان التهاب افزایش پیدا کند.

بازگشت‌های قابل پیش‌بینی معمولا در پاسخ به یک یا چند محرک به وقوع می‌پیوندند.

برخی بازگشت‌ها هیچ دلیل واضحی ندارند و ممکن است فرد نتواند تشخیص بدهد چرا شروع شده‌اند. همین مسئله پرهیز از این مشکل را سخت می‌کند.

در سال 2017، پژوهشی که روی 274مبتلا به روماتیسم مفصلی در کلینیکی در ترکیه کار می‌کرد نشان داد موارد زیر به نظر، علائم افراد را تشدید می‌کنند:

• استرس روانی یا جسمی
• عفونت
• سانحه فیزیکی
• تغییرات فصلی
• برخی غذاها مانند گوشت قرمز و برخی ترکیبات موجود در غذاهای فرآوری‌شده
• سیگار
• اختصاص مدت زمان زیاد به ایستادن یا عدم تحرک

افرادی که عود بیماری‌شان قابل پیش‌بینی است، می‌توانند برای پیشگیری از آن یا کاهش شدتش احتیاط کنند.

چکیده

روماتیسم مفصلی یک بیماری مزمن است که در حال حاضر درمانی ندارد. علائمش می‌آیند و می‌روند و بنابراین دوره‌های عود بیماری و دوره بهبود مشاهده می‌شوند.

دارو و اصلاح سبک زندگی می‌توانند از عود بیماری جلوگیری کنند و همچنین در حین بیماری به مدیریت علائم یا کاهش آنها کمک کنند.

فرد می‌تواند با کمک پزشک برنامه متناسب با نیازهایش برای مدیریت علائم و شرایط ترتیب دهد.

The post نکاتی برای مقابله با عود کردن روماتیسم مفصلی appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

درد زانو ناشی از آرتروز چه حسی دارد؟

با فشار و کشیدگی زیادی که طی سالیان روی زانوی ما وارد می‌شود، جای تعجب نیست که بسیاری از مردان و زنان در سنین مختلف از درد زانو شکایت کنند. اگرچه مطمئناً دلایل جدی‌تری برای به وجود آمدن درد زانو وجود دارد، اما در بسیاری از افراد، درد زانو موقتی بوده و تقریباً بی‌ضرر است. با این حال اگر فکر می‌کنید درد زانوی شما ممکن است ناشی از آرتروز زانو باشد، در اینجا چند مورد از علائم و نشانه‌های چنین دردی را بیان می‌کنیم که می‌بایست مراقب بروز آنها باشید.

علائم و نشانه های آرتروز زانو:

شروع تدریجی درد

در برخی موارد ممکن است درد آرتروز زانو به طور ناگهانی به وجود بیایید، اما در بیشتر موارد این درد به تدریج ایجاد می‌شود و درد آن بیشتر می‌شود. 

سفتی مفصل

یکی از شایع‌ترین علائم آرتروز زانو این است که زانوی اکثر بیماران سفت می‌شود. این مسئله اغلب بعد از مدت طولانی بی‌تحرک بودن به وجود می‌آید مانند بی‌تحرکی به دلیل خوابیدن یا مسافرت با ماشین یا هواپیما. بالعکس سفتی روزمره زانو که ممکن است هنگام بیدار شدن از خواب یا در مواقع دیگر ایجاد شود، سفتی ایجاد شده به واسطه آرتروز زانو معمولاً طولانی‌تر و شدیدتر است.

تورم و التهاب

در برخی بیماران که نوع خاصی از آرتروز را دارند ممکن است در اطراف مفصل تورم، قرمزی، گرمی و حساسیت به لمس وجود داشته باشد. این علائم می‌تواند به خاطر مایع مفصلی یا دیگر مسائل ایجاد شوند.

محدودیت در حرکت مفصل

در مردان و زنانی که دچار آرتروز زانو شده‌اند، انجام فعالیت‌هایی که زمانی به راحتی و سادگی انجام می‌دادند ممکن است با محدودیت و درد همراه بوده و برایشان سخت یا غیر ممکن شده باشد. پیاده‌روی، دویدن یا سوار شدن و خارج شدن از اتومبیل اغلب می‌تواند برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو چالش‌برانگیز باشد. آسیب ‌دیدن و از بین رفتن غضروف معمولاً باعث ایجاد چنین مشکلی می‌شود.

همچنین بخوانید: همه چیز درباره ی آرتروز و استئوآرتریت

روش‌های درمان درد آرتروز زانو چیست؟

1- وزن خود را کنترل کنید

وزن شما می‌تواند تاثیر زیادی در بروز علائم آرتروز داشته باشد. اضافه وزن فشار زیادتری به مفاصل، به خصوص زانو، ران‌ و مچ پا وارد می‌کند. کالج روماتولوژی و بنیاد آرتروز آمریکا به شدت توصیه کرده است که در صورت داشتن استئوآرتریت، آرتروز زانو و اضافه وزن یا چاقی، وزن خود را کاهش دهید.

پزشک و متخصص تغذیه شما می‌تواند برای بهبود این بیماری وزنی را مشخص کرده و برنامه‌ای بچیند تا به آن وزن دست یابید.

کاهش فشار حاصل از وزن بالا می‌تواند:

• باعث بهبود حرکت شود
• درد را کم کند
• از آسیب‌های احتمالی آینده جلوگیری کند

با استفاده از سیستم نوبت دهی زیر می توانید برای دریافت نوبت مشاوره آنلاین کاهش وزن اقدام کنید:

2- به اندازه کافی ورزش کنید

اگر آرتروز دارید ورزش می‌تواند به شما کمک کند تا:

• وزنتان را کنترل کنید
• مفاصلتان انعطاف‌پذیر باقی بماند
• عضلات اطراف مفاصلتان تقویت شوند و در نتیجه پشتیبان مفاصل برای تحمل فشار باشند

پزشکان اکیداً توصیه می‌کنند که می‌بایست یک برنامه ورزشی مناسب داشته باشید. ورزش زیر نظر یک مربی یا در کنار شخص دیگر ممکن است بسیار مفید باشد، زیرا انگیزه را افزایش می‌دهد.

همچنین بخوانید: تاثیر ورزش بر بیماری آرتروز

برخی از ورزش‌های مناسب برای این دسته از بیماران عبارتند از:

• پیاده‌روی
• دوچرخه‌سواری
• تای چی
• ورزش‌های آبی
• شنا

3- از سرد و گرم درمانی استفاده کنید

سرما و گرما درمانی می‌تواند به تسکین درد و التهاب آرتروز کمک کند.

• گرما درمانی می‌تواند شامل دوش آب گرم به مدت طولانی در صبح برای کمک به کاهش سفتی و استفاده از پتو برقی یا پد گرم‌کننده مرطوب برای کاهش درد شبانه باشد.
• سرما درمانی می‌تواند به تسکین درد، تورم و التهاب مفاصل و آرتروز زانو کمک کند. یک بسته یخ ژله‌ای یا یک کیسه سبزیجات منجمد را درون یک حوله بپیچید و برای تسکین سریع درد آن را به مفاصلی که درد می‌کنند بمالید. به هیچ عنوان خود یخ را مستقیما به پوست نمالید.
• کپسایسین از فلفل تند به دست می‌آید و ترکیبی از برخی پماد‌ها و کرم‌های موضعی است که می‌توانید بدون نسخه پزشک آن را خریداری کنید. این محصولات گرمایی ایجاد می‌کنند که می‌تواند درد مفاصل را تسکین دهد.

4- طب سوزنی را امتحان کنید

طب سوزنی یک درمان باستانی چینی است و سوزن‌های نازکی را در نقاط خاصی از بدن شما فرو می‌کنند. طبیب‌ها می‌گویند در این روش مسیر انرژی در آن نقاط تغییر کرده و تعادل به بدن بازمی‌گردد. طب سوزنی ممکن است درد آرتروز را کاهش دهد و کالج روماتولوژی و بنیاد آرتروز آمریکا آن را مشروط به رعایت مواردی خاص توصیه می‌کند.

 با وجود این که شواهد کافی برای تایید مفید بودن این روش درمانی وجود ندارد، با این حال خطر آسیب‌دیدگی در طب سوزنی کم است. برای انجام این روش درمانی حتماً پیش متخصصی بروید که دارای مجوز است.

همچنین بخوانید: آیا کاهش وزن با طب سوزنی امکان پذیر است؟

5- برای تحمل درد از مدیتیشن استفاده کنید

استفاده از تکنیک‌های مدیتیشن و آرام‌سازی ممکن است به کاهش استرس و درد آرتروز کمک کرده و بدین صورت بتوانید با دردتان کنار بیایید. کم شدن استرس می‌تواند به کاهش التهاب نیز کمک کند. کالج روماتولوژی و بنیاد آرتروز آمریکا، ورزش یوگا و تای چی را پیشنهاد می‌کند. در این ورزش‌ها تکنیک‌های مدیتیشن، آرام‌سازی و تنفس با ورزش‌های تماس پایین ترکیب می‌شوند.

طی مطالعات صورت گرفته توسط موسسه ملی بهداشت (NIH) مشخص شده است که انجام مدیتیشن ذهن‌آگاهی برای برخی از افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی مفید است. اضطراب، استرس و افسردگی همگی از عوارض شایع بیماری‌هایی هستند که باعث درد مزمنی مانند آرتروز می‌شوند.

6- یک رژیم غذایی سالم داشته باشید

یک رژیم غذایی حاوی میوه‌های تازه، سبزیجات و خوراکی‌‌های سالم می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی بدن و سلامتتان کمک کند. برخی شواهد نشان می‌دهد که استفاده از رژیم غذایی مناسب می‌تواند افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی و استئوآرتریت از جمله آرتروز زانو را تحت تاثیر قرار دهد. رژیم‌های گیاهی آنتی‌اکسیدان‌هایی را فراهم می‌کنند که با از بین بردن رادیکال‌های آزاد بدن می‌توانند به کاهش التهاب کمک کنند.

از طرف دیگر، یک رژیم غذایی غنی از گوشت قرمز، غذاهای فرآوری‌شده، چربی، قند و نمک ممکن است التهاب را که یکی از علائم آرتروز است تشدید کند. این غذاها می‌توانند باعث بیماری‌های دیگری مانند چاقی، کلسترول بالا، فشار خون بالا، بیماری قلبی و سایر عوارض دیگر شوند بنابراین برای افراد مبتلا به آرتروز مفید نیستند. توصیه‌های پزشکی موجود در رابطه با استئوآرتریت، مصرف ویتامین D یا مکمل‌های روغن ماهی را به عنوان یک روش درمانی پیشنهاد نکرده‌اند، اما مصرف غذاهای حاوی این مواد مغذی به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی متعادل ممکن است به سلامت عمومی بدن کمک کند.

The post 6 راه برای درمان آرتروز زانو appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.

ساختار طنابی شکل رباط از جنس پروتئین به‌خصوص کلاژن است که موجب حرکت روان و کنترل‌شده مفاصل در جهت صحیح و محدود کردن حرکت مفاصل در جهت غیرمعمول می‌گردد. درواقع رباط‌ها در شرایط تنش به مفاصل کش می‌آیند و پس از رفع تنش به حالت اولیه بازمی‌گردند.

آسیب رباطی (sprain) به کشش بیش‌ازحد، پیچ خوردن یا پارگی رباط گفته می‌شود. آسیب یا پارگی رباط به میزان کش آمدگی و مقاومت آن در برابر تنش‌های وارده بستگی دارد. پارگی رباط به سه صورت تقسیم می‌شود:

پارگی خفیف سطحی (آسیب درجه‌یک): پارگی در بعضی از تارهای رباط اتفاق می‌افتد و معمولاً ثبات مفصلی باقی می‌ماند

پارگی واضح در قسمتی از رباط (آسیب درجه‌دو): پارگی در قسمتی از رباط رخ می‌دهد. موجب ضعف عملکرد رباط می‌شود.

پارگی کامل رباط (آسیب درجه سه): بیش از 50 درصد تارهای رباط پاره می‌شوند یا رباط از استخوان جدا می‌شود و ثبات مفصلی باقی نمی‌ماند.

بیشترین آسیب‌دیدگی رباط در بین ورزشکاران هنگام تمرین یا مسابقه و کسانی که فعالیت بدنی دارند اتفاق می‌افتد. آسیب رباطی در این افراد در نواحی متعدد مانند آرنج، انگشتان، پا، دست، زانو، مچ پا، مچ دست، دنده، ساق پا، شانه، ترقوه، شست، گردن، لگن، کمر و فک رخ می‌دهد.

علائم و نشانه‌های کشیدگی رباط

• درد شدید هنگام آسیب‌دیدگی
• احساس صدای پارگی داخل مفصل
• تورم اطراف محل آسیب
• کبودی
• حساسیت محل صدمه

عواملی که موجب بروز آسیب رباطی می‌شوند شامل:

• سطوح لغزنده و ناهموار و شرایط محیطی نامناسب
• خستگی عضلات و خستگی جسمی
• آسیب‌دیدگی قبلی عضلات
• تجهیزات ضعیف مانند کفش، مچ‌بند و محافظ مفصل نامناسب
• چاقی

ورزش‌هایی که موجب آسیب و پارگی رباط می‌شوند

کشیدگی رباط آرنج: ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال، بسکتبال، هاکی.

کشیدگی رباط انگشت: ورزش‌های پربرخورد و ورزش‌های که گرفتن شیء و پرتاب کردن در آن وجود دارد.

کشیدگی رباط پا: دویدن، کوهنوردی، بسکتبال، والیبال، اسکی و هر ورزشی که موجب شود ورزشکار با کنار پا به زمین فرود آید

کشیدگی رباط زانو: دویدن، ورزش‌های پرشی، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباطی ساق پا: دویدن، ورزش‌های پرشی، اسکی، بسکتبال.

کشیدگی رباط دست: بوکس، ژیمناستیک و سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط مچ دست: بوکس، کشتی، بولینگ، اسکی، پرش‌بانیزه

کشیدگی رباط دنده: ژیمناستیک، پاروزنی، اسکیت سایر ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شست: بیس بال، فوتبال، بسکتبال و ورزش‌هایی که نیاز به گرفتن توپ دارد

کشیدگی رباط گردن: فوتبال، کشتی، غواصی، ژیمناستیک، اتومبیل‌رانی و ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط پشتی_کمری: ورزشکارانی که آمادگی بدنی کافی ندارند، ژیمناستیک، شیرجه، ورزش‌های پرتابی، بلند کردن وزنه، ورزش‌های پربرخورد

کشیدگی رباط شانه: ورزش‌ها پربرخورد مانند بوکس و کشتی، ورزش‌ها پرتابی، ورزش‌هایی که نیاز به راکت دارد، فوتبال، مسابقات دومیدانی

درمان آسیب رباطی

رباط‌ها خون‌رسانی ضعیفی دارند بنابراین زمان ترمیم و بهبودی آن مانند زمان بهبودی شکستگی است به عبارتی برای ترمیم کشیدگی خفیف 2 تا 6 هفته، کشیدگی رباطی متوسط 6 تا 8 هفته و کشیدگی رباطی شدید 8 تا 10 هفته زمان لازم است. مراقبات صحیح و به‌موقع از ناتوانی دائمی رباط جلوگیری می‌کند.

 کمک‌های اولیه:

پیروی از دستور عمل (RICE) بلافاصله پس از آسیب به رباط و درصورتی‌که آسیب جزعی باشد، موجب بهبود سریع مصدوم و بازگشت به شرایط عادی می‌گردد. دستور RICE مخفف چهار عملکرد زیر است:

استراحت (Rest): متوقف کردن هرگونه فعالیت بدنی، فعالیت ورزشی و اعمال وزن روی اندام آسیب‌دیده

یخ (Ice): قرار دادن کمپرس یخ به مدت 20 دقیقه روی محل آسیب‌دیده یا قرار دادن عضو آسیب‌دیده در ظرف حاوی یخ، برای جلوگیری از خونریزی داخلی. این عمل هر دو تا 3 ساعت یک‌بار تکرار شد. درمان با یخ ممکن است به مدت 24 تا 48 ساعت ادامه داشته باشد.

پس از دو تا سه روز از کمپرس گرم یا گرمادهی برای بهبود محل آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

بانداژ فشاری (Compression): بستن محل آسیب‌دیده با بانداژهای کششی و الاستیک برای جلوگیری التهاب محل آسیب‌دیده. پس از بستن بانداژ علائمی مانند بی‌حسی، گرفتکی، کبودشدن محل آسیب به وجود می‌آید. در این شرایط باید بانداژ را کمی باز کرد و سپس بست البته نه به محکمی دفعه قبل.

بالا نگه‌داشتن عضو (Elevation): بالا نگه‌داشتن عضو آسیب‌دیده مانع از خون‌رسانی به آن محل می‌شود. باید عضو آسیب‌دیده را بالاتر از سطح قلب نگه داشت.

تشخیص پزشک

بهتر است فرد آسیب‌دیده در سریع‌ترین زمان ممکن توسط پزشک معاینه شود. پزشک پس معاینه فیزیکی بیمار، برسی سابقه پزشکی و در صورت لزوم دستور پرتونگاری از محل آسیب‌دیده درمان قطعی را مشخص می‌کند. روش‌های درمانی شامل:

• استفاده از آتل، گچ، باند کشی
• تجویز دارو شامل:
• مسکن‌ها برای کاهش درد مانند ایبو پروفن، استامینوفن، آسپرین، پمادهای موضعی
• داروهای موضعی بی‌حسی
• کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب
• تمرینات توان‌بخشی پس از باز کردن گچ و بانداژ
• فیزیوتراپی در موارد آسیب متوسط و شدید آسیب
• جراحی در موارد آسیب شدید

پیشگیری از کشیدگی رباط

• تقویت عضلات اطراف مفاصل: تمرینات منظم آماده‌سازی و استحکام سازی یک چارچوب اسکلتی قوی ایجاد می‌کند و به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.
• گرم کردن بدن پیش از شروع ورزش و مسابقه: گرم کردن عضلات باعث افزایش دامنه حرکات آن‌ها و جلوگیری از آسیب و پارگی بافت همبند می‌شود.
• استفاده از تجهیزات پوششی مناسب به‌خصوص پوشیدن کفش مناسب
• آگاهی از شرایط محیطی: آگاهی از وجود شرایط نامناسب محیطی مانند سطوح لغزنده یا ناهموار، یا موانعی که ممکن است باعث تصادف شود، می‌تواند به جلوگیری از آسیب‌ها کمک کند.

استراحت بین تمرینات سنگین ورزشی یا انجام تمرینات کششی بین ساعت‌های یک وضعیت ثابت بدن.

سپاس از اینکه مجله سبک زندگی دکتر دقوقی را انتخاب کردید.

The post کشیدگی رباط آسیبی متداول در ورزشکاران. appeared first on مجله تغذیه ، سلامتی و سبک زندگی با دکتر دقوقی.